Kaivalya

Verse 1

ॐ अथाश्वलायनो भगवन्तं परमेष्ठिनमुपसमेत्योवाच । अधीहि भगवन् ब्रह्मविद्यां वरिष्ठां सदा सद्भिः सेव्यमानां निगूढाम् । यथाऽचिरात् सर्वपापं व्यपोह्य परात्परं पुरुषं याति विद्वान् ॥१॥

ॐ அப்போது ஆஶ்வலாயனர் பகவான் பரமேஷ்டியை அணுகி கூறினார்—ஹே பகவனே, எனக்கு பிரம்மவித்தையை உபதேசிப்பீராக; அது மிகச் சிறந்தது, சத்புருஷர்கள் எப்போதும் போற்றிப் பயில்வது, மறைவானது; அதனால் ஞானி விரைவில் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி பராத்பர புருஷனை அடைகிறான்॥௧॥

Verse 2

तस्मै स होवाच पितामहश्च श्रद्धाभक्तिध्यानयोगादवैहि ॥२॥

அப்போது பிதாமகர் (பிரம்மா) அவனிடம் கூறினார்—சிரத்தை, பக்தி, மேலும் தியான-யோகத்தின் மூலம் இதை அறிந்துகொள்॥௨॥

Verse 3

न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैके अमृतत्वमानशुः । परेण नाकं निहितं गुहायां विभ्राजते यद्यतयो विशन्ति ॥३॥

கர்மத்தால் அல்ல, சந்ததியால் அல்ல, செல்வத்தால் அல்ல—தியாகத்தாலே சிலர் அமரத்துவத்தை அடைந்தனர். விண்ணையும் கடந்ததாக, இதய-குகையில் நிலைபெற்ற அந்தத் தத்துவம் ஒளிர்கிறது; அதனுள் யதிகள் (சன்னியாசிகள்) பிரவேசிக்கின்றனர்॥௩॥

Verse 4

वेदान्तविज्ञानसुनिश्चितार्थाः संन्यासयोगाद्यतयः शुद्धसत्त्वाः । ते ब्रह्मलोकेषु परान्तकाले परामृताः परिमुच्यन्ति सर्वे ॥४॥

வேதாந்த-விஞ்ஞானத்தால் தத்துவார்த்தத்தை உறுதியாக நிர்ணயித்த, சந்நியாச-யோகத்தில் நிலைத்த, சுத்த-சத்த்வமுடைய யதிகள்—காலத்தின் பரம முடிவில் பிரம்மலோகங்களில் பரம அமரத்துவத்தை அடைந்து அனைவரும் முழுமையாக விடுதலை பெறுவர்.

Verse 5

विविक्तदेशे च सुखासनस्थः शुचिः समग्रीवशिरःशरीरः । अन्त्याश्रमस्थः सकलेन्द्रियाणि निरुध्य भक्त्या स्वगुरुं प्रणम्य ॥५॥

தனிமையான இடத்தில் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து, தூய்மையுடன், கழுத்து-தலை-உடலை நேராகச் சமமாக வைத்துக் கொண்டு; அந்த்யாஸ்ரமம் (சந்நியாசம்) நிலையில் இருந்து, எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி, பக்தியுடன் தன் குருவை வணங்க வேண்டும்.

Verse 6

हृत्पुण्डरीकं विरजं विशुद्धं विचिन्त्य मध्ये विशदं विशोकम् । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तरूपं शिवं प्रशान्तममृतं ब्रह्मयोनिम् ॥ तमादिमध्यान्तविहीनमेकं विभुं चिदानन्दमरूपमद्भुतम् । उमासहायं परमेश्वरं प्रभुं त्...

இதயத் தாமரையை—மாசற்ற, முற்றிலும் தூய—என்று தியானித்து, அதன் நடுவில் உள்ள தெளிவான, துயரற்ற தத்துவத்தைச் சிந்திக்க வேண்டும்; அது அசிந்த்யம், அவ்யக்தம், அனந்தரூபம், சிவம், பரம சாந்தம், அமிர்தம், பிரம்மயோனி. ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற ஒருவன், அனைத்திலும் வியாபித்தவன், சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபன், நிராகாரன், அதிசயமானவன்; உமையுடன் கூடிய பரமேஸ்வரன், பிரபு, திரிலோசனன், நீலகண்டன், சாந்தன்—அவனைத் தியானித்தால் முனிவன் பூதயோனி, அனைத்திற்கும் சாட்சி, தமஸிற்கு அப்பாற்பட்ட அந்தத் தத்துவத்தை அடைகிறான்.

Verse 7

हृत्पुण्डरीकं विरजं विशुद्धं विचिन्त्य मध्ये विशदं विशोकम् । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तरूपं शिवं प्रशान्तममृतं ब्रह्मयोनिम् ॥ तमादिमध्यान्तविहीनमेकं विभुं चिदानन्दमरूपमद्भुतम् । उमासहायं परमेश्वरं प्रभुं त्...

இதயத் தாமரையைத் தூசற்ற, மாசிலா, முழு தூய்மையுடையதாக எண்ணி, அதன் நடுவில் உள்ள தெளிவான, துயரமற்ற தத்துவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அது சிந்திக்க இயலாதது, அவ்யக்தம், அனந்த ரூபம்; சிவம், பரம சாந்தம், அம்ருதம், பிரம்மயோனி. அதுவே ஒன்று—ஆதி, மத்தி, அந்தமற்றது; எங்கும் நிறைந்தது; சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபம்; நிராகாரம், அதிசயம்; உமா-சஹாய பரமேஸ்வரன், பிரபு, திரிநேத்திரன், நீலகண்டன், சாந்தன். அவரைத் தியானித்த மুনি, அனைத்திற்கும் சாட்சி, தமஸிற்கு அப்பாற்பட்ட, பூதங்களின் மூல காரணமான பரம்பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 8

स ब्रह्मा स शिवः सेन्द्रः सोऽक्षरः परमः स्वराट् । स एव विष्णुः स प्राणः स कालोऽग्निः स चन्द्रमाः ॥

அவரே பிரம்மா; அவரே சிவன்; அவரே இந்திரனுடன் (தேவசக்தியாய்) இருப்பவர்; அவரே அக்ஷரம், பரமன், ஸ்வராட்—தன்னாட்சி உடையவன். அவரே விஷ்ணு; அவரே பிராணன்; அவரே காலன்; அவரே அக்னி; அவரே சந்திரன்।

Verse 9

स एव सर्वं यद्भूतं यच्च भव्यं सनातनम् । ज्ञात्वा तं मृत्युमत्येति नान्यः पन्था विमुक्तये ॥

அவரே அனைத்தும்—முன்பு இருந்ததும் இனி இருப்பதும்—அவர் சனாதனன். அவரை அறிந்தவன் மரணத்தைத் தாண்டுகிறான்; விடுதலைக்கு வேறு வழி இல்லை।

Verse 10

सर्वभूतस्थमात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि । सम्पश्यन् ब्रह्म परमं याति नान्येन हेतुना ॥१०॥

ஆத்மா எல்லாப் பூதங்களிலும் நிலைத்திருக்கிறது என்றும், எல்லாப் பூதங்களும் ஆத்மாவிலேயே உள்ளன என்றும் சம்யகாகக் காண்பவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்—வேறு எந்த வழியாலும் அல்ல.

Verse 11

आत्मानमरणिं कृत्वा प्रणवं चोत्तरारणिम् । ज्ञाननिर्मथनाभ्यासात् पापं दहति पण्डितः ॥११॥

ஆத்மாவை கீழ்-அரணியாகவும், பிரணவம் (ஓம்) ஐ மேல்-அரணியாகவும் கொண்டு, ஞான-நிர்மதனத்தை மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்வதால் பண்டிதன் பாவத்தை எரித்தழிக்கிறான்.

Verse 12

स एव मायापरिमोहितात्मा शरीरमास्थाय करोति सर्वम् । स्त्र्यन्नपानादिविचित्रभोगैः स एव जाग्रत्परितृप्तिमेति ॥१२॥

அதே ஆத்மா மாயையால் மயங்கித் தேகத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அனைத்தையும் செய்கிறது; பெண், உணவு, பானம் முதலிய பலவகை போகங்களால் அதுவே விழிப்புநிலையில் திருப்தியை அடைகிறது.

Verse 13

स्वप्ने स जीवः सुखदुःखभोक्ता स्वमायया कल्पितजीवलोके । सुषुप्तिकाले सकले विलीने तमोऽभिभूतः सुखरूपमेति ॥१३॥

கனவில் அந்த ஜீவன் தன் மாயையால் கற்பிக்கப்பட்ட ஜீவலோகத்தில் இன்பம்–துன்பம் அனுபவிப்பவனாகிறது. ஆழ்நித்திரைக் காலத்தில் அனைத்தும் லயமடைந்தபோது, தமஸால் மூடப்பட்டு, அது ஆனந்தஸ்வரூப நிலையை அடைகிறது॥१३॥

Verse 14

पुनश्च जन्मान्तरकर्मयोगात् स एव जीवः स्वपिति प्रबुद्धः । पुरत्रये क्रीडति यश्च जीवस् ततस्तु जातं सकलं विचित्रम् । आधारमानन्दमखण्डबोधं यस्मिँल्लयं याति पुरत्रयं च ॥ एतस्माज्जायते प्राणो मनः सर्वेन्द्रि...

மீண்டும், பிறப்பாந்தரக் கர்மச் சேர்க்கையால் அதே ஜீவன் ஒருபோது உறங்குகிறது, ஒருபோது விழித்திருக்கிறது. மூன்று புரங்களில் விளையாடும் அந்த ஜீவனிலிருந்தே இந்தப் பல்வகை உலகம் தோன்றுகிறது. அதுவே ஆதாரம், ஆனந்தம், அகண்ட போதம்; அதிலே மூன்று புரங்களும் லயமடைகின்றன॥१४॥

Verse 15

एतस्माज्जायते प्राणो मनः सर्वेन्द्रियाणि च । खं वायुर्ज्योतिरापश्च पृथ्वी विश्वस्य धारिणी ॥१५॥

இதிலிருந்தே பிராணன், மனம், எல்லா இந்திரியங்களும் தோன்றுகின்றன; மேலும் ஆகாசம், வாயு, ஜோதி/அக்னி, நீர், மற்றும் உலகைத் தாங்கும் பூமியும் இதிலிருந்தே வெளிப்படுகின்றன॥१५॥

Verse 16

यत्परं ब्रह्म सर्वात्मा विश्वस्यायतनं महत् । सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरं नित्यं तत्त्वमेव त्वमेव तत् ॥१६॥

எது பரம்பிரம்மம்—அனைவரின் ஆத்மா, உலகின் மாபெரும் ஆதாரம், நுண்ணியதிலும் நுண்ணியது, நித்தியம்—அதே தத்துவம்; நீயே அதுவே.

Verse 17

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यादिप्रपञ्चं यत्प्रकाशते । तद्ब्रह्माहमिति ज्ञात्वा सर्वबन्धैः प्रमुच्यते ॥१७॥

எதன் ஒளியால் ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, ஸுஷுப்தி முதலிய பிரபஞ்சம் வெளிப்படுகிறதோ—‘நான் அதே பிரம்மம்’ என்று அறிந்து எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 18

त्रिषु धामसु यद्भोग्यं भोक्ता भोगश्च यद्भवेत् । तेभ्यो विलक्षणः साक्षी चिन्मात्रोऽहं सदाशिवः ॥ मय्येव सकलं जातं मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । मयि सर्वं लयं याति तद्ब्रह्माद्वयमस्म्यहम् ॥१८-१९॥

மூன்று நிலையிலும் தோன்றும் போக்யம், போக்தா, போகம் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்ட நான் சாட்சி; தூய சைதன்ய-சொரூபன்; நான் சதாசிவன். என்னிலேயே அனைத்தும் எழுந்தது, என்னிலேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றது, என்னிலேயே அனைத்தும் லயமடைகிறது—நான் அதே அத்வைத பிரம்மம்.

Verse 19

त्रिषु धामसु यद्भोग्यं भोक्ता भोगश्च यद्भवेत् । तेभ्यो विलक्षणः साक्षी चिन्मात्रोऽहं सदाशिवः ॥ मय्येव सकलं जातं मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । मयि सर्वं लयं याति तद्ब्रह्माद्वयमस्म्यहम् ॥

மூன்று நிலைகளில் உள்ள போக்யம், போக்தா, போகம் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் நான் வேறுபட்டவன்; நான் சாட்சி, தூய சைதன்யம்; நான் சதாசிவன். என்னிலேயே அனைத்தும் பிறக்கிறது, என்னிலேயே அனைத்தும் நிலைபெறுகிறது, என்னிலேயே அனைத்தும் லயமடைகிறது. நானே அந்த அத்வைதப் பிரம்மம்.

Verse 20

अणोरणीयानहमेव तद्वन्महानहं विश्वमहं विचित्रम् । पुरातनोऽहं पुरुषोऽहमीशो हिरण्मयोऽहं शिवरूपमस्मि ॥

நான் அணுவினும் அணு; அதுபோல மகத்தினும் மகன். நானே உலகம்; நானே இந்த விசித்திரப் பல்வகைத் தோற்றம். நானே புராதனன்; நானே புருஷன்; நானே ஈசன். நானே பொன்னொளி நிறைந்தவன்; நானே சிவச్వరூபன்.

Verse 21

अपाणिपादोऽहमचिन्त्यशक्तिः पश्याम्यचक्षुः स शृणोम्यकर्णः । अहं विजानामि विविक्तरूपो न चास्ति वेत्ता मम चित्सदाऽहम् ॥ वेदैरनेकैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥

நான் கை-கால் அற்றவன், சிந்திக்க இயலாத சக்தியுடையவன்; கண்கள் இன்றியே காண்கிறேன், காதுகள் இன்றியே கேட்கிறேன். நான் தனித்த சுவரூபமாக அறிகிறேன்; என்னை அறிபவன் எவரும் இல்லை—நான் எப்போதும் சைதன்யம். பல வேதங்களால் நானே அறியத்தக்கவன்; நானே வேதாந்தத்தின் கர்த்தா, நானே வேதத்தை அறிந்தவன்.

Verse 22

अपाणिपादोऽहमचिन्त्यशक्तिः पश्याम्यचक्षुः स शृणोम्यकर्णः । अहं विजानामि विविक्तरूपो न चास्ति वेत्ता मम चित्सदाऽहम् ॥ वेदैरनेकैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥२१–२२॥

நான் கைகளும் கால்களும் அற்றவன், அசிந்த்ய சக்தியுடையவன்; கண்கள் இன்றியே காண்கிறேன், காதுகள் இன்றியே கேட்கிறேன். நான் தனித்த, பரமாதீத ரூபமாக அனைத்தையும் அறிகிறேன்; எனக்கென அறிபவன் எவருமில்லை—நான் எப்போதும் சித்‑சத் ரூபம். பல வேதங்களால் அறியப்பட வேண்டியது நானே; வேதாந்தத்தின் கர்த்தாவும் வேதத்தை அறிந்தவனும் நானே।

Verse 23

न पुण्यपापे मम नास्ति नाशो न जन्म देहेन्द्रियबुद्धिरस्ति । न भूमिरापो न च वह्निरस्ति न चानिलो मेऽस्ति न चाम्बरं च ॥२३॥

எனக்கு புண்ணியமும் பாவமும் இல்லை; அழிவும் இல்லை, பிறப்பும் இல்லை. உடல், இந்திரியங்கள், புத்தி ஆகியவையும் இல்லை. பூமியும் இல்லை, நீரும் இல்லை, அக்கினியும் இல்லை; எனக்கு வாயுவும் இல்லை, ஆகாயமும் இல்லை।

Verse 24

एवं विदित्वा परमात्मरूपं गुहाशयं निष्कलमद्वितीयम् । समस्तसाक्षिं सदसद्विहीनं प्रयाति शुद्धं परमात्मरूपम् । यः शतरुद्रियमधीते सोऽग्निपूतो भवति सुरापानात्पूतो भवति स ब्रह्महत्यायाः पूतो भवति स सुवर्णस्त...

இவ்வாறு பரமாத்மாவின் இயல்பை அறிந்து—இதயக் குகையில் உறையும், பகுதியற்ற, அத்வைதமான, அனைத்திற்கும் சாட்சி, சத்‑அசத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட—சாதகன் தூய பரமாத்ம‑ஸ்வரூபத்தை அடைகிறான். சதருத்ரீயத்தைப் பயிலும் ஒருவர் அக்னியால் தூய்மையடைகிறார்; மதுபானத் தோஷத்திலிருந்து தூய்மையடைகிறார்; பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து தூய்மையடைகிறார்; பொன் திருட்டிலிருந்து தூய்மையடைகிறார்; செய்யக்கூடாத செயல்கள் மற்றும் செய்யவேண்டியதை விடுதல் ஆகிய பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைகிறார். ஆகவே அவர் அவிமுக்தத்தைச் சார்கிறார்; சாதாரண ஆச்ரம வரம்புகளைத் தாண்டியவராகிறார்; எப்போதும், ஒருமுறை செய்தால்கூட, அதனை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 25

एवं विदित्वा परमात्मरूपं गुहाशयं निष्कलमद्वितीयम् । समस्तसाक्षिं सदसद्विहीनं प्रयाति शुद्धं परमात्मरूपम् । यः शतरुद्रियमधीते सोऽग्निपूतो भवति सुरापानात्पूतो भवति स ब्रह्महत्यायाः पूतो भवति स सुवर्णस्त...

இவ்வாறு இதய-குகையில் உறையும், நிஷ்கலமான, அத்விதீயமான, அனைத்திற்கும் சாட்சி, சத்-அசத் வேறுபாடற்ற பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து சாதகன் தூய பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தையே அடைகிறான். சதருத்ரீயத்தைப் பயிலும் ஒருவர் அக்னியால் புனிதனாவான்; மதுபானத் தோஷத்திலிருந்து சுத்தமாவான்; பிராமணஹத்தி பாபத்திலிருந்து சுத்தமாவான்; பொன் திருட்டிலிருந்து சுத்தமாவான்; தடைசெய்யப்பட்ட செயல்கள் மற்றும் செய்யவேண்டியதைச் செய்யாமை ஆகிய தோஷங்களிலிருந்தும் சுத்தமாவான். ஆகவே அவிமுக்தத்தைச் சரணடைந்து, சாதாரண ஆச்ரம தர்மங்களைத் தாண்டி, இதை எப்போதும் அல்லது குறைந்தது ஒருமுறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 26

अनेन ज्ञानमाप्नोति संसारार्णवनाशनम् । तस्मादेवं विदित्वैनं कैवल्यं पदमश्नुते । कैवल्यं पदमश्नुत इति ॥२६॥

இந்த (உபதேசம்/சாதனை) மூலம் சம்சாரம் என்னும் பெருங்கடலை அழிக்கும் ஞானம் பெறப்படுகிறது. ஆகவே இதனை இவ்வாறு அறிந்து சாதகன் கைवल்யப் பதத்தை அடைகிறான்—கைवल்யப் பதத்தையே அடைகிறான் என்று கூறப்படுகிறது.