Ishavasya
ஈசாவாச்ய உபநிஷத் சுக்ல யஜுர்வேதத்துடன் தொடர்புடைய முக்கிய உபநிஷத்தாகும்; 18 மந்திரங்களில் மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் வேதாந்தக் கருத்துகளை வழங்குகிறது. “ஈசாவாச்யமிதம் ஸர்வம்” என்ற முதல் மந்திரம், நகரும் உலகமெங்கும் ஈசன் ஆவணமாக/வியாபகமாக இருப்பதை அறிவிக்கிறது. இதிலிருந்து “தேன த்யக்தேன புஞ்ஜீதாஃ” — தியாகத்தின் வழியே தூய அனுபவம், “மா க்ருதஃ” — பேராசை/அபரிக்ரஹம் தவிர்த்தல் என்ற நெறி உருவாகிறது. இந்த உபநிஷத் கர்மம்-ஞானம் இரண்டையும் எதிர்மறையாக அல்ல, ஒருங்கிணைந்த பாதையாகக் காட்டுகிறது. “குர்வன்னேவேஹ கர்மாணி… ஶதம் ஸமாஃ” என்ற போதனைப்படி, கர்மத்தைச் செய்தபடியே அநாஸக்தி இருந்தால் பந்தம் ஏற்படாது. பின்னர் வித்யா-அவித்யா (மற்றும் ஸம்பூதி-அஸம்பூதி) ஆகியவற்றை ஒருபுறமாகப் பிடித்தால் இருளில் வீழ்வதாகவும், இரண்டின் சம்யக் புரிதலே மரணத்தைத் தாண்டி அம்ருதத்துவத்தை அடைய உதவும் என்றும் கூறுகிறது. இறுதியில் “ஹிரண்மய பாத்ர” உருவகம் மூலம் சத்தியத்தின் முகம் ஒளிமயமான ஆவணத்தால் மறைக்கப்பட்டுள்ளதாகச் சொல்லி, சூர்ய/பூஷன் தேவனை அந்த ஆவணத்தை அகற்றுமாறு வேண்டுகிறது—சத்திய-தர்ம தரிசனமும் உள்ளார்ந்த புருஷ சாக்ஷாத்காரமும் பெற. சங்கரரின் அத்வைத விளக்கத்தில் ஆத்ம-பிரஹ்ம ஐக்கியமே மையம்; கர்மம் சித்தசுத்திக்கான துணை; பிற மரபுகளில் ஈசனின் சர்வவியாபகத்தும் பக்தி-சமர்ப்பணமும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.
Start ReadingKey Teachings
• Īśāvāsyatā (divine pervasion): the entire moving universe is pervaded/inhabited by Īśa.
• Tena tyaktena bhuñjīthāḥ: true “enjoyment” is through relinquishment and inner freedom
not possession.
• Mā gṛdhaḥ kasyasvid dhanam: non-appropriation and non-greed as a direct implication of non-dual vision.
• Karma-yoga orientation: action can be lived for “a hundred years” without bondage when performed without egoic claim.
• Vidyā–Avidyā synthesis: exclusive pursuit of either leads to darkness; integrated understanding enables crossing death and attaining immortality.
• Sambhūti–Asambhūti dialectic: the manifest and the unmanifest must be understood without one-sided absolutization.
• Ātman vision: the Self in all beings and all beings in the Self; compassion and fearlessness arise from this insight.
• The “golden vessel” motif: the brilliance of appearances veils Truth; prayer and discernment remove the covering.
• Sūrya/Pūṣan invocation: the cosmic order (ṛta/dharma) and inner realization converge in the solar symbolism.
• Liberation (amṛtatva): immortality as realization of the innermost reality
not mere post-mortem survival.
Verses of the Ishavasya
18 verses with Sanskrit text, transliteration, and translation.
Verse 1
ईशावास्यमिदं सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् । तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ॥१॥
இந்தச் சராசர உலகில் உள்ள அனைத்தும் ஈசனால் பரவி ஆவிர்த்தமாயுள்ளது. தியாகப் பாவத்துடன் அனுபவி; யாருடைய செல்வத்தையும் ஆசைப்படாதே.
Brahman/Īśvara-pervasion; tyāga (renunciation) as the basis of right enjoyment; aparigraha (non-possessiveness)Verse 2
कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः । एवं त्वयि नान्यथेतोऽस्ति न कर्म लिप्यते नरे ॥२॥
இங்கேயே கர்மங்களைச் செய்துகொண்டே மனிதன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ விரும்ப வேண்டும். உனக்கான வழி இதுவே; வேறு இல்லை—கர்மம் மனிதனைப் பற்றாது.
Karma-yoga and akarma-bandha (non-binding action); niṣkāma-karma; jīvanmukti orientationVerse 3
असुर्या नाम ते लोका अन्धेन तमसाऽऽवृताः । ताँस्ते प्रेत्याभिगच्छन्ति ये के चात्महनो जनाः ॥३॥
அந்த உலகங்கள் ‘அசூர்ய’ எனப்படுகின்றன; அவை குருட்டுத் தமஸால் மூடப்பட்டவை. ஆத்மஹந்தர்கள் மரணத்திற்குப் பின் அவற்றிற்கே செல்வர்.
Avidyā (ignorance) and ātma-han (self-negation); bondage leading to dark states; necessity of Self-knowledgeVerse 4
अनेजदेकं मनसो जवीयो नैनद्देवा आप्नुवन्पूर्वमर्षत् । तद्धावतोऽन्यानत्येति तिष्ठत्तस्मिन्नपो मातरिश्वा दधाति ॥४॥
அந்த ஒரே பரம்பொருள் அசையாதது; ஆயினும் மனத்தைவிட வேகமானது. தேவர்கள் அதனை அடையவில்லை; அது அவர்களுக்கு முன்பே சென்றது. அது நிலைத்திருந்தும் ஓடுவோரையெல்லாம் மிஞ்சுகிறது; அதிலேயே மாதரிச்வன் (வாயு) நீர்களை நிறுவுகின்றான்।
Brahman (transcendent-immanent Absolute) and its paradoxical nature beyond motion/restVerse 5
तदेजति तन्नैजति तद्दूरे तद्वन्तिके । तदन्तरस्य सर्वस्य तदु सर्वस्यास्य बाह्यतः ॥५॥
அது இயங்குகிறது; இயங்காததும் ஆகிறது. அது தூரத்திலும் உள்ளது; அருகிலும் உள்ளது. அது அனைத்தின் உள்ளேயும் உள்ளது; மேலும் அனைத்தின் வெளியேயும் உள்ளது.
Brahman as immanent and transcendent; non-duality beyond opposites (dvandva-atīta)Verse 6
यस्तु सर्वाणि भूतान्यात्मन्येवानुपश्यति । सर्वभूतेषु चात्मानं ततो न विजुगुप्सते ॥६॥
எவன் எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவிலேயே காண்கிறானோ, மேலும் ஆத்மாவை எல்லா உயிர்களிலும் காண்கிறானோ—அதன் பின் அவன் வெறுப்படையான்; விலகிச் சுருங்கவும் மாட்டான்.
Ātman-Brahman nonduality; sarvātma-bhāva; liberation through knowledge (jñāna) removing aversion (dveṣa)Verse 7
यस्मिन् सर्वाणि भूतानि आत्मैवाभूद्विजानतः । तत्र को मोहः कः शोक एकत्वमनुपश्यतः ॥७॥
எவருடைய ஞானத்தில் எல்லா உயிர்களும் ஆத்மாவாகவே ஆகிவிடுகின்றனவோ, ஒன்றுமையை காண்பவர்க்கு அங்கே மயக்கம் என்ன? துயரம் என்ன?
Ātman–Brahman non-duality; removal of śoka/moha through ekatva-darśanaVerse 8
स पर्यगाच्छुक्रमकायमव्रणमस्नाविरं शुद्धमपापविद्धम् । कविर्मनीषी परिभूः स्वयम्भू याथातथ्यतोऽर्थान् व्यदधाच्छाश्वतीभ्यः समाभ्यः ॥८॥
அவர் எங்கும் பரவி நிறைந்தவர்—ஒளிமிக்கவர், உடலற்றவர், காயமற்றவர், நரம்பற்றவர், தூயவர், பாவத்தால் தீண்டப்படாதவர். அவர் கவி-தரிசி, மநீஷி, எல்லாவற்றையும் மீறியவர், சுயம்பூ; பொருள்களையும் அவற்றின் அர்த்தங்களையும் அவற்றின் உண்மை இயல்பின்படி நித்திய காலமுதலே ஒழுங்குபடுத்தியுள்ளார்.
Brahman/Iśvara as all-pervading, pure, actionless (nirdoṣa) reality; cosmic order (ṛta/dharma) and intelligent governanceVerse 9
अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायां रताः ॥९॥
அவித்யையை வழிபடுவோர் குருட்டுத் தமஸில் புகுகின்றனர்; வித்யையில் மட்டும் பற்றுடையோர் அதைவிடவும் அதிகமான இருள் தமஸில் விழுகின்றனர் போல.
Vidyā–avidyā dialectic; critique of one-sided paths; necessity of integral understanding (later resolved in 10–11)Verse 10
अन्यदेवाहुर्विद्ययाऽन्यदाहुरविद्यया । इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥१०॥
வித்யையால் ஒரு விதமான பயன் என்று சிலர் கூறுவர்; அவித்யையால் அதற்கு மாறான பயன் என்று மற்றவர்கள் கூறுவர். இதனை நமக்கு அதன் தத்துவத்தைத் தெளிவாக விளக்கிய ஞானிகளிடமிருந்து நாம் கேட்டோம்।
Vidyā–avidyā viveka (discrimination between higher knowledge and ignorance)Verse 11
विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह । अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥११॥
வித்யையும் அவித்யையும்—இரண்டையும் ஒன்றாகத் தத்துவமாக அறிந்தவன், அவித்யையால் மரணத்தைத் தாண்டி, வித்யையால் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்।
Sādhana-samuccaya (integration of karma/upāsanā leading toward mokṣa); amṛtatva (immortality)Verse 12
अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽसम्भूतिमुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ सम्भूत्यां रताः ॥१२॥
அசம்பூதி (அவ்யக்தம்)யை வழிபடுவோர் குருட்டுத் தமஸில் புகுவர்; சம்பூதி (வ்யக்தம்)யில் மட்டும் பற்றுடையோர், அதைவிடவும் மிகக் கடும் இருளில் விழுவர் போலத் தோன்றும்।
Saguna–nirguna (manifest/unmanifest) discernment; limitation of one-sided upāsanā; avidyā of partial viewsVerse 13
अन्यदेवाहुः सम्भवात् अन्यदाहुरसम्भवात् । इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥१३॥
சிலர் சம்பவம் (உற்பத்தி/வெளிப்பாடு) மூலம் ஒன்று என்கிறார்கள்; அசம்பவம் (அனுத்பத்தி/அவெளிப்பாடு) மூலம் வேறு ஒன்று என்கிறார்கள். இவ்வாறு நமக்கு தத்துவத்தை விளக்கிய ஞானிகளிடமிருந்து நாம் கேட்டோம்.
Brahman–world relation; sambhūti/asambhūti as complementary standpoints; avidyā/vidyā coordinationVerse 14
सम्भूतिं च विनाशं च यस्तद्वेदोभयं सह । विनाशेन मृत्युं तीर्त्वा सम्भूत्यामृतमश्नुते ॥१४॥
சம்பூதி (வெளிப்பாடு/சிருஷ்டி) மற்றும் விநாசம் (அழிவு/லயம்) — இவ்விரண்டையும் ஒருசேர அறிந்தவன், விநாசத்தின் மூலம் மரணத்தைத் தாண்டி, சம்பூதியின் மூலம் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.
Mokṣa through integrated knowledge (vidyā) and engagement (karma); transcendence of mṛtyu via insight into impermanence and realization of the immortalVerse 15
हिरण्मयेन पात्रेण सत्यस्यापिहितं मुखम् । तत्त्वं पूषन्नपावृणु सत्यधर्माय दृष्टये ॥१५॥
பொன்னாலான பாத்திரம் சத்தியத்தின் முகத்தை மூடியுள்ளது. ஓ பூஷன், அதை எனக்காக அகற்று; சத்திய-தர்மத்தில் நிலைத்த நான் அதனைத் தரிசிக்கும்படி.
Māyā/āvaraṇa (veiling); realization of Brahman (satya) beyond luminous appearances; prayer for direct vision (aparokṣānubhūti)Verse 16
पूषन्नेकर्षे यम सूर्य प्राजापत्य व्यूह रश्मीन् समूह। तेजो यत्ते रूपं कल्याणतमं तत्ते पश्यामि। योऽसावसौ पुरुषः सोऽहमस्मि॥१६॥
ஹே பூஷன், ஒரே த்ரஷ்டா; ஹே யம; ஹே பிராஜாபத்ய சூரியனே—உன் கதிர்களைச் சுருக்கி, ஒன்றாக்கி விலக்கு. உன் மிகக் கல்யாணமயமான தேஜோரூபத்தை நான் தரிசிக்கட்டும். சூரியமண்டலத்தில் உள்ள அந்த புருஷனே நானே॥१६॥
Ātman–Brahman identity; removal of the ‘golden’ veil (avidyā) obscuring TruthVerse 17
वायुरनिलममृतमथेदं भस्मान्तं शरीरम्। ॐ क्रतो स्मर कृतं स्मर क्रतो स्मर कृतं स्मर॥१७॥
பிராணவாயு அமரமான அனிலத்தில் லயமாகட்டும்; பின்னர் இந்த உடல் இறுதியில் சாம்பலாகட்டும். ॐ—ஹே க்ரது (சங்கல்பம்/புத்தி), நினை; செய்த கர்மத்தை நினை. ஹே க்ரது, நினை; செய்ததை நினை॥१७॥
Anta-kāla smṛti (final remembrance), karma and its fruition, distinction of perishable body and ‘immortal’ prāṇa/cosmic principle; preparation for mokṣaVerse 18
अग्ने नय सुपथा राये अस्मान् विश्वानि देव वयुनानि विद्वान्। युयोध्यस्मज्जुहुराणमेनो भूयिष्ठां ते नमउक्तिं विधेम॥१८॥
ஹே அக்னியே, செல்வ-வளத்திற்காக எங்களைச் சுபபாதையில் நடத்துவாயாக; ஹே தேவா, நீ எல்லா வழிகளையும் முறைகளையும் அறிந்தவன். எங்களை வழிதவறச் செய்யும் பாவத்தை எங்களிடமிருந்து அகற்று. உனக்கு மிகப் பெருமளவு நமஸ்கார-வாக்கை அர்ப்பணிப்போம்॥१८॥
Grace and guidance toward mokṣa; purification from pāpa/avidyā; ‘supathā’ as the right path (dharma/jñāna)