Sukta 53

Mantra 1

तद्देवस्य सवितुर्वार्यं महद्वृणीमहे असुरस्य प्रचेतसः । छर्दिर्येन दाशुषे यच्छति त्मना तन्नो महाँ उदयान्देवो अक्तुभिः ॥

சவிதா தேவனுடைய அந்த உன்னதமான, விரும்பத்தக்க, மாபெரும் மகிமையை—அசுரன் (ஆளும் प्रभு) பிரசேதஸின் மகிமையை—நாம் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்; அவர் தம் சொந்த ஆத்ம-வலத்தால் தானம் செய்பவனுக்கு அளிக்கும் அந்தக் காக்கும் அடைக்கலம். அந்த மாபெரும் தேவன் அக்‌துபிஃ (முன்னேறும் ஒளிகளுடன்) எங்களுக்காக உதயமாகி, எங்கள் இருப்பை விழிப்பிக்கட்டும்.

Mantra 2

दिवो धर्ता भुवनस्य प्रजापतिः पिशङ्गं द्रापिं प्रति मुञ्चते कविः । विचक्षणः प्रथयन्नापृणन्नुर्वजीजनत्सविता सुम्नमुक्थ्यम् ॥

வானத்தின் தாங்கி, உலகத்தின் பிரஜாபதி—கவி சவிதா—முன்னே பிஷங்க (செம்பொன்/தாமிர நிற) போர்வையை விடுவிக்கிறார். அவர் விசக்ஷணன்; விரித்து நிரப்பி, ‘உரு’ (பெருவிரிவு) யை பிறப்பிக்கிறார்; மேலும் ஆன்மாவின் உக்த்ய (ஸ்துதி-தகுந்த) சும்னம்—நல-செல்வத்தை—உண்டாக்குகிறார்.

Mantra 3

आप्रा रजांसि दिव्यानि पार्थिवा श्लोकं देवः कृणुते स्वाय धर्मणे । प्र बाहू अस्राक्सविता सवीमनि निवेशयन्प्रसुवन्नक्तुभिर्जगत् ॥

அவர் திவ்யமும் பார்திவமும் ஆகிய ரஜாஂஸி (பரப்புகள்/மண்டலங்கள்) அனைத்தையும் நிரப்பினார்; தேவன் தம் ஸ்வ-தர்மம் (ऋத ஒழுங்கு) நிலைக்க, ‘ஷ்லோகம்’—தெளிவான அறிவிப்பை—உருவாக்குகிறார். சவிதா ‘சவீமன்’ (தூண்டல்-செயல்) இல் தம் கரங்களை விரித்தார்; அக்‌துபிஃ (ஒளிரும் கட்டங்களால்) ஜகத்தை நிலைநிறுத்தி, ‘ப்ரஸுவன்’—இயக்கி, ஊக்குவிக்கிறார்.

Mantra 4

अदाभ्यो भुवनानि प्रचाकशद्व्रतानि देवः सविताभि रक्षते । प्रास्राग्बाहू भुवनस्य प्रजाभ्यो धृतव्रतो महो अज्मस्य राजति ॥

அதாப்ய (அழிக்கமுடியாத) தேவன் சவிதா உலகங்களை ஒளிரச் செய்கிறான்; ருதத்தின் வ்ரதங்களைப் பாதுகாக்கிறான். உலகின் பிரஜைகளுக்காகத் தன் புயங்களை விரித்துள்ளான்; த்ருதவ்ரதனாய், தன் மகத்தான, தூரம் விரியும் இயக்கத்தின் பெருமையில் பிரகாசிக்கிறான்.

Mantra 5

त्रिरन्तरिक्षं सविता महित्वना त्री रजांसि परिभुस्त्रीणि रोचना । तिस्रो दिवः पृथिवीस्तिस्र इन्वति त्रिभिर्व्रतैरभि नो रक्षति त्मना ॥

மகிமையால் மும்மடங்கு சவிதா அந்தரிக்ஷத்தைச் சூழ்ந்து நிறைக்கிறான்; மூன்று ரஜஸ்களையும் மூன்று ரோசனைகளையும் ஆள்கிறான். மூன்று த்யௌஸ்களையும் மூன்று ப்ருதிவிகளையும் இயக்குகிறான்; மும்மடங்கு வ்ரதங்களால் தன் சுய-சக்தியால் எங்களைப் பாதுகாக்கிறான்.

Mantra 6

बृहत्सुम्नः प्रसवीता निवेशनो जगतः स्थातुरुभयस्य यो वशी । स नो देवः सविता शर्म यच्छत्वस्मे क्षयाय त्रिवरूथमंहसः ॥

பெரும் சும்னம் உடைய சவிதா—ப்ரஸவிதா, நிவேஷனன்—இயங்குவதும் நிலைப்பதும் ஆகிய இரண்டினதும் வசியன்; அந்த தேவன் எங்களுக்கு சர்மம் (அமைதி/அடைக்கலம்) அளிப்பானாக, எங்களுக்குக் க்ஷய (நிலையிருப்பு/வாசம்) அருள்வானாக—திரிவரூதம்—அம்ஹஸ் (துன்பம்/பாவம்) இன்றிப் பாதுகாப்பாக.

Mantra 7

आगन्देव ऋतुभिर्वर्धतु क्षयं दधातु नः सविता सुप्रजामिषम् । स नः क्षपाभिरहभिश्च जिन्वतु प्रजावन्तं रयिमस्मे समिन्वतु ॥

தேவன் ऋதுக்களுடன் வந்து எங்கள் வாசஸ்தலத்தை வளர்க்கட்டும்; சவிதா எங்களுள் சுப்ரஜை தரும், போஷணமளிக்கும் சக்தியை நிறுவட்டும். இரவுகளாலும் பகல்களாலும் அவர் எங்களைத் தூண்டி வலுப்படுத்தட்டும்; எங்களுள் சந்ததியளிக்கும் செல்வம்—வாழ்வும் ஒளியும் நிறைந்த பரிபூரணத்தை—முழுமையாக நிரப்பட்டும்.