Sukta 55

Mantra 1

को वस्त्राता वसवः को वरूता द्यावाभूमी अदिते त्रासीथां नः । सहीयसो वरुण मित्र मर्तात्को वोऽध्वरे वरिवो धाति देवाः ॥

ହେ ବସୁମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ କିଏ? ତୁମମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କିଏ? ହେ ଦ୍ୟାବା-ଭୂମୀ, ହେ ଅଦିତେ, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ଅତ୍ୟାଚାରୀ ମର୍ତ୍ୟଠାରୁ—ଯଜ୍ଞରେ ଆମ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଅବକାଶ/ମୁକ୍ତି (ବରିବଃ) କିଏ ଦେବ ସ୍ଥାପନ କରେ?},{

Mantra 2

प्र ये धामानि पूर्व्याण्यर्चान्वि यदुच्छान्वियोतारो अमूराः । विधातारो वि ते दधुरजस्रा ऋतधीतयो रुरुचन्त दस्माः ॥

ସେମାନେ ପୁରାତନ ଧାମମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିଗୀତରେ ପ୍ରକାଶ କରି ଆଗକୁ ଗାଇଲେ; ସେମାନେ ଉଦିତ ହେବାବେଳେ, ନିର୍ମଳଦର୍ଶୀ ବିୟୋତାର (ମାର୍ଗ-ବିଭାଜକ)ମାନେ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲିଦେଲେ। ବିଧାତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱସ୍ୱ ଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ—ଅବିରତ, ଋତକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଦସ୍ମମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜ୍ଵଳିଲେ।

Mantra 3

प्र पस्त्यामदितिं सिन्धुमर्कैः स्वस्तिमीळे सख्याय देवीम् । उभे यथा नो अहनी निपात उषासानक्ता करतामदब्धे ॥

ଗୃହରେ ସ୍ତୁତି-ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅଦିତିଙ୍କୁ ଓ ସିନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କରେ; ସ୍ୱସ୍ତି ଓ ସଖ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଆରାଧନା କରେ—ଯେପରି ଆମର ଉଭୟ ଦିନ, ଅବତରଣ ସମୟରେ, ଉଷା ଓ ନକ୍ତା (ରାତ୍ରି), ଅଦବ୍ଧେ (ଅବିଶ୍ୱାସଘାତି ନୁହେଁ) ହୋଇ, ଆମ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଗଢ଼ିଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 4

व्यर्यमा वरुणश्चेति पन्थामिषस्पतिः सुवितं गातुमग्निः । इन्द्राविष्णू नृवदु षु स्तवाना शर्म नो यन्तममवद्वरूथम् ॥

ଅର୍ୟମା ଓ ବରୁଣ ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ; ଇଷସ୍ପତି—ଯଜ୍ଞ-ପ୍ରେରଣାର ଅଧିପତି—ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ସୁବିତ (ଶୁଭ ଗତି) ପଥକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ। ନୃବଳରେ ସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ର-ବିଷ୍ଣୁ ଆମ ପାଇଁ ଶର୍ମ (ଶାନ୍ତି) ଆଣନ୍ତୁ—ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ରକ୍ଷାକାରୀ ବରୂଥ (ଆବରଣ/ରକ୍ଷା) ଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 5

आ पर्वतस्य मरुतामवांसि देवस्य त्रातुरव्रि भगस्य । पात्पतिर्जन्यादंहसो नो मित्रो मित्रियादुत न उरुष्येत् ॥

ପର୍ବତର ଦୃଢ଼ ଆଧାର—ଉପରକୁ ଚାପ ଦେଉଥିବା ଭିତ୍ତି ପରି—ଏବଂ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହାୟକ ଶକ୍ତିମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ; ଦେବ ବିତରକ ଭଗ ଆମ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ନିଜର ରକ୍ଷିତ ସମୃଦ୍ଧି ଖୋଲିଦିଅନ୍ତୁ। ପାତ୍ପତି (ପ୍ରଭୁ) ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଅଂହସ (କ୍ଲେଶ/ପାପ) ଠାରୁ ଆମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ବାହାର କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର ଆମକୁ ମୈତ୍ରୀ-ସୌହାର୍ଦ୍ଦରେ ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ।

Mantra 6

नू रोदसी अहिना बुध्न्येन स्तुवीत देवी अप्येभिरिष्टैः । समुद्रं न संचरणे सनिष्यवो घर्मस्वरसो नद्यो अप व्रन् ॥

ଏବେ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ—ଏହି ଦୁଇ ଦେବୀ—ଇଷ୍ଟ ଅର୍ପଣଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ହେଉନ୍ତୁ; ଏବଂ ଆଧାରରୁ ଗତିଶୀଳ ଗୂଢ଼ ସର୍ପଶକ୍ତି ‘ବୁଧ୍ନ୍ୟ ଅହି’ ସହିତ। ଘର୍ମର ସ୍ୱର-ରସରେ ଗର୍ଜିତ ନଦୀମାନେ ଜୟଲାଲସାରେ ନିଜ ପ୍ରବାହରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସମୁଦ୍ରକୁ ଧାଉଥିବା ପରି, ସେମାନେ ନିଜ ଗତିରେ ଆଗେଇ ଯାଆନ୍ତୁ।

Mantra 7

देवैर्नो देव्यदितिर्नि पातु देवस्त्राता त्रायतामप्रयुच्छन् । नहि मित्रस्य वरुणस्य धासिमर्हामसि प्रमियं सान्वग्नेः ॥

ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବୀ ଅଦିତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଦିବ୍ୟ ତ୍ରାତା ଆମକୁ ଅପ୍ରୟୁଚ୍ଛନ—ଅବିରତ—ଉଦ୍ଧାର କରୁନ୍ତୁ। କାରଣ ମିତ୍ର-ବରୁଣଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ଧାସି (ବିଧି-ନିୟମ) କୁ କ୍ଷୀଣ କରିବାକୁ ଆମେ ଅର୍ହ ନୁହେଁ; ନାହିଁ କି ଅଗ୍ନିର ଦୃଢ଼ ଶିଖର—ଆକାଂକ୍ଷାର ଜ୍ୱାଳା—ରୁ ପତିତ ହେବାକୁ ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ।

Mantra 8

अग्निरीशे वसव्यस्याग्निर्महः सौभगस्य । तान्यस्मभ्यं रासते ॥

ଅଗ୍ନି ବସବ୍ୟ—ବାସ ଦେଇଥିବା ସମୃଦ୍ଧି—ଉପରେ ଅଧିକାରୀ; ଅଗ୍ନି ମହା ସୌଭାଗ୍ୟର ମଧ୍ୟ ଅଧିପତି। ସେହି ସମୃଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିମାନ ଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 9

उषो मघोन्या वह सूनृते वार्या पुरु । अस्मभ्यं वाजिनीवति ॥

ହେ ଉଷା, ଦାନ-ସମୃଦ୍ଧା, ହେ ସୂନୃତେ (ସତ୍ୟ-ମଧୁର ବାଣୀର ଶକ୍ତି), ଆମ ପାଇଁ ବହୁ ଇଚ୍ଛନୀୟ ଧନ ଆଣିଦେ; ହେ ବାଜିନୀବତି (ବଳ-ସମୃଦ୍ଧା), ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦେ।

Mantra 10

तत्सु नः सविता भगो वरुणो मित्रो अर्यमा । इन्द्रो नो राधसा गमत् ॥

ସେଇ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ: ସବିତା ପ୍ରେରକ, ଭଗ ବିତରକ, ବରୁଣ ବିଶାଳ ପବିତ୍ରତା, ମିତ୍ର ସମନ୍ୱୟକ, ଅର୍ୟମା ଆର୍ୟ ନିୟମ; ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂରଣତାର ସମୃଦ୍ଧି ସହ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।