
Sukta 9.71
Traditionally attributed in Book 9 to Soma-Pavamāna seers; specific r̥ṣi for 9.71 varies by Anukramaṇī tradition (often listed under Pavitra/Āṅgirasa lineages).
Likely Jagatī (common in Soma Pavamāna hymns), pending pada-count verification for this specific mantra.
இந்த சோம-பவமான ஸூக்தம், சோமம் பிழிந்து வடிகட்டப்பட்டு தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளும் போது அவன் விழிப்பான, ஒளிமிக்க சக்தியாகி, யாகத்தை விகாரம் (த்ருஹ்) மற்றும் பகைமைச் சக்திகள் (ரக்ஷஸ்) ஆகியவற்றிலிருந்து காக்கிறான் என்று போற்றுகிறது. சோமத்தின் பரிசுத்திகரிப்பு தக்ஷிணா (சரியான அர்ப்பணம்/திறமை) மற்றும் ப்ரஹ்மன் (மந்திரப் பொலிவு/சக்தி) ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படுகிறது; தெளிந்த சோமம் ஒளியை ஆடையாக அணிந்து, தெய்வங்கள் மறைவாகத் தயார் செய்த ஒளியின் ‘பதம்’ அல்லது நிலையத்தை நோக்கி நகர்வதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Mantra 1
आ दक्षिणा सृज्यते शुष्म्यासदं वेति द्रुहो रक्षसः पाति जागृविः । हरिरोपशं कृणुते नभस्पय उपस्तिरे चम्वोर्ब्रह्म निर्णिजे ॥
தக்ஷிணா—நல்ல அறிவும் யாக-தானத்தின் ஆற்றலும்—பாய்ச்சப்படுகிறது; சுஷ்மவான் (வல்லவன்) நிறைவு-ஆசனத்தை நோக்கி வருகின்றான். விழிப்புடன் இருந்து த்ருஹ், ரக்ஷஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து காக்கின்றான். மஞ்சள்-பச்சை நிறச் சோமன் தன் ஒளிமிகு அலங்காரத்தை அமைக்கிறான்; மேலும் சமு (பாத்திரம்) மீது பிரஹ்மத்தைத் தூய்மையின் ஆடையாகப் போர்த்தி விரிக்கிறான்.
Mantra 2
प्र कृष्टिहेव शूष एति रोरुवदसुर्यं वर्णं नि रिणीते अस्य तम् । जहाति वव्रिं पितुरेति निष्कृतमुपप्रुतं कृणुते निर्णिजं तना ॥
அவன் தூண்டும் வலத்துடன் முன்னே செல்கிறான்; மக்களுக்காக நிலத்தை வெல்லும் ஒருவனைப் போல. கர்ஜனை ஒலியுடன் அவன் தன்னில் ஒட்டியிருந்த அசுர நிறம்—இருள்—அதை அகற்றுகிறான். மூடிய உறைபோன்ற வவ்ரியைத் துறந்து தந்தையின் ஆயத்தமான இல்லத்திற்குச் செல்கிறான்; தன் உடலாலேயே தூய்மையின் நிர்மல ஆடை, புனித மூடுபடலத்தைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.
Mantra 3
अद्रिभिः सुतः पवते गभस्त्योर्वृषायते नभसा वेपते मती । स मोदते नसते साधते गिरा नेनिक्ते अप्सु यजते परीमणि ॥
அத்ரி (சோமப் பாறைகள்) கொண்டு பிழிந்தபின், அவர் (சோமன்) கபஸ்தி—பற்றிக் கொள்ளும் கரங்களில்—பவித்ரனாய் ஓடுகின்றான்; வृषபன் போல் வல்லமையடைந்து, நபஸ் (வான்வெளி/விரிவு) எனும் மகிமையால் மதி (உணர்வு) நடுங்கி விழிப்படையச் செய்கிறான். அவன் மகிழ்கிறான்; நஸத்யர் (அஷ்வின்கள்) அருகே சென்று, கிறா (ஊக்கமூட்டும் வாக்கு) மூலம் சாதனையை நிறைவேற்றுகிறான்; அப்ஸு (நீரில்) கழுவப்பட்டு, பரிமணி—சுற்றியுள்ள முழுமையில்—யஜ்ஞமாக வணக்கத்தை அர்ப்பணிக்கிறான்.
Mantra 4
परि द्युक्षं सहसः पर्वतावृधं मध्वः सिञ्चन्ति हर्म्यस्य सक्षणिम् । आ यस्मिन्गावः सुहुताद ऊधनि मूर्धञ्छ्रीणन्त्यग्रियं वरीमभिः ॥
சஹஸ் (வலிமை) எனும் பர்வத-வலத்தால் வளர்ந்த த்யுக்ஷ (ஒளிமிகு) ஒருவனைச் சுற்றி, அவர்கள் மது (இனிய ரசம்/ஆனந்தம்) அவன் ஹர்ம்ய (இல்லம்) எனும் சக்ஷணி (தாங்கும் இடம்) யில் ஊற்றுகின்றனர். அவனுள், சுஹுத (நல்ல ஆஹுதி) யின் ஊதன் (பால்/மூலம்) இலிருந்து அருந்தும் காவஃ (பசுக்கள்—கதிர்கள்) தங்கள் வரீமபிஃ (மிகுந்த அளவுகள்) கொண்டு, மூர்தன் (தலை) மீது அக்ரிய (முதன்மை) செல்வத்தை மத்தி கலந்து நிறுத்துகின்றன.
Mantra 5
समी रथं न भुरिजोरहेषत दश स्वसारो अदितेरुपस्थ आ । जिगादुप ज्रयति गोरपीच्यं पदं यदस्य मतुथा अजीजनन् ॥
அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, பூரிஜோஃ (மிகு வலிமை) உடைய ரதத்தைப் போல, அவனை முன்னே செலுத்துகின்றனர்—அதிதியின் மடியில் இருக்கும் பத்து ஸ்வஸாரஃ (பத்து சகோதரிகள்). அவன் வந்து, கோர் (கதிர்/பசு) எனும் ஒளியின் அபீச்யம் (மறைந்த) பதம் (இடம்/ஆசனம்) நோக்கி தள்ளிச் சென்று முன்னேறுகிறான்; ஏனெனில் மதுதாஃ (ஞானமிக்க வடிவமைப்போர்/ரிஷிகள்) அவனுக்காக அந்த இரகசிய அடியைப் பிறக்கச் செய்தனர்.
Mantra 6
श्येनो न योनिं सदनं धिया कृतं हिरण्ययमासदं देव एषति । ए रिणन्ति बर्हिषि प्रियं गिराश्वो न देवाँ अप्येति यज्ञियः ॥
பருந்து (ஶ்யேன) தன் யோனி—தன் இருப்பிடத்தை—தேடுவது போல, அவன் தியா (உள்ளுணர்வு) கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஸதனம் (ஆசனம்) எனும் இருப்பிடத்தை நாடுகிறான்; பொன்னான ஓய்விடம்—அதைத் தேவன் விரும்புகிறான். பிரியமான கீரா (ஸ்துதி-வாக்கு) கொண்டு அவர்கள் அவனை பர்ஹிஷ் (யாகப் புல்) மீது இயக்குகின்றனர்; யஜ்ஞியன் (யாகத்திற்குரியவன்) வேகமான குதிரை போல தேவர்களை நோக்கிச் செல்கிறான்.
Mantra 7
परा व्यक्तो अरुषो दिवः कविर्वृषा त्रिपृष्ठो अनविष्ट गा अभि । सहस्रणीतिर्यतिः परायती रेभो न पूर्वीरुषसो वि राजति ॥
வானத்தின் அருஷ (செம்மஞ்சள்) கவி—வலிமைமிகு வृषபன், திரிப்ருஷ்ட (மூன்று-பின்புறம்/மூன்று-ஆதாரமுடையவன்), கதிர்களை நாடி—தூரமெல்லாம் வெளிப்படையாகத் தோன்றுகிறான். ஆயிரம் நிதிகள் (வழிகாட்டல்கள்) உடன் அவன் முன்னே செல்கிறான்; ரேபன் (பாடகர்) போல, முன்பு வந்த பல உஷஸ்கள் (விடியல்கள்) நடுவே அவன் ஒளிர்கிறான்.
Mantra 8
त्वेषं रूपं कृणुते वर्णो अस्य स यत्राशयत्समृता सेधति स्रिधः । अप्सा याति स्वधया दैव्यं जनं सं सुष्टुती नसते सं गोअग्रया ॥
அவன் தன்னிற்கே கூர்மையும் ஒளியும் நிறைந்த ரூபத்தை உருவாக்குகிறான்; அவன் வர்ணம் தீவிரமாகிறது. அவன் படுத்திருந்த இடத்தில், சம்ருதா (சரியான இணைப்பு) மூலம் முழுமை பெற்றவனாய், அங்கே அவன் ஸ்ரிதஃ (ஒற்றுமையைச் சிதைக்கும் தடையர்கள்) யைத் தடுத்து நிறுத்துகிறான். அவன் ஸ்வதயா (தன் உள்நியதி/சுயசக்தி) கொண்டு அப்ஸு (நீரில்) சென்று தெய்வ ஜனத்தை அணைகிறான்; சு-ஸ்துதி (சிறந்த புகழ்ச்சி) உடன் நெருங்குகிறான், மேலும் கோ-அக்ரயா (முன்னணி கதிர்கள்/முதல் ரேகைகள்) உடன்.
Mantra 9
उक्षेव यूथा परियन्नरावीदधि त्विषीरधित सूर्यस्य । दिव्यः सुपर्णोऽव चक्षत क्षां सोमः परि क्रतुना पश्यते जाः ॥
கூட்டங்களோடு சுற்றிச் செல்லும் காளைபோல் அவன் முழங்கினான்; தன் ஒளித் திகழ்வுகளைச் சூரியனில் நிறுவினான். தெய்வீகமான அழகிய சிறகுடைய (ஸுபர்ண) சக்தி கீழே பூமியை நோக்குகிறது; சோமன் தன் க்ரது (உணர்வுடனான சங்கல்பம்) கொண்டு சுற்றிலும் பிறப்புகளையும் எல்லா உயிர்களையும் நோக்கிக் காண்கிறான்.
Dakṣiṇā is set in motion and Soma arrives powerfully at the ritual seat, wakeful and guarding against distortion and darkness.
Soma’s purification is depicted as adornment and cosmic covering; his flow is coordinated by divine agencies (often imaged as ‘sisters’) that urge him like a strong chariot toward a hidden station.
Soma reaches the secret step/seat of light prepared by the wise, and his splendour is set upon/with the Sun—purification becomes cosmic illumination.
As a divine, fair-winged power he looks down upon earth; Soma, with deliberate will (kratu), surveys beings and births, sealing the rite with ordered, luminous awareness.
आ दक्षिणा सृज्यते शुष्म्यासदं वेति द्रुहो रक्षसः पाति जागृविः । हरिरोपशं कृणुते नभस्पय उपस्तिरे चम्वोर्ब्रह्म निर्णिजे ॥समी रथं न भुरिजोरहेषत दश स्वसारो अदितेरुपस्थ आ । जिगादुप ज्रयति गोरपीच्यं पदं यदस्य मतुथा अजीजनन् ॥उक्षेव यूथा परियन्नरावीदधि त्विषीरधित सूर्यस्य । दिव्यः सुपर्णोऽव चक्षत क्षां सोमः परि क्रतुना पश्यते जाः ॥It praises Soma while he is being purified through the filter, describing him as a bright, powerful force that protects the ritual and turns the offering into divine strength and clarity.
Dakṣiṇā represents the right, effective act of offering (and the sacred fee that completes the rite), while Brahman is the mantra-power. The hymn says Soma’s purification works through both: correct action and potent speech.
In ritual terms it is Soma’s destined station reached through proper pressing and filtering. In inner terms it suggests a secret level of clarity or light that becomes accessible when the mind and speech are purified.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.