Sukta 71

Mantra 1

आ दक्षिणा सृज्यते शुष्म्यासदं वेति द्रुहो रक्षसः पाति जागृविः । हरिरोपशं कृणुते नभस्पय उपस्तिरे चम्वोर्ब्रह्म निर्णिजे ॥

ദക്ഷിണാ—ശുദ്ധവിവേകവും യജ്ഞദക്ഷമായ അർപ്പണശക്തിയും—പ്രവാഹത്തിലേക്ക് വിടപ്പെടുന്നു; ശൂഷ്മവാൻ സിദ്ധിസ്ഥാനം തേടി വരുന്നു. ജാഗരൂകനായി, ദ്രുഹയും രക്ഷസ്സും എന്ന വൈരാന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് കാക്കുന്നു. ഹരിവർണ്ണ സോമൻ തന്റെ ദീപ്തമായ അലങ്കാരം ഒരുക്കുന്നു; ആവരണമായി ചമൂകളിൽ ബ്രഹ്മത്തെ ശുദ്ധിക്കായി വിരിക്കുന്നു.

Mantra 2

प्र कृष्टिहेव शूष एति रोरुवदसुर्यं वर्णं नि रिणीते अस्य तम् । जहाति वव्रिं पितुरेति निष्कृतमुपप्रुतं कृणुते निर्णिजं तना ॥

പ്രേരകബലത്തോടെ അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു—ജനങ്ങൾക്കായി നിലം ജയിക്കുന്നവനെപ്പോലെ; ഗർജ്ജനത്തോടെ അസുര്യവർണ്ണമായ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച ഇരുട്ടിനെ അഴിച്ചെറിയുന്നു. ആവരണമായ വവ്രി ഉപേക്ഷിച്ച് പിതാവിന്റെ ഒരുക്കിയ ധാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; തന്റെ തന്നെ തനയാൽ ശുദ്ധികരിക്കുന്ന നിർണിജം അവൻ സ്വയം നിർമ്മിക്കുന്നു.

Mantra 3

अद्रिभिः सुतः पवते गभस्त्योर्वृषायते नभसा वेपते मती । स मोदते नसते साधते गिरा नेनिक्ते अप्सु यजते परीमणि ॥

അദ്രി (കല്ലുകൾ)കൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞ സോമൻ ഗഭസ്തി—പിടിക്കുന്ന കൈകളിൽ ഒഴുകുന്നു; വൃഷൻപോലെ ശക്തിമാനായി, നഭസ്—വിശാലതകൊണ്ട് മതി (ചിന്ത)യെ വിറപ്പിച്ച് ജാഗ്രതയിലേക്കുയർത്തുന്നു. അവൻ ആനന്ദിക്കുന്നു, നസത്യനെപ്പോലെ സമീപിച്ചു ഗിരാ—പ്രേരിത വാക്കുകൊണ്ട് സിദ്ധി നേടുന്നു; അപ്സു—ജലങ്ങളിൽ ശുദ്ധനായിട്ട്, പരിമണി—ചുറ്റപ്പെട്ട പരിപൂർണതയിൽ യജ്ഞാരാധന അർപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 4

परि द्युक्षं सहसः पर्वतावृधं मध्वः सिञ्चन्ति हर्म्यस्य सक्षणिम् । आ यस्मिन्गावः सुहुताद ऊधनि मूर्धञ्छ्रीणन्त्यग्रियं वरीमभिः ॥

ദ്യുക്ഷ—പ്രകാശമുള്ളവനെ ചുറ്റി, സഹസ്—ശക്തിയുടെ പർവ്വതബലത്തിൽ വളർന്നവനിലേക്കു, മധു—മധുരരസം അവർ ഹർമ്യ—ഗൃഹത്തിന്റെ ധാരണസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കുന്നു. അവനിൽ ഗാവഃ—കിരണ-ഗോവുകൾ, സുഹുത—സുനിവേദിത പാനം കുടിക്കുന്നവർ, ഊധനി—സ്തനത്തിൽ; മൂർധനിൽ അഗ്രിയ—അഗ്രസ്ഥ സമ്പത്തിനെ വരീമഭിഃ—പ്രചുര അളവുകളാൽ കലർത്തുന്നു.

Mantra 5

समी रथं न भुरिजोरहेषत दश स्वसारो अदितेरुपस्थ आ । जिगादुप ज्रयति गोरपीच्यं पदं यदस्य मतुथा अजीजनन् ॥

സമീ—ഒരുമിച്ച് അവർ അവനെ രഥംപോലെ, ഭുരിജ—പ്രചുരബലമുള്ളവനായി, മുന്നോട്ട് തള്ളുന്നു—അദിതിയുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ ദശ സ്വസാരഃ—പത്ത് സഹോദരിമാർ. അവൻ വന്ന് ഗോറപീച്യ—കിരണത്തിന്റെ ഗൂഢാസനത്തിലേക്ക് തള്ളിപ്പോകുന്നു; കാരണം മതുഥാ—ജ്ഞാനിയായ ശില്പികൾ അവനുവേണ്ടി ആ ഗൂഢ പദം—പടി ജനിപ്പിച്ചു.

Mantra 6

श्येनो न योनिं सदनं धिया कृतं हिरण्ययमासदं देव एषति । ए रिणन्ति बर्हिषि प्रियं गिराश्वो न देवाँ अप्येति यज्ञियः ॥

ശ്യേനൻ (പരുന്ത്) തന്റെ യോനി—വാസസ്ഥാനം—തിരയുന്നതുപോലെ, ദേവൻ (സോമൻ) ധിയാൽ നിർമ്മിതമായ സദനം, ഹിരണ്യമയമായ ആസനമുള്ള വിശ്രമസ്ഥലം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പ്രിയ ഗിരാ (സ്തുതി-വാക്ക്)യോടെ അവർ അവനെ ബർഹിഷി (യജ്ഞപുല്ലിൽ) പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; വേഗമുള്ള അശ്വംപോലെ യജ്ഞിയൻ (യജ്ഞയോഗ്യൻ) അവൻ ദേവന്മാരിലേക്കു സമീപിക്കുന്നു.

Mantra 7

परा व्यक्तो अरुषो दिवः कविर्वृषा त्रिपृष्ठो अनविष्ट गा अभि । सहस्रणीतिर्यतिः परायती रेभो न पूर्वीरुषसो वि राजति ॥

ദൂരത്തോളം അവൻ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു—ദിവ്യാകാശത്തിന്റെ അരുഷ (ചെമ്പുവർണ്ണ) കവി, ബലവാൻ വൃഷഭൻ, ത്രിപൃഷ്ഠൻ (മൂന്നു പൃഷ്ഠമുള്ളവൻ), കിരണങ്ങളെ തേടുന്നവൻ. സഹസ്ര നീതികളോടെ (ആയിരം മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളോടെ) യതി (യാത്രികൻ) അവൻ മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു; റേഭൻ (ഗായകൻ)പോലെ, മുമ്പേ കടന്നുപോയ അനേകം ഉഷസ്സുകളിലൂടെ അവൻ ദീപ്തിയായി തിളങ്ങുന്നു.

Mantra 8

त्वेषं रूपं कृणुते वर्णो अस्य स यत्राशयत्समृता सेधति स्रिधः । अप्सा याति स्वधया दैव्यं जनं सं सुष्टुती नसते सं गोअग्रया ॥

അവൻ തനിക്കായി തീക്ഷ്ണവും ജ്വലിക്കുന്നതുമായ രൂപം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; അവന്റെ വർണ്ണം പ്രഖരമാകുന്നു. അവൻ എവിടെ ശയിച്ചുവോ, ശരിയായ സംയോജനത്താൽ സമൃത (പൂർണ്ണ)മായ അവിടത്ത്, സ്രിധഃ—സൗഹാർദ്ദഭംഗകരെ—അവൻ അകറ്റുന്നു. സ്വധാ (അന്തര്നിയമം)കൊണ്ട് അവൻ അപ്സു (ജലങ്ങളിൽ) സഞ്ചരിച്ചു ദൈവ്യ ജന (ദിവ്യജനസമൂഹം)വരെ എത്തുന്നു; സുഷ്ടുതി (പരിപൂർണ്ണ സ്തുതി)യോടെ സമീപിക്കുന്നു, ഗോഅഗ്രയാ—അഗ്ര കിരണങ്ങൾ/ആദ്യപ്രകാശം—സഹിതം ഒന്നിക്കുന്നു.

Mantra 9

उक्षेव यूथा परियन्नरावीदधि त्विषीरधित सूर्यस्य । दिव्यः सुपर्णोऽव चक्षत क्षां सोमः परि क्रतुना पश्यते जाः ॥

കാളപോലെ കൂട്ടങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ ഗർജ്ജിച്ചു മുഴക്കുന്നു; തന്റെ തേജസ്സുകളെ സൂര്യനിൽ അധിഷ്ഠിതമാക്കി. ദിവ്യമായ സുപർണൻ—സുന്ദരചിറകുള്ള ശക്തി—ഭൂമിയിലേക്കു താഴെ നോക്കുന്നു; സോമൻ തന്റെ ക്രതു (ചേതനസങ്കൽപം)കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ജന്മങ്ങളെയും ജീവികളെയും നിരീക്ഷിക്കുന്നു.