Opening the text

प्राथमिकविषयः—ब्रह्मात्मना सुरक्षितो यज्ञः जीवनयात्रा च; वाक्–प्राण–ऋतधर्मरूपेण विश्वव्यवस्थया च रक्षदेवताभिः सम्यग्-नियन्त्रिता। उपविषयाः—(१) वाग् ब्रह्म—नामकरणम्, ऋतस्य प्रकाशनम्, सिद्धवाक्शक्तिः। (२) आत्मा यज्ञस्य प्रत्यवस्थापकः, धारणं स्थिराश्रयश्च; हिंसादिभ्यः प्रतिरक्षा। (३) आदियज्ञः—धर्मस्य स्वर्गस्य च प्रतिष्ठापनम्, आदर्शरूपेण। (४) प्राणो वायुः—हविषां वहनकर्ता, बन्धानां विमोचकश्च। (५) अदितिः द्यावापृथिव्यौ च—सर्वव्यापकं शरणं रक्षणं च।
अथर्ववेदस्य ७.१ सूक्तं संक्षिप्तं ब्रह्मविद्यात्मकं, यत्र वाक्/ब्रह्म आदिशक्तिरूपेण निरूप्यते—यया ऋतं व्यक्तं भवति, नामधेयेन च जगदवगम्यते। अत्र प्रभाववत्या वाचः प्रादुर्भावः क्रमशः ‘ब्रह्म’ (तृतीयं, चतुर्थं) इति भेदेन संबध्यते; ‘धेनू’ च समृद्धेः, प्रकाशस्य, अर्थदुग्धस्य च प्रतीकत्वेन उपन्यस्ता। द्वितीयमन्त्रे तदेव तत्त्वं सर्वव्यापि ‘सः’ इति सार्वत्रिकीक्रियते—पिता माता पुत्रः, त्रयो लोकाः, सर्वं च इत्यात्मतया तदेकत्वं दर्शयन्, यज्ञोच्चारणं विश्वात्मपरिच्छेदे प्रतिष्ठापयति।
एष एकऋचः सूक्तः यज्ञस्य विध्यनुज्ञां करोति, यज्ञस्य सत्यम् अधिष्ठातारं निर्दिशन्—आत्मानम्; स चाथर्वणा सह स्तूयते, यः आद्यः कर्मपिता देवबन्धुश्च। यः यज्ञं मनसा ‘चिकेत’ (अवगच्छति) स तस्मात् तत्क्षणमेव सम्यक् उद्घोषयेत्; तेन वाक् प्रज्ञा च कर्मसिद्धिश्च प्रवर्धते। अस्य प्रभावः अन्तःप्रत्ययस्य (मनसः/आत्मनः) बहिःप्रवृत्त्या (यज्ञोच्चारणेन) सह संबन्धनम्; तेन यज्ञः आथर्वणिक-प्रामाण्येन प्रवर्तते।
एष एकऋचः रक्षोघ्नः सूक्तः आत्मानं घृणिरूपं सुदृढप्रतिष्ठितं धारणं चोपह्वयति, यः सुव्यवस्थितं देहधारणं जनयति, सुरक्षितं विष्ठां/गातुं च निश्चिनोति। आत्मनः घृणिं मध्वोऽग्रं चाभ्युपगृह्य मन्त्रः अशरीरान् विदेहान् शत्रून् रक्षांसि चापहन्ति, साधकस्य रक्षाक्षेत्रं स्थिरीकरोति।
एष एकऋचोऽयं सूक्तः वायुम् आह्वयति—यज्ञस्य शीघ्रवाहकं प्राणशक्तिं च, येन बन्धा विमोच्यन्ते। हविर्गणनया (१, २, ३, १०, २०, ३०) कर्मणः यथाक्रमं परिपूर्णतां च समन्वयति, ततः यजमानं बाधमानान् सर्वान् प्रतिबन्धान् ‘अत्र विमुञ्च’ इति वायोः प्रार्थयते। अस्याधिष्ठानं तु आत्मा—अन्तरात्मा/प्राणः—यः हविः प्रभावयति, विमोचनं च साधयति।
अयं सूक्तः अद्यतनस्य यज्ञस्य प्रामाण्यं आद्य-प्रतिमाने प्रतिष्ठापयति—देवा एव प्रथमा “यज्ञं यज्ञेन” अयजन्त; तेन धर्मः प्रथमो विधिः कृतः, ते च स्वर्गं जग्मुः यत्र पुरातनाः साध्याः निवसन्ति। सम्यगनुष्ठितः क्रतुः मोक्षोपायत्वेन परमे व्योम्नि आरोहणेन संबध्यते, सिद्धेः प्रत्यक्षलक्षणं च दर्शयति—उषसि शुभदर्शनम्। अपि च बोधरहितो यज्ञः विपथगः सन् व्यर्थो भवितुम् अर्हतीति चेतयति।
अयं चतुर्ऋचः आथर्वणः सूक्तः अदितिं सह पृथिव्या द्यावा च सर्वरक्षिणीं सर्वव्यापिनीं शरण्यां च आह्वयति, या अखण्डतां पुनः स्थापयति तथा सुरक्षितां दिशं ददाति। अस्य मुख्यं रूपकं “दैवी नौका” इति—सुसंचालिता, निष्पापा, निरस्रा च—या सर्वदोषरहितं रक्षणं सूचयति, येन जनाः संकटान् व्याधीन् च नैतिकविपत्तिं च अतिक्रम्य स्वस्तिं प्राप्नुवन्ति।
एष एकमन्त्रः सूक्तः संक्षिप्ताम् आदित्य-स्तुतिं वहति। अस्मिन् आदित्याः परमा इति प्रार्थ्यन्ते—अहिंसकाः पालकाः, येषां धाम (नियमः) समुद्र इव अतिगम्भीरं दुर्ज्ञेयञ्च। ‘न कश्चिद् एतान् नमसा अतिशेते’ इति घोषयन्, एष स्तोत्रः अपोत्प्रतिकारकत्वेन वर्तते—जप्ता आत्मानम् आदित्य-रक्षणाधीनां सार्वभौम्यां स्थापयति, प्रतिद्वन्द्वी-शक्तिभ्यश्च परं करोति।
एष एकऋचोऽथर्वणीयो मन्त्रः क्षेत्ररक्षणं राक्षोघ्नं च; यत्र बृहस्पतिं नेतारं विघ्नहर्तारं च प्रार्थयते—साधोः परतः श्रेयसि नयतु। अत्र पृथिव्याः वरं भागं (पृथिवीवरम्) स्वीकृत्य शत्रून् दूरं निरस्यतु इति आज्ञापयति, येन क्षेत्रं सर्ववीरं—सम्पूर्णवीरयुक्तं सुरक्षितं च—भवेत्।
अथर्ववेदस्य ७.९ सूक्तं पूष्णः स्तुतिरूपं सुरक्षितयात्रायै पुनरुद्धाराय च। मार्गविदं देवं याचते—स यात्रिकस्य पुरतः गच्छतु, भयम् अपमार्जयतु, विपथगमनं च निवारयतु, शुभं गन्तव्यं च साधयतु। तथा पूष्णः पालकत्वं पुनरपि प्रसार्यते—यत् नष्टं (जनान्, पशून्, द्रव्याणि) तत् प्रत्याहरतु, यथा यात्रा च सामाजिकसन्ततिश्च अखण्डतया प्रवर्तेत।
एष एकऋचः सूक्तः सरस्वतीं स्तन-प्रतिमया आह्वयति—अक्षयः मधुरः पोषकः प्रवाह इव सर्वेषां काम्यानां रत्नानां वृद्ध्यर्थम्। अयं पौष्टिक-समृद्धि-मन्त्रः; तां हर्षदायिनीं, अनुग्रहकामिनीं, सुलभाह्वानां, दानशीलां च स्तुत्वा जप्ता तत्क्षणं वृद्धिं, बहुत्वं, पोषणं च तथा समृद्धान् वाञ्छितान् निधीन् प्रार्थयते।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.