
Sukta 4.52
Vāmadeva Gautama
Uṣas
Gāyatrī (3×8 syllables)
இந்த ஸூக்தம் உஷஸ் (விடியல்) என்பவளைப் புகழ்கிறது—வானத்தின் ஒளிமிகு மகள்; வழிபடுபவனை நோக்கி வெளிப்பட்டு, தன் சகோதரி இரவைக் சூழ்ந்து அகற்றுகிறாள். கவிஞன், உஷா தன் கதிர்களால் உலகங்களை விரிவாக்கி, மங்கலமான செயற்பாட்டை எழுப்பி, வெறுப்பையும் பிளவூட்டும் சக்திகளையும் துரத்த வேண்டும்; அப்பொழுது யஜமானன் உண்மையுடனான ஸ்துதியால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவான் என்று வேண்டுகிறான்.
Mantra 1
प्रति ष्या सूनरी जनी व्युच्छन्ती परि स्वसुः । दिवो अदर्शि दुहिता ॥
எங்களை நோக்கி அந்த அழகிய இளமங்கை—உஷா—விடியலாக வெளிப்படுகிறாள்; தன் சகோதரி இரவைச் சுற்றி வளைத்தவளாய். வானத்தின் புதல்வி வெளிப்பட்டாள்.
Mantra 2
अश्वेव चित्रारुषी माता गवामृतावरी । सखाभूदश्विनोरुषाः ॥
பல்வண்ண ஒளியுடன் செம்மைமிகு குதிரைபோல் நீ பிரகாசிக்கிறாய்; நீ கதிர்களின் (கோவ்களின்) தாய், ‘ருத’த்தின் தாங்கி, ‘ருத’த்தைத் தேர்ந்தெடுப்பவள். உஷா அஷ்வினர்களின் தோழியாக ஆனாள்—உதவி கொண்டுவரும் விரைவு சக்திகளை அவள் முன்னே நடத்துகிறாள்.
Mantra 3
उत सखास्यश्विनोरुत माता गवामसि । उतोषो वस्व ईशिषे ॥
மேலும் நீ அஷ்வினர்களின் தோழி; மேலும் நீ கதிர்களின் (கோவ்களின்) தாய். மேலும், ஓ உஷா, நீ ‘வசு’களின்—செல்வங்களின்—ஆளுமை உடையவள்; உள்ளார்ந்த நிதிகளின் அதிபதி.
Mantra 4
यावयद्द्वेषसं त्वा चिकित्वित्सूनृतावरि । प्रति स्तोमैरभुत्स्महि ॥
ஓ ஞானமிக்கவளே, ஓ ‘ஸூந்ருதாவரி’—ஒளிமிகு சத்தியத்தைத் தாங்குபவளே—வெறுப்பும் பிளவுமெனும் வலிமையை எங்களிடமிருந்து தூரமாக விரட்டு. எங்கள் ஸ்தோத்திரங்களுடன் உன் முன்னே வருகிறோம்; எங்களை ஏற்றருள்வாய்.
Mantra 5
प्रति भद्रा अदृक्षत गवां सर्गा न रश्मयः । ओषा अप्रा उरु ज्रयः ॥
எதிரொலியாக நன்மை தரும் சக்திகள் வெளிப்படுகின்றன—ஒளிக்-கன்றுகளின் (கோ) பெருக்கம் பாய்வதுபோல், விடுபட்ட கதிர்கள் போல். உஷா தன் அகன்ற, விரைவோடும் பாதைகளை நிறைவு செய்தாள்.
Mantra 6
आपप्रुषी विभावरि व्यावर्ज्योतिषा तमः । उषो अनु स्वधामव ॥
விபாவரி உஷாவே, நீ உன் ஜ்யோதியால் விரிந்து இருளை வெளிப்படுத்தினாய். இனி நீ உன் ஸ்வதா—உள் இயல்புச் சட்டம்—அனுசரித்து நகர்வாயாக.
Mantra 7
आ द्यां तनोषि रश्मिभिरान्तरिक्षमुरु प्रियम् । उषः शुक्रेण शोचिषा ॥
உஷாவே, உன் ரஷ்மிகளால் நீ த்யாவை விரிக்கிறாய்; அந்தரிக்ஷத்தைப் பிரியமான, அகன்ற வெளியாக விரிவாக்குகிறாய். உன் சுக்ர-சோசிஷ் (ஒளிரும் ஜ்வாலை) மூலம் உள்ளார்ந்த ஆகாயங்களைத் தெளிவாக்குகிறாய்.
Dawn appears directly before the worshipper—radiant, youthful—encircling Night and revealing herself as Heaven’s daughter.
Her coming is praised as a cosmic unveiling: she spreads rays, opens space, and sets beings into ordered movement; the poet aligns with her through hymns.
A focused petition: Dawn, wise and truth-bearing, drive away hatred and divisive forces so the worshipper may be accepted through praise.
The hymn rests in the image of Dawn’s bright flame widening heaven and midspace, leaving the sacrificer in a clarified, spacious, dear field of light.
divo adarśi duhitā
यावयद्द्वेषसं त्वा चिकित्वित्सूनृतावरि । प्रति स्तोमैरभुत्स्महि ॥ā dyāṃ tanoṣi raśmibhiḥ
Uṣas is Dawn, praised as a radiant young goddess and the “daughter of Heaven,” who appears each morning to replace Night and reveal the world in light.
The hymn asks Dawn to drive away hatred and divisive forces (dveṣas) and to open a wide, auspicious space for right action and successful worship.
Because Dawn is described as widening the worlds with her rays and kindling bright light, which can be read as the arising of discernment that dispels inner darkness and conflict.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.