Wisznu

Nandikeśwara rzekł: „Gdy obaj byli przepełnieni nadmierną dumą, każdy myśląc: ‘Jam jedynie jest Panem’, powstał spór między Wirańcim (Brahmą) a (Wiśnu), zrodzony z ułudy.”

Należy się kąpać tutaj w miesiącu Mārgaśīrṣa; wtedy nie następuje ponowne narodziny w łonie. Nawet w innych czasach człowiek, który się tu kąpie, udaje się do świata Wiśnu.

Stał się strażnikiem gajów śyāmāka, pełen nabożności ku Puruṣottamie. Gotując ziarna śyāmāka, a następnie polewając je miodem

Bhīṣma rzekł: O najlepszy z dwukrotnie narodzonych, jakie cudowne wydarzenie miało miejsce w tej ofierze? I jak znajdował się tam Rudra, a także Viṣṇu, najprzedniejszy wśród bogów?

O tygrysie wśród mędrców, opowiedz w pełni wszystko, co zostało tam uczynione przez Błogosławionego Pana Viṣṇu oraz przez Śaṅkarę (Śivę), którzy byli obecni w tym miejscu.

On, który jest bezpośrednio Panem wszechświata, ten sam jest Nārāyaṇą, Harim: Najwyższą Duszą, Hṛṣīkeśą, obecnym w sercu wszystkich istot żywych.

Sanaka rzekł: Słuchaj, o Narado, o wielkości tych, których same dusze są pochłonięte oddaniem Harim. Kto jest zdolny dręczyć świętych, którzy są oddani medytacji na Harim?

Sanaka rzekł: Wszystkie formy dharmy zakorzenione są w śraddhy, wierze, i obdarzają owocami, których się pragnie. Przez wiarę wszystko się dokonuje, a przez wiarę Hari jest zadowolony.

Nārada rzekł: O Braminie, jakże to Błogosławiony Pan stał się synem Mṛkaṇḍu? I co uczynił Hari, potomek rodu Bhṛgu? Opowiedz mi o tym.

Viṣṇu rzekł: „O czcigodny mędrcze Dadhīci, o najlepszy z braminów, zawsze niewzruszony w oddaniu czci Bhavie (Panowi Śiwie), proszę cię o jedną łaskę. Niech raczysz mi ją nadać.”

Wiṣṇu rzekł: Pokłony Tobie, Mahādevo, Boski Pan, Najwyższa Jaźń. Pokłony Tobie jako Nārāyaṇie; Tobie jako Rudrze; i Tobie jako Brahmie, Ty, który przyjmujesz samą formę Brahmana.

Wiśnu rzekł: Pojmij, opowiem ci cel, dla którego zostałeś stworzony. O potomku mojej istoty, mądry, jesteś rzeczywiście moją formą; co do tego nie ma wątpliwości.