
Sukta 10.32
Jagatī (likely; 12-syllable tendency in 10.32; requires full metrical verification)
ഋഗ്വേദം 10.32 അവസാന മണ്ഡലത്തിലെ ഇന്ദ്രസ്തുതി ആകുന്നു: ദാനശീലനായ മഘവാനെ സോമപീഡനത്തിലെ യജ്ഞാസനത്തിൽ ഇരിക്കുവാൻ ക്ഷണിച്ച്, പീഡിതരസത്തിലേക്ക് ഉണർന്നു, “ഇരണ്ടും”—അർപ്പണത്തിന്റെ അംഗീകാരവും അതിൽ നിന്നുയരുന്ന സമൃദ്ധിയും—നൽകണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. ദേവനെ തേടുന്ന പാത, സംരക്ഷണശക്തികൾ, തേൻപോലെയുള്ള സമൃദ്ധി എന്നീ ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ നീങ്ങി, ശുഭകരമായ യജ്ഞകർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുമെന്ന പ്രതിജ്ഞയിലും, സോമത്തെ “ഹൃദയത്തിൽ” അന്തർഗതമായി ധരിക്കുമെന്നതിലും സമാപിക്കുന്നു; ബാഹ്യയാഗത്തെ അന്തർഭക്തിയുമായി ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
Mantra 1
प्र सु ग्मन्ता धियसानस्य सक्षणि वरेभिर्वराँ अभि षु प्रसीदतः । अस्माकमिन्द्र उभयं जुजोषति यत्सोम्यस्यान्धसो बुबोधति ॥
ഹേ (ദേവന്മാരേ), ധിയാസാന—ചിന്തകന്റെ കർമശക്തിയിൽ—തിരഞ്ഞെടുത്ത വരങ്ങളോടെ മുന്നോട്ട് വരിക; ശ്രേഷ്ഠത്തിലേക്ക് അഭിമുഖമായി ഉറച്ചിരിക്കുക. സോമ്യ അന്ധസ്—സോമത്തിന്റെ പിഴിഞ്ഞ സാരം—ഞങ്ങളിലകത്ത് ഉണരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഇന്ദ്രൻ രണ്ടിനെയും—അർപ്പണത്തെയും അതിൽ നിന്നുയരുന്ന വർധനയെയും—സ്വീകരിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്നു.
Mantra 2
वीन्द्र यासि दिव्यानि रोचना वि पार्थिवानि रजसा पुरुष्टुत । ये त्वा वहन्ति मुहुरध्वराँ उप ते सु वन्वन्तु वग्वनाँ अराधसः ॥
ഹേ ഇന്ദ്രാ, ബഹുസ്തുത, നീ ദിവ്യ രോചനങ്ങൾ—പ്രകാശമയ ലോകങ്ങൾ—കൂടിയും പാർത്ഥിവ രജസ്—ഭൂമിയിലെ വ്യാപ്തികൾ—കൂടിയും നിന്റെ ദീപ്തശക്തിയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ആരെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും അധ്വരങ്ങൾ—യജ്ഞാർപ്പണങ്ങൾ—നിന്റെ അടുക്കൽ വഹിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നുവോ, അവർ വാഗ്വൻ—പ്രേരിത ഗായകർ—യുടെ സിദ്ധികളെ പരാജയമില്ലാതെ സമൃദ്ധിയായി നേടട്ടെ.
Mantra 3
तदिन्मे छन्त्सद्वपुषो वपुष्टरं पुत्रो यज्जानं पित्रोरधीयति । जाया पतिं वहति वग्नुना सुमत्पुंस इद्भद्रो वहतुः परिष्कृतः ॥
അതുതന്നെ എന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു—രൂപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമായ രൂപം—പുത്രൻ പിതൃ-മാതൃവംശപരമ്പര (ജാനം) അധ്യയനം ചെയ്യുമ്പോൾ. ഭാര്യ സുമനസ്സോടെ, സ്വേച്ഛാപൂർവ്വമായ സ്നേഹത്തോടെ ഭർത്താവിനെ വഹിക്കുന്നു; ആത്മപുരുഷനുവേണ്ടി ഈ ശുഭ വിവാഹ-യാത്ര സുസജ്ജവും സുസംസ്കൃതവുമായിത്തീരും.
Mantra 4
तदित्सधस्थमभि चारु दीधय गावो यच्छासन्वहतुं न धेनवः । माता यन्मन्तुर्यूथस्य पूर्व्याभि वाणस्य सप्तधातुरिज्जनः ॥
അപ്പോൾ അവൻ സധസ്ഥത്തിൽ (ദേവസാമൂഹ്യസീറ്റ്) മനോഹരമായ ധ്യാനം സ്ഥാപിക്കുന്നു—ഗാവഃ (പ്രകാശകിരണങ്ങൾ) പാൽക്കറക്കുന്ന പശുക്കളെപ്പോലെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ചു വഹതു (ഭാരം/യാത്ര) മുന്നോട്ട് വഹിക്കുമ്പോൾ. കൂട്ടത്തിന്റെ പുരാതന മാതാവ് (മന്തുഃ) വാണിയിലേക്കു നീങ്ങുമ്പോൾ, സപ്തധാതു-ആധാരിത മനുഷ്യജനൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിലേക്കു പ്രേരിതനാകുന്നു.
Mantra 5
प्र वोऽच्छा रिरिचे देवयुष्पदमेको रुद्रेभिर्याति तुर्वणिः । जरा वा येष्वमृतेषु दावने परि व ऊमेभ्यः सिञ्चता मधु ॥
പ്ര വോഽച്ഛാ ദേവയുഷ്പദം രിരിചേ—നിങ്ങളിലേക്കു ദേവാന്വേഷക പഥം ഒഴുകിപ്പകരപ്പെടുന്നു; ഏക തുർവണി ശക്തി രുദ്രന്മാരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു. അമൃതർ ദാനം ചെയ്യുന്നിടത്ത് ജരയും അതിക്രമിക്കപ്പെടുന്നു; നിങ്ങളുടെ ഊമേഭ്യഃ (രക്ഷകൾ) നിന്നു ഞങ്ങളുടെ ചുറ്റും മധുമയ ആനന്ദം ചൊരിയുക.
Mantra 6
निधीयमानमपगूळ्हमप्सु प्र मे देवानां व्रतपा उवाच । इन्द्रो विद्वाँ अनु हि त्वा चचक्ष तेनाहमग्ने अनुशिष्ट आगाम् ॥
നിന്നെ നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അപ്സു (ജലങ്ങളിൽ) മറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ വ്രതത്തിന്റെ പാലകൻ (വ്രതപാ) എന്നോടു പറഞ്ഞു. ജ്ഞാനിയായ ഇന്ദ്രൻ നിന്നെ തീർച്ചയായും കണ്ടു, നിന്നെ അനുഗമിച്ചു; ആ മാർഗ്ഗദർശനത്താൽ, ഹേ അഗ്നേ, അന്തരത്തിൽ നിന്നു അനുശാസിതനായി ഞാൻ ഇവിടെ എത്തി.
Mantra 7
अक्षेत्रवित्क्षेत्रविदं ह्यप्राट् स प्रैति क्षेत्रविदानुशिष्टः । एतद्वै भद्रमनुशासनस्योत स्रुतिं विन्दत्यञ्जसीनाम् ॥
ക്ഷേത്രം അറിയാത്തവൻ ക്ഷേത്രവിദനെ സമീപിക്കുന്നു; ക്ഷേത്രവിദന്റെ അനുശാസനത്താൽ ഉപദേശിതനായി അവൻ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. ഇതുതന്നെ സത്യമായ അനുശാസനത്തിന്റെ മംഗളം: നേരായ വഴിയിൽ ചരിക്കുന്നവരുടെ ലളിതമായ നേരിട്ട പാതയും അവൻ കണ്ടെത്തുന്നു.
Mantra 8
अद्येदु प्राणीदममन्निमाहापीवृतो अधयन्मातुरूधः । एमेनमाप जरिमा युवानमहेळन्वसुः सुमना बभूव ॥
ഇന്ന് തീർച്ചയായും അവൻ പ്രാണം പുറപ്പെടുവിച്ചു, ഈ ദിവസങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തി; ആവൃതനായി അവൻ മാതൃ-ഊധഃ (അമ്മയുടെ മുല) കുടിച്ചു. അങ്ങനെ യുവാവായിരുന്നവനിലേക്കും ജരിമാ (വൃദ്ധാവസ്ഥ) എത്തി; എങ്കിലും സുദാതാ, അക്രോധിതനായി, സുമനസ്സോടെ നിലകൊണ്ടു.
Mantra 9
एतानि भद्रा कलश क्रियाम कुरुश्रवण ददतो मघानि । दान इद्वो मघवानः सो अस्त्वयं च सोमो हृदि यं बिभर्मि ॥
ഹേ കലശമേ, ഈ മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നാം നിർവഹിക്കട്ടെ; ഹേ കുരുശ്രവണ, നീ ദാനമായി മഘങ്ങൾ നൽകുന്നതുപോലെ. ഹേ മഘവൻ, നിന്റെ ദാനം അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കട്ടെ; ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ ധരിക്കുന്ന ഈ സോമത്തിനും (സോമ) അതു ലഭിക്കട്ടെ.
A direct invitation: Indra is called to come forward, take his seat, and accept the choicest boons through the inspired work of the sacrificer.
The hymn expands from seating/awakening Indra by Soma to broader protection and abundance motifs—god-seeking pathways, allied storm powers, and the overcoming of decay through the gifts of the deathless.
The turning point is the assurance of honeyed protection and the sense that divine giving transcends limitation (even aging/decline) when the rite is rightly aligned.
It ends with a pledge to complete auspicious ritual actions, addressing the Soma vessel and patronal generosity, and sealing the rite by holding Soma inwardly ‘in the heart.’
प्र सु ग्मन्ता धियसानस्य सक्षणि वरेभिर्वराँ अभि षु प्रसीदतः । अस्माकमिन्द्र उभयं जुजोषति यत्सोम्यस्यान्धसो बुबोधति ॥प्र वोऽच्छा रिरिचे देवयुष्पदमेको रुद्रेभिर्याति तुर्वणिः । जरा वा येष्वमृतेषु दावने परि व ऊमेभ्यः सिञ्चता मधु ॥somo hṛdi yam bibharmi
It invites Indra (Maghavan) to come to the Soma sacrifice, take his seat, and be awakened by the pressed Soma so he grants protection and generous gifts.
Because the setting is the Soma-pressing ritual: Soma is prepared and offered to Indra, and the kalaśa is the vessel that holds the pressed juice central to the rite.
Alongside the external offering, it suggests an inner practice: keeping the inspired joy/clarity (Soma) within oneself as steady devotion and strength while seeking Indra’s help.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.