Sukta 71

Mantra 1

आ दक्षिणा सृज्यते शुष्म्यासदं वेति द्रुहो रक्षसः पाति जागृविः । हरिरोपशं कृणुते नभस्पय उपस्तिरे चम्वोर्ब्रह्म निर्णिजे ॥

Dakshina, moc prawego rozeznania i skutecznej ofiary, zostaje uwolniona w ruch; potężny przychodzi na miejsce wypełnienia. Przebudzony i czujny, strzeże przed siłami zniekształcenia i wrogiej ciemności. Płowy Soma tworzy swoją świetlistą ozdobę; jako okrycie rozlewa mleko szerokiego firmamentu, a dla dwóch czar kładzie moc mantry jako oczyszczającą szatę.

Mantra 2

प्र कृष्टिहेव शूष एति रोरुवदसुर्यं वर्णं नि रिणीते अस्य तम् । जहाति वव्रिं पितुरेति निष्कृतमुपप्रुतं कृणुते निर्णिजं तना ॥

Naprzód porusza się z pędzącą siłą, jak ten, kto zdobywa pole dla ludów; z donośnym wołaniem zdejmuje asurycki kolor, ciemność, która się go trzyma. Odrzuca otaczającą powłokę i idzie do przygotowanego domu Ojca; tworzy dla siebie, przez własne istnienie, oczyszczającą świetlistą szatę, przekraczając niższą przeszkodę.

Mantra 3

अद्रिभिः सुतः पवते गभस्त्योर्वृषायते नभसा वेपते मती । स मोदते नसते साधते गिरा नेनिक्ते अप्सु यजते परीमणि ॥

Wyciskany przez kamienie, spływa w uchwytne dłonie; wzrasta w potędze, a z nieskończonością sprawia, że myśl drży w przebudzeniu. Raduje się, zbliża się i dokonuje przez natchnione słowo; obmyty w wodach, składa cześć w otaczającej doskonałości.

Mantra 4

परि द्युक्षं सहसः पर्वतावृधं मध्वः सिञ्चन्ति हर्म्यस्य सक्षणिम् । आ यस्मिन्गावः सुहुताद ऊधनि मूर्धञ्छ्रीणन्त्यग्रियं वरीमभिः ॥

Wokół lśniącego, wzrosłego przez górską siłę potęgi, wlewają miodową rozkosz w podtrzymujące miejsce domu. W nim krowy, promienie, które piją dobrze złożoną ofiarę, mieszają na głowie najprzedniejszą obfitość swoimi obfitymi miarami.

Mantra 5

समी रथं न भुरिजोरहेषत दश स्वसारो अदितेरुपस्थ आ । जिगादुप ज्रयति गोरपीच्यं पदं यदस्य मतुथा अजीजनन् ॥

Razem popychają go jak rydwan obfitej siły, dziesięć sióstr w łonie Aditi. Przychodzi i parcie naprzód do ukrytego siedzenia Promienia; mędrcy twórcy zrodzili dla niego ten tajemny krok.

Mantra 6

श्येनो न योनिं सदनं धिया कृतं हिरण्ययमासदं देव एषति । ए रिणन्ति बर्हिषि प्रियं गिराश्वो न देवाँ अप्येति यज्ञियः ॥

Jak sokół szuka swego gniazda, siedzenia ukształtowanego przez wizję, złotego miejsca spoczynku pragnie bóg. Poruszają go na świętej trawie umiłowanym słowem; jak szybki koń zdąża ku bogom, godny ofiary.

Mantra 7

परा व्यक्तो अरुषो दिवः कविर्वृषा त्रिपृष्ठो अनविष्ट गा अभि । सहस्रणीतिर्यतिः परायती रेभो न पूर्वीरुषसो वि राजति ॥

Daleko objawia się płowy wieszcz nieba, silny byk, o potrójnych plecach, szukający promieni. Z tysiącem prowadzeń wędruje naprzód; jak śpiewak jaśnieje przez wiele świtów, które przeszły przedtem.

Mantra 8

त्वेषं रूपं कृणुते वर्णो अस्य स यत्राशयत्समृता सेधति स्रिधः । अप्सा याति स्वधया दैव्यं जनं सं सुष्टुती नसते सं गोअग्रया ॥

Tworzy dla siebie bystrą i płonącą formę; jego kolor staje się intensywny. Gdzie spoczął, uzdrowiony przez właściwe złączenie, tam odpędza burzycieli harmonii. Idzie w wodach przez własne wewnętrzne prawo do ludu boskiego; z doskonałą chwałą się zbliża, a z najprzedniejszymi promieniami gromadzi w jedność.

Mantra 9

उक्षेव यूथा परियन्नरावीदधि त्विषीरधित सूर्यस्य । दिव्यः सुपर्णोऽव चक्षत क्षां सोमः परि क्रतुना पश्यते जाः ॥

Jak byk idący ze stadami odezwał się donośnie; umieścił swoje blaski na Słońcu. Boska pięknie skrzydlata moc spogląda w dół na ziemię; Soma, swoją świadomą wolą, ogląda narodziny i istoty dokoła.