Sukta 32

Mantra 1

प्र सु ग्मन्ता धियसानस्य सक्षणि वरेभिर्वराँ अभि षु प्रसीदतः । अस्माकमिन्द्र उभयं जुजोषति यत्सोम्यस्यान्धसो बुबोधति ॥

ஓ (தேவா), தியானியின் செயல்-வலிமையில், தேர்ந்த வரங்களுடன் முன்னே வா; சிறந்ததின் நோக்கி வந்து உறுதியாக அமர்க. எங்கள் இந்திரன் இரண்டையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்; எங்களுள் சோம்ய அந்தஸ்—பிழிந்த சோமச் சாறு—விழித்தெழுந்ததை அவன் உணரும்போது.

Mantra 2

वीन्द्र यासि दिव्यानि रोचना वि पार्थिवानि रजसा पुरुष्टुत । ये त्वा वहन्ति मुहुरध्वराँ उप ते सु वन्वन्तु वग्वनाँ अराधसः ॥

ஓ இந்திரா, பலமுறைப் புகழப்பட்டவனே, நீ தெய்வீக ரோசனைகளிலும் பார்திவ ரஜஸ்களிலும் உன் ஒளிவலிமையால் செல்கிறாய். யார் மீண்டும் மீண்டும் அத்வர யாகங்களை உன்னிடம் கொண்டு வருகின்றார்களோ, அவர்கள் வாக்வன்—ஊக்கமுற்ற பாடகர்—களின் சாதனைகளை செழிப்புடன், தவறாது, அடைவாராக.

Mantra 3

तदिन्मे छन्त्सद्वपुषो वपुष्टरं पुत्रो यज्जानं पित्रोरधीयति । जाया पतिं वहति वग्नुना सुमत्पुंस इद्भद्रो वहतुः परिष्कृतः ॥

இதுவே எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது—ரூபத்தைவிடவும் மேலான ரூபம்—மகன் தாய்-தந்தையின் வம்சப் பரம்பரையை அறிந்து அதனைப் பயிலும்போது. மனைவி விருப்பமுள்ள அன்பும் சுமதியும் கொண்டு கணவனைத் தாங்கிச் செல்கிறாள்; மேலும் புருஷன் (ஆன்மா) க்காக இந்த மங்களமான, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமணப் பயணம் முறையாகத் தயாராகிறது.

Mantra 4

तदित्सधस्थमभि चारु दीधय गावो यच्छासन्वहतुं न धेनवः । माता यन्मन्तुर्यूथस्य पूर्व्याभि वाणस्य सप्तधातुरिज्जनः ॥

அப்போது அவன் தேவர்களின் சாதஸ்தம் (பொது ஆசனம்) மீது அழகிய தியையை நிலைநிறுத்துகிறான்; பால் தரும் பசுக்கள் போல ஒளிக்கதிர்கள் கட்டளையை ஏற்று சுமையை முன்னே கொண்டு செல்லும்போது. கூட்டத்தின் பழமையான தாய் (ஆதி-சேதனை) வாணி நோக்கி நகரும்போது, ஏழு-தாது அடித்தளமுடைய மனிதன் தன் ஸ்வதர்மத்தில் தூண்டப்படுகிறான்.

Mantra 5

प्र वोऽच्छा रिरिचे देवयुष्पदमेको रुद्रेभिर्याति तुर्वणिः । जरा वा येष्वमृतेषु दावने परि व ऊमेभ्यः सिञ्चता मधु ॥

உங்களிடம் நோக்கி தேவ-யுஷ்பதம், தேவரை நாடும் பாதை பொழிகிறது; ஒரே துர்வணி—வேகமிகு சக்தி—ருத்ரர்களுடன் செல்கிறது. அமரர்கள் தானம் அளிக்கும் இடத்தில் முதுமையும் கடந்து விடுகிறது; உங்கள் ஊம (பாதுகாப்புகள்) இலிருந்து எங்களைச் சுற்றிலும் மதுரமான தேனைப் பொழியுங்கள்.

Mantra 6

निधीयमानमपगूळ्हमप्सु प्र मे देवानां व्रतपा उवाच । इन्द्रो विद्वाँ अनु हि त्वा चचक्ष तेनाहमग्ने अनुशिष्ट आगाम् ॥

உன்னை நிறுவிக் கொண்டிருந்தபோது, நீ அப்ஸு (நீரில்) மறைந்து ஒளிந்திருந்தாய்; அப்போது தேவர்களின் வ்ரத-பாலன் (நியமக் காவலன்) எனக்குச் சொன்னான். அறிவுடைய இந்திரன் நிச்சயமாக உன்னைப் பார்த்து தொடர்ந்து சென்றான்; அந்த வழிகாட்டுதலால், ஓ அக்னியே, உள்ளிருந்து அனுஷிஷ்டனாக நான் இங்கு வந்தேன்.

Mantra 7

अक्षेत्रवित्क्षेत्रविदं ह्यप्राट् स प्रैति क्षेत्रविदानुशिष्टः । एतद्वै भद्रमनुशासनस्योत स्रुतिं विन्दत्यञ्जसीनाम् ॥

களத்தை அறியாதவன், கள-வித் (கள-ஞன்) என்பவனை அடைகிறான்; கள-வித்தால் அனுஷிஷ்டனாகி அவன் முன்னே செல்கிறான். இதுவே உண்மையான அனுஷாசனத்தின் நன்மை—அஞ்ஜஸா (நேர்வழி) நடப்போரின் நேரான ஸ்ருதி (பாதத் தடம்) அவன் கண்டடைகிறான்.

Mantra 8

अद्येदु प्राणीदममन्निमाहापीवृतो अधयन्मातुरूधः । एमेनमाप जरिमा युवानमहेळन्वसुः सुमना बभूव ॥

இன்றே அவன் பிராணனை வெளிப்படுத்தி இந்த நாட்களை உருவாக்கினான்; சூழப்பட்டவனாய் தாயின் ஊதஸ் (மார்புப் பால்) அருந்தினான். இவ்வாறு இளமையிலேயே ஜரா அவனை அணுகியது; ஆயினும் அவன் வசு (நல்ல தானம் அளிப்பவன்), அஹேளன் (கோபமற்றவன்), சுமனா (மகிழ்ந்த மனம்) உடையவனானான்.

Mantra 9

एतानि भद्रा कलश क्रियाम कुरुश्रवण ददतो मघानि । दान इद्वो मघवानः सो अस्त्वयं च सोमो हृदि यं बिभर्मि ॥

ஓ கலசமே! இம்மங்கலச் செயல்களை நாம் நிறைவேற்றுவோமாக—ஓ குருஶ்ரவண, நீ அருளும் கொடைகளோடு. ஓ மகவன், உன் தானம் நிலைத்திருக்கட்டும்; மேலும், என் இதயத்தில் நான் தாங்கியிருக்கும் இந்த சோமமும் (அதற்காகவும்).