Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 22
गतिं कांचिन्न पश्यन्ति गावः शीतार्दिता इव । परस्परं व्यलीयंत गजेषु तुरगेषु च । रथेषु च भयत्रस्तास्तत्रतत्र निलिल्यिरे
gatiṃ kāṃcinna paśyanti gāvaḥ śītārditā iva | parasparaṃ vyalīyaṃta gajeṣu turageṣu ca | ratheṣu ca bhayatrastāstatratatra nililyire
ထွက်ပေါက်တစ်ခုမျှ မမြင်နိုင်ကြ၍ ဆောင်းအေးဒဏ်ခံရသော နွားများကဲ့သို့ အချင်းချင်းကပ်လျက်တိုးဝင်ကြ၏။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဆင်များ၊ မြင်းများ၊ ရထားများပေါ်တွင်ပင် ကပ်တွယ်ကာ နေရာနေရာ၌ ပုန်းခိုနေကြ၏။
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: Devas, unable to find escape, bunch together like cattle in biting cold; some cling to elephants’ flanks, others to horses’ reins and chariot rails, hiding behind wheels and bodies amid chaos.
FAQs
When adharma erupts as terror, beings lose clarity and refuge; Purāṇic narratives urge steadiness and righteous protection rather than panic.
No tīrtha is directly praised in this verse; it is a battlefield description within the Kaumārikākhaṇḍa narrative.
None—this verse is descriptive, not prescriptive.