Sukta 31

Mantra 1

आ नो देवानामुप वेतु शंसो विश्वेभिस्तुरैरवसे यजत्रः । तेभिर्वयं सुषखायो भवेम तरन्तो विश्वा दुरिता स्याम ॥

எங்கள் இந்த ஷம்ஸ (புகழ்வாக்கு) உதவிக்காக தேவர்களிடம் அணுகட்டும்—யஜனத்திற்குரியது, எல்லா துர (வேகமுடைய) தேவர்களுடனும். அவர்களுடன் நாம் சுசகாய (நல்ல தோழர்கள்) ஆகி, எல்லா துரிதங்களையும் கடந்து, இருப்பின் வளைந்த வழிகளையும் தாண்டுவோமாக.

Mantra 2

परि चिन्मर्तो द्रविणं ममन्यादृतस्य पथा नमसा विवासेत् । उत स्वेन क्रतुना सं वदेत श्रेयांसं दक्षं मनसा जगृभ्यात् ॥

஋தத்தின் பாதையில் வணக்க-பாவத்துடன் வழிபட்டு நிற்பவன், ஒரு மர்த்தியனும் செல்வ-நிதியைச் சூழ்ந்து பெற்றிடலாம். மேலும் தன் சொந்தக் க்ரது (விழித்தெழுந்த சங்கல்பம்) ஒத்தவாறு உரையாடட்டும்; மனத்தால் இன்னும் சிறந்த தக்ஷம்—திறனும் தீர்மான-விவேகமும்—பற்றிக் கொள்ளட்டும்.

Mantra 3

अधायि धीतिरससृग्रमंशास्तीर्थे न दस्ममुप यन्त्यूमाः । अभ्यानश्म सुवितस्य शूषं नवेदसो अमृतानामभूम ॥

ஊக்கமுற்ற தி (தீத) நிறுவப்பட்டது; பங்குகள் ஓடிப் பெருகின. தீர்த்தத்தினை நோக்கி அலைகள் செல்லுமாறு, அவை அந்த அதிசயனிடம் அணைகின்றன. நாங்கள் சுவித (நல்ல கடத்தல்/சுகமடைவு) எனும் ஷூஷம் (வலிமை) அடைந்தோம்; நவ-வேதஸாகி, அம்ருதர்களின் விரிவில் நுழைந்தோம்.

Mantra 4

नित्यश्चाकन्यात्स्वपतिर्दमूना यस्मा उ देवः सविता जजान । भगो वा गोभिरर्यमेमनज्यात्सो अस्मै चारुश्छदयदुत स्यात् ॥

தன் இல்லத்தின் நித்திய ஆண்டவன், உள்ளே உறையும் தமூனா, தேவர் சவிதா பிறப்பித்த அவனுக்காக எப்போதும் முயலட்டும். பகன் அல்லது அர்யமன் அவனை கோ-ரச்மிகள் (ஒளிக் கதிர்கள்) கொண்டு அபிஷேகிக்கட்டும்; அப்பொழுது அவனுக்கு இனிய ஆடைப்போலும் மறைவும் உண்டாக, உறுதியான நலனும் உண்டாக.

Mantra 5

इयं सा भूया उषसामिव क्षा यद्ध क्षुमन्तः शवसा समायन् । अस्य स्तुतिं जरितुर्भिक्षमाणा आ नः शग्मास उप यन्तु वाजाः ॥

இந்த (எங்கள் அர்ப்பண-வாக்கு) உஷாக்களைப் போல அந்த விரிந்த ஒளிக் களமாக ஆகுக; ஒளிமிக்கோர் தங்கள் பலத்தால் ஒன்றுகூடும் போது. பாடகரின் ஸ்துதியை நாடி, வாஜ—வெற்றியாற்றலின் நிறைவு—உடன் வலிமையும் நன்மையும் கொண்ட பரிபூரண சக்திகள் எங்களிடம் அணுகட்டும்.

Mantra 6

अस्येदेषा सुमतिः पप्रथानाभवत्पूर्व्या भूमना गौः । अस्य सनीळा असुरस्य योनौ समान आ भरणे बिभ्रमाणाः ॥

உண்மையாக, அவனுடைய இந்த சுமதி விரிந்தது; பரந்த தன்மையில் பண்டைய கோ (கௌ) தோன்றியது. அசுரனின் யோனியில், ஒரே ஆதாரத்தில் ஒன்றாக நிலைபெற்று, அவர்கள் ஒரே சுமப்பில் (அந்த ஒரே செயலை) இசைவுடன் தாங்குகின்றனர்.

Mantra 7

किं स्विद्वनं क उ स वृक्ष आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । संतस्थाने अजरे इतऊती अहानि पूर्वीरुषसो जरन्त ॥

எந்த வனம், எந்த மரம்—அதிலிருந்து அவர்கள் த்யாவா-பிருதிவியை வடித்தனர்? நிறுவப்பட்ட நிலையிலே, அழியாததாக, அந்த சக்தியின் துணையால், பல பண்டைய உஷாக்கள் நாட்களை இடையறாது புதுப்பிக்கின்றன.

Mantra 8

नैतावदेना परो अन्यदस्त्युक्षा स द्यावापृथिवी बिभर्ति । त्वचं पवित्रं कृणुत स्वधावान्यदीं सूर्यं न हरितो वहन्ति ॥

இதற்கு அப்பால் அதிலிருந்து வேறொன்றும் இல்லை—அந்த வृषபன்; அவனே த்யாவா-பிருதிவீயைத் தாங்குகிறான். அவன் தன் ஆவரணத்தைப் பவித்ரமாக்குகிறான், ஸ்வதாவான் (தன் விதியால் வல்லவன்); அப்போது ஹரித அசுவங்கள் சூரியனைச் சுமந்து செல்கின்றன.

Mantra 9

स्तेगो न क्षामत्येति पृथ्वीं मिहं न वातो वि ह वाति भूम । मित्रो यत्र वरुणो अज्यमानोऽग्निर्वने न व्यसृष्ट शोकम् ॥

அங்கே உந்தும் வேகம் பூமியைத் தாண்டிச் செல்கிறது; காற்றைப் போல அது விரிவில் மந்தாரத்தைச் சிதறடிக்கிறது. அங்கே மித்ரன் இருக்கிறான், வருணன் அபிஷேகிக்கப்படுகிறான்; அங்கே அக்னி, காட்டில் போல, தன் தகிப்பு-சோகத்தை (ஜ்வாலையை) விடுவிக்கிறான்.

Mantra 10

स्तरीर्यत्सूत सद्यो अज्यमाना व्यथिरव्यथीः कृणुत स्वगोपा । पुत्रो यत्पूर्वः पित्रोर्जनिष्ट शम्यां गौर्जगार यद्ध पृच्छान् ॥

விரிவுபெறுகிறவள், அபிஷேகிக்கப்பட்டவளாய், உடனேப் பிரசவித்தபோது, நடுங்கியது நடுங்காததாக ஆனது—ஸ்வகோபா (தானே காக்கப்படுவது). இரண்டு பெற்றோரிடமிருந்து முதற்புதல்வன் பிறந்தபோது, ஷம்யா (நுகத்தின் தண்டு) அருகே பசு கத்திற்று; கேள்வி கேட்பதுபோல்—மறைந்த உண்மையை வெளிக்கொணர அழைப்பதுபோல்.

Mantra 11

उत कण्वं नृषदः पुत्रमाहुरुत श्यावो धनमादत्त वाजी । प्र कृष्णाय रुशदपिन्वतोधॠतमत्र नकिरस्मा अपीपेत् ॥

மேலும் அவர்கள் கண்ண்வனை ‘ந்ருஷத்’ சக்திகளின் புதல்வன் என அழைக்கின்றனர்; மேலும் வாஜி ஷ்யாவன் செல்வத்தைப் பெற்றான். க்ருஷ்ணனுக்காக ருஷத் (ஒளிமிகு) பசுவின் மடியை முன்னே நிரப்பினான்; இங்கே அவனுக்கான ‘ருத’—அதன் உண்மை வளர்ச்சி—யாராலும் குறைக்கப்படவில்லை.