Jama

Pewnego czasu Yama przemówił do swego sługi - tego o włosach sterczących w górę, oczach intensywnie czerwonych, czarnych zębach i straszliwej postaci.

Tak więc, o synu, ktokolwiek wykonuje ten drugi dzień zwany 'Jama', staje się wolny od przedwczesnej śmierci, otoczony synami, wnukami i tym podobnymi.

Wjasa rzekł: Następnie opowiem o czynach Dharmaradży; słysząc je, lęk przed posłańcami Jamy nie powstaje nigdzie, w żadnych okolicznościach.

Wtedy Yama, siłą swego autorytetu, wyciągnął z ciała Satyavata istotę, jaźń życiową wielkości kciuka, związaną pętlą i poddaną kontroli.

Wykonując twoje polecenie, szybko wyruszyłem. Docierając do wspaniałej, rozległej sali zgromadzeń Waiwaswaty (Jamy), promiennej w wyglądzie, ujrzałem ją rozciągającą się na tysiące jodżan, o złotym gruncie.

Yama powstał, oddał mu należną cześć i przemówił z autorytetem: "Odprowadźcie tego stąd; przyprowadźcie innego na jego miejsce."

Czy ktoś spełniał pobożne czyny, czy jedynie wypowiadał to, co było pomyślne, Citragupta, na rozkaz Jamy, badał wszystko od samego korzenia, gdyż był on pełen rozwagi.

Wtedy, aby sprowadzić tych dwóch, którzy popełnili wszelkiego rodzaju grzechy, Dharmarāja wysłał swoich sługi, na czele z Caṇḍą i innymi.

Nārada rzekł: „O najlepszy z bogów, powiedz mi o właściwym uwielbieniu Yamy dla mego dobra. O Panie, jak człowiek może uniknąć pójścia do krain piekła?”

Król rzekł: O mędrcu, praktykowałem dharmę z gorliwym wysiłkiem, stosownie do mojej zdolności. Lecz usłyszawszy o nakazach Jamy, głęboka trwoga rodzi się w moim sercu.

O Rudra! Jam jest Jamą; jam jest także Nijamą, dyscypliną. Jam jest wielorakimi ślubami świętymi. Jam jest Słońcem i podobnie Księżycem; jam jest także Mangalą i innymi planetami.

Añjaka (lub Antaka), Naraka oraz Kālanābha; ci daityowie Nivātakavaca narodzili się w rodzie Prahlādy.