Sukta 71

Mantra 1

आ दक्षिणा सृज्यते शुष्म्यासदं वेति द्रुहो रक्षसः पाति जागृविः । हरिरोपशं कृणुते नभस्पय उपस्तिरे चम्वोर्ब्रह्म निर्णिजे ॥

தக்ஷிணா—நல்ல அறிவும் யாக-தானத்தின் ஆற்றலும்—பாய்ச்சப்படுகிறது; சுஷ்மவான் (வல்லவன்) நிறைவு-ஆசனத்தை நோக்கி வருகின்றான். விழிப்புடன் இருந்து த்ருஹ், ரக்ஷஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து காக்கின்றான். மஞ்சள்-பச்சை நிறச் சோமன் தன் ஒளிமிகு அலங்காரத்தை அமைக்கிறான்; மேலும் சமு (பாத்திரம்) மீது பிரஹ்மத்தைத் தூய்மையின் ஆடையாகப் போர்த்தி விரிக்கிறான்.

Mantra 2

प्र कृष्टिहेव शूष एति रोरुवदसुर्यं वर्णं नि रिणीते अस्य तम् । जहाति वव्रिं पितुरेति निष्कृतमुपप्रुतं कृणुते निर्णिजं तना ॥

அவன் தூண்டும் வலத்துடன் முன்னே செல்கிறான்; மக்களுக்காக நிலத்தை வெல்லும் ஒருவனைப் போல. கர்ஜனை ஒலியுடன் அவன் தன்னில் ஒட்டியிருந்த அசுர நிறம்—இருள்—அதை அகற்றுகிறான். மூடிய உறைபோன்ற வவ்ரியைத் துறந்து தந்தையின் ஆயத்தமான இல்லத்திற்குச் செல்கிறான்; தன் உடலாலேயே தூய்மையின் நிர்மல ஆடை, புனித மூடுபடலத்தைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.

Mantra 3

अद्रिभिः सुतः पवते गभस्त्योर्वृषायते नभसा वेपते मती । स मोदते नसते साधते गिरा नेनिक्ते अप्सु यजते परीमणि ॥

அத்ரி (சோமப் பாறைகள்) கொண்டு பிழிந்தபின், அவர் (சோமன்) கபஸ்தி—பற்றிக் கொள்ளும் கரங்களில்—பவித்ரனாய் ஓடுகின்றான்; வृषபன் போல் வல்லமையடைந்து, நபஸ் (வான்வெளி/விரிவு) எனும் மகிமையால் மதி (உணர்வு) நடுங்கி விழிப்படையச் செய்கிறான். அவன் மகிழ்கிறான்; நஸத்யர் (அஷ்வின்கள்) அருகே சென்று, கிறா (ஊக்கமூட்டும் வாக்கு) மூலம் சாதனையை நிறைவேற்றுகிறான்; அப்ஸு (நீரில்) கழுவப்பட்டு, பரிமணி—சுற்றியுள்ள முழுமையில்—யஜ்ஞமாக வணக்கத்தை அர்ப்பணிக்கிறான்.

Mantra 4

परि द्युक्षं सहसः पर्वतावृधं मध्वः सिञ्चन्ति हर्म्यस्य सक्षणिम् । आ यस्मिन्गावः सुहुताद ऊधनि मूर्धञ्छ्रीणन्त्यग्रियं वरीमभिः ॥

சஹஸ் (வலிமை) எனும் பர்வத-வலத்தால் வளர்ந்த த்யுக்ஷ (ஒளிமிகு) ஒருவனைச் சுற்றி, அவர்கள் மது (இனிய ரசம்/ஆனந்தம்) அவன் ஹர்ம்ய (இல்லம்) எனும் சக்ஷணி (தாங்கும் இடம்) யில் ஊற்றுகின்றனர். அவனுள், சுஹுத (நல்ல ஆஹுதி) யின் ஊதன் (பால்/மூலம்) இலிருந்து அருந்தும் காவஃ (பசுக்கள்—கதிர்கள்) தங்கள் வரீமபிஃ (மிகுந்த அளவுகள்) கொண்டு, மூர்தன் (தலை) மீது அக்‌ரிய (முதன்மை) செல்வத்தை மத்தி கலந்து நிறுத்துகின்றன.

Mantra 5

समी रथं न भुरिजोरहेषत दश स्वसारो अदितेरुपस्थ आ । जिगादुप ज्रयति गोरपीच्यं पदं यदस्य मतुथा अजीजनन् ॥

அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, பூரிஜோஃ (மிகு வலிமை) உடைய ரதத்தைப் போல, அவனை முன்னே செலுத்துகின்றனர்—அதிதியின் மடியில் இருக்கும் பத்து ஸ்வஸாரஃ (பத்து சகோதரிகள்). அவன் வந்து, கோர் (கதிர்/பசு) எனும் ஒளியின் அபீச்யம் (மறைந்த) பதம் (இடம்/ஆசனம்) நோக்கி தள்ளிச் சென்று முன்னேறுகிறான்; ஏனெனில் மதுதாஃ (ஞானமிக்க வடிவமைப்போர்/ரிஷிகள்) அவனுக்காக அந்த இரகசிய அடியைப் பிறக்கச் செய்தனர்.

Mantra 6

श्येनो न योनिं सदनं धिया कृतं हिरण्ययमासदं देव एषति । ए रिणन्ति बर्हिषि प्रियं गिराश्वो न देवाँ अप्येति यज्ञियः ॥

பருந்து (ஶ்யேன) தன் யோனி—தன் இருப்பிடத்தை—தேடுவது போல, அவன் தியா (உள்ளுணர்வு) கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஸதனம் (ஆசனம்) எனும் இருப்பிடத்தை நாடுகிறான்; பொன்னான ஓய்விடம்—அதைத் தேவன் விரும்புகிறான். பிரியமான கீரா (ஸ்துதி-வாக்கு) கொண்டு அவர்கள் அவனை பர்ஹிஷ் (யாகப் புல்) மீது இயக்குகின்றனர்; யஜ்ஞியன் (யாகத்திற்குரியவன்) வேகமான குதிரை போல தேவர்களை நோக்கிச் செல்கிறான்.

Mantra 7

परा व्यक्तो अरुषो दिवः कविर्वृषा त्रिपृष्ठो अनविष्ट गा अभि । सहस्रणीतिर्यतिः परायती रेभो न पूर्वीरुषसो वि राजति ॥

வானத்தின் அருஷ (செம்மஞ்சள்) கவி—வலிமைமிகு வृषபன், திரிப்ருஷ்ட (மூன்று-பின்புறம்/மூன்று-ஆதாரமுடையவன்), கதிர்களை நாடி—தூரமெல்லாம் வெளிப்படையாகத் தோன்றுகிறான். ஆயிரம் நிதிகள் (வழிகாட்டல்கள்) உடன் அவன் முன்னே செல்கிறான்; ரேபன் (பாடகர்) போல, முன்பு வந்த பல உஷஸ்கள் (விடியல்கள்) நடுவே அவன் ஒளிர்கிறான்.

Mantra 8

त्वेषं रूपं कृणुते वर्णो अस्य स यत्राशयत्समृता सेधति स्रिधः । अप्सा याति स्वधया दैव्यं जनं सं सुष्टुती नसते सं गोअग्रया ॥

அவன் தன்னிற்கே கூர்மையும் ஒளியும் நிறைந்த ரூபத்தை உருவாக்குகிறான்; அவன் வர்ணம் தீவிரமாகிறது. அவன் படுத்திருந்த இடத்தில், சம்ருதா (சரியான இணைப்பு) மூலம் முழுமை பெற்றவனாய், அங்கே அவன் ஸ்ரிதஃ (ஒற்றுமையைச் சிதைக்கும் தடையர்கள்) யைத் தடுத்து நிறுத்துகிறான். அவன் ஸ்வதயா (தன் உள்நியதி/சுயசக்தி) கொண்டு அப்ஸு (நீரில்) சென்று தெய்வ ஜனத்தை அணைகிறான்; சு-ஸ்துதி (சிறந்த புகழ்ச்சி) உடன் நெருங்குகிறான், மேலும் கோ-அக்ரயா (முன்னணி கதிர்கள்/முதல் ரேகைகள்) உடன்.

Mantra 9

उक्षेव यूथा परियन्नरावीदधि त्विषीरधित सूर्यस्य । दिव्यः सुपर्णोऽव चक्षत क्षां सोमः परि क्रतुना पश्यते जाः ॥

கூட்டங்களோடு சுற்றிச் செல்லும் காளைபோல் அவன் முழங்கினான்; தன் ஒளித் திகழ்வுகளைச் சூரியனில் நிறுவினான். தெய்வீகமான அழகிய சிறகுடைய (ஸுபர்ண) சக்தி கீழே பூமியை நோக்குகிறது; சோமன் தன் க்ரது (உணர்வுடனான சங்கல்பம்) கொண்டு சுற்றிலும் பிறப்புகளையும் எல்லா உயிர்களையும் நோக்கிக் காண்கிறான்.