Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 130
तेभ्यः परतमं चक्षुः स्ववपुर्द्रष्टुमुत्तमम् । ददावम्बापतिः शर्वो भवान्याश्चालस्य च
tebhyaḥ paratamaṃ cakṣuḥ svavapurdraṣṭumuttamam | dadāvambāpatiḥ śarvo bhavānyāścālasya ca
အမ္ဘာ၏အရှင် ရှာဝ (Śarva) သည် သူတို့အား အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အထူးကောင်းမွန်သော ဒိဗ္ဗမျက်စိကို ပေးတော်မူ၍ မိမိ၏ရုပ်ကိုလည်းကောင်း၊ မဟာဒေဝီ ဘဝါနီ၏ရုပ်ကိုလည်းကောင်း မြင်နိုင်စေတော်မူ၏။
Lomaharṣaṇa (Sūta) narrating to the sages
Scene: Śarva (Śiva), radiant and awe-inspiring, bestows a luminous ‘divine eye’ upon the assembled gods; simultaneously, Śiva’s form and Bhavānī’s form become visible—suggesting a paired epiphany.
FAQs
Darśana of Śiva (and Śakti) is a gift of grace—spiritual vision is conferred by the Lord, not seized by effort alone.
No tīrtha is specified; the verse glorifies Śiva-Śakti darśana and divine anugraha.
None explicitly; the verse implies devotion and prayer leading to grace.