
Sukta 4.42
Vāmadeva Gautama (hymn RV 4.42 traditionally associated with Vāmadeva; dialogic/self-declaratory style)
Triṣṭubh (probable)
RV 4.42 to uderzający hymn autodeklaracyjny, w którym głos poetycki przemawia z autorytetem królewskiej władzy Waruny, podtrzymując ṛtę (porządek kosmiczny), suwerenność i wszechogarniającą opiekę. Hymn wprowadza również Indrę w sferę władzy, kontrastując i uzupełniając moralno-królewskie rządy Waruny ze zwycięską siłą Indry, która uwalnia rzeki. Jego celem jest potwierdzenie boskiej legitymizacji oraz zapewnienie czcicielom trwałego dobrobytu (rāyī), ochrony i niewyczerpanej obfitości.
Mantra 2
अहं राजा वरुणो मह्यं तान्यसुर्याणि प्रथमा धारयन्त । क्रतुं सचन्ते वरुणस्य देवा राजामि कृष्टेरुपमस्य वव्रेः ॥
Jam jest król Varuna; dla mnie pradawne asuryjskie moce podtrzymały te potężne dzieła. Bogowie trzymają się woli Varuny; rządzę ludami, owinięty w najwyższe ogarnięcie.
Mantra 4
अहमपो अपिन्वमुक्षमाणा धारयं दिवं सदन ऋतस्य । ऋतेन पुत्रो अदितेॠतावोत त्रिधातु प्रथयद्वि भूम ॥
Sprawiłem, że wody wezbrały, wylewając ich obfitość; podtrzymałem niebiosa na siedzeniu rty. Przez rtę, syn Aditi, ustanowiony w rcie, rozpostarł trójdzielną podstawę i rozszerzył ziemię.
Mantra 6
अहं ता विश्वा चकरं नकिर्मा दैव्यं सहो वरते अप्रतीतम् । यन्मा सोमासो ममदन्यदुक्थोभे भयेते रजसी अपारे ॥
Dokonałem wszystkich tych czynów; żadna boska moc nie może wybrać siły poza mną, nieprzewyższonej. Gdy strumienie Somy mnie rozweselają, gdy hymny mnie wznoszą, wtedy oba szerokie krainy drżą w najdalszych zakątkach.
Mantra 7
विदुष्टे विश्वा भुवनानि तस्य ता प्र ब्रवीषि वरुणाय वेधः । त्वं वृत्राणि शृण्विषे जघन्वान्त्वं वृताँ अरिणा इन्द्र सिन्धून् ॥
Wszystkie istoty wiedzą o tobie; dlatego, o mędrcze, ogłaszasz to Warunie. Ty, Indro, pogromca, kruszysz Wrytry; ty uwalniasz spiętrzone rzeki.
Mantra 8
अस्माकमत्र पितरस्त आसन्त्सप्त ऋषयो दौर्गहे बध्यमाने । त आयजन्त त्रसदस्युमस्या इन्द्रं न वृत्रतुरमर्धदेवम् ॥
Tu, na naszym własnym polu bytu, twoi Ojcy byli ustanowieni - siedmiu mędrców - gdy trudne do uchwycenia światło było wiązane. Wtedy ofiarowali i uformowali Trasadasyju z tego rodu, jak Indrę, zwalczyiciela Osłonięcia, moc półboską, stającą się w pełni luminiscyjną.
Mantra 10
राया वयं ससवांसो मदेम हव्येन देवा यवसेन गावः । तां धेनुमिन्द्रावरुणा युवं नो विश्वाहा धत्तमनपस्फुरन्तीम् ॥
Mogąśmy się radować, zdobywszy Rayi - pełnię bytu - przez ofiarę; i niech moce świetliste oraz stada światła kwitną przez pożywny wzrost. Tę dojącą Krowę, źródło obfitości, o Indro-Waruno, umieśćcie w nas na zawsze - niezawodną, nigdy nie uciekającą.
The hymn opens with a heightened assertion of divine kingship and the primordial support of ‘Asuric’ powers—signaling Varuṇa’s foundational authority.
The voice elaborates Varuṇa’s kratu and encompassing rule, then brings Indra’s well-known victory over Vṛtra into dialogue as a complementary mode of divine power.
The peak is the explicit self-proclamation—“ahaṃ rājā varuṇaḥ”—where sovereignty, ṛta, and universal governance are claimed in a single revelatory stance.
It resolves in a practical boon: sustained rāyī and the unfailing ‘milking cow’ of abundance, secured by Indra–Varuṇa for the worshippers’ lasting well-being.
ahaṃ rājā varuṇaḥ
विदुष्टे विश्वा भुवनानि तस्य ता प्र ब्रवीषि वरुणाय वेधः । त्वं वृत्राणि शृण्विषे जघन्वान्त्वं वृताँ अरिणा इन्द्र सिन्धून् ॥anapasphurantīm
It is a poetic, revelatory style where the seer speaks with the deity’s authority to proclaim Varuṇa’s sovereignty and the supremacy of ṛta (cosmic and moral order).
Varuṇa is primary in the hymn’s royal self-proclamation, but Indra appears as a complementary power—especially as the one who breaks Vṛtra and releases the rivers—culminating in requests to Indra–Varuṇa together.
It is an image for an unfailing stream of nourishment and prosperity—abundance that keeps giving without slipping away—asked to be established permanently in the worshippers’ life.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.