Sukta 37

Mantra 1

आ वो वाहिष्ठो वहतु स्तवध्यै रथो वाजा ऋभुक्षणो अमृक्तः । अभि त्रिपृष्ठैः सवनेषु सोमैर्मदे सुशिप्रा महभिः पृणध्वम् ॥

வாஜர்களே, ரிபுக்ஷணர்களே—தவறாதவர்களே—புகழ்ச்சிக்காக மிகச் சிறந்த சுமைதாங்கும் ரதம் உங்களை இங்கே கொண்டு வரட்டும். மும்முதுகுடைய சோமங்களுடன், சவனங்களில், உங்கள் மகிழ்ச்சியில்—சுசிப்ரர்களே—மகத்தான சக்திகளால் உங்களை நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள்.

Mantra 2

यूयं ह रत्नं मघवत्सु धत्थ स्वर्दृश ऋभुक्षणो अमृक्तम् । सं यज्ञेषु स्वधावन्तः पिबध्वं वि नो राधांसि मतिभिर्दयध्वम् ॥

நீங்களே தாராளர்களிடையே ரத்ன-செல்வத்தை நிறுவுகிறீர்கள்—வானைக் காணும், தவறாத ரிபுக்ஷணர்களே! யாகங்களில் ஒன்றுகூடி, ஸ்வதாவந்தராய், பானம் செய்யுங்கள்; உங்கள் ஊக்கமிகு மதி மூலம் எங்களுக்கு செல்வங்களையும் நிறைவேற்றும் சக்திகளையும் பகிர்ந்து அளியுங்கள்.

Mantra 3

उवोचिथ हि मघवन्देष्णं महो अर्भस्य वसुनो विभागे । उभा ते पूर्णा वसुना गभस्ती न सूनृता नि यमते वसव्या ॥

மகவன், நீ மகத்தும் சிறியதுமாகிய இரண்டின் பங்கீட்டில், உள்ளார்ந்த வசுக்களின் பகிர்வை அறிவித்துள்ளாய். உன் இரு கரங்களும் வசுக்களால் நிறைந்தவை; உன் நேர்மையான, ஒளிமிகு சொல் (ஸூந்ருதா) தடுக்கப்படாது; வளத்தின் வலிமை (வஸவ்யா) கட்டுப்படுவதுமில்லை.

Mantra 4

त्वमिन्द्र स्वयशा ऋभुक्षा वाजो न साधुरस्तमेष्यृक्वा । वयं नु ते दाश्वांसः स्याम ब्रह्म कृण्वन्तो हरिवो वसिष्ठाः ॥

இந்திரா, சுயயசம் உடைய ரிபுக்ஷா—ரிபுக்களின் திறனின் அதிபதி—நீ வெற்றியுடைய வலிமை போல உன் தாமத்திற்குச் செல்கிறாய். ஹரிவோ, நாங்கள் வசிஷ்டர்கள் உனக்கு தாஷ்வாஞ்சர்—அளிப்போர்—ஆகி, ப்ரஹ்ம (ஊக்கமிகு வாக்கு) படைத்துக் கொண்டிருப்போமாக.

Mantra 5

सनितासि प्रवतो दाशुषे चिद्याभिर्विवेषो हर्यश्व धीभिः । ववन्मा नु ते युज्याभिरूती कदा न इन्द्र राय आ दशस्येः ॥

ஹரியச்வ இந்திரா! நீ முன்னோக்கிப் பாயும் ஓட்டங்களையும் வெல்வாய்—தானம் செய்பவனுக்காகவும்—நீ இயக்கப்படுகின்ற அந்த ‘தீ’ (உந்தப்பட்ட ஞானம்)களால். உன் யுஜ்ய (இணைக்கத் தக்க) ஊதி—துணை-பாதுகாப்பை—நாங்கள் கூவி வேண்டுகிறோம்; இந்திரா, எப்போது நீ எங்களுக்கு நிறைவு-செல்வத்தை அருள்வாய்?

Mantra 6

वासयसीव वेधसस्त्वं नः कदा न इन्द्र वचसो बुबोधः । अस्तं तात्या धिया रयिं सुवीरं पृक्षो नो अर्वा न्युहीत वाजी ॥

வேதஸ் (உந்தப்பட்ட ரிஷிகள்)களை நீ எழுப்புவது போல, இந்திரா, எப்போது நீ எங்கள் வாக்கை எழுப்புவாய்? வழிநடத்தும் ‘தியா’வால், வீர-வலிமை கொண்ட செல்வத்தை அதன் இல்லத்துக்கு (அஸ்தம்) கொண்டு வா. வளமையின் வலிமைமிக்க குதிரையான வாஜீயே, எங்களிடம் நெருங்கி வந்து, அதை எங்களுக்காக இறக்கி அளி.

Mantra 7

अभि यं देवी निॠतिश्चिदीशे नक्षन्त इन्द्रं शरदः सुपृक्षः । उप त्रिबन्धुर्जरदष्टिमेत्यस्ववेशं यं कृणवन्त मर्ताः ॥

அந்த இந்திரனை—even—தேவி நிர்ருதி (அழிவு/சிதைவு சக்தி)யும் தன் உரிமையெனக் கருதினாலும், நன்கு போஷிக்கும் (ஸுப்ருக்ஷ) சரத் பருவங்கள் அவரைத் தேடி அடைகின்றன. அவரை நோக்கி திரிபந்து (மூவகை பந்தம் உடையது) வருகிறது, ஜரத்-அஷ்டி (பழைய எட்டு-எல்லை) வரை; மனிதர்கள் உருவாக்கும் அந்தச் சுருக்கப்பட்ட நிலையைக் அவர் கடந்து, மாற்றுருவாக்குகிறார்.

Mantra 8

आ नो राधांसि सवित स्तवध्या आ रायो यन्तु पर्वतस्य रातौ । सदा नो दिव्यः पायुः सिषक्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ஓ சவிதா, போற்றத்தக்க உன் உதவி-வரங்களுடன் எங்களிடம் வா; மலைச் சிகரத்தின் தானப் பெருக்கிலிருந்து செல்வப் பெருக்குகள் எங்களிடம் வருக. தெய்வீக காவலன் (பாயுஃ) எப்போதும் எங்களோடு இணைந்திருக்கட்டும்; மேலும் நீங்களெல்லாம் எங்களை எப்போதும் ஸ்வஸ்தி—நலநிலைகளால் காக்குங்கள்.