ततः शशाम वज्रास्त्रं कालनेमिस्ततो रुषा । जीवग्राहं ग्राहयितुमश्विनौ तौ प्रचक्रमे
tataḥ śaśāma vajrāstraṃ kālanemistato ruṣā | jīvagrāhaṃ grāhayitumaśvinau tau pracakrame
ထို့နောက် ဝဇ္ဇရအာယုဓသည် ငြိမ်းသက်သွား၏။ ကာလနေမိသည် ဒေါသဖြင့် “အသက်ဖမ်းဆုပ်” ဟူသော သေမင်းဆန်သည့် ဖမ်းဆီးမှုထဲသို့ အရှွင်နှစ်ပါးကို ကျရောက်စေရန် ကြိုးပမ်းလေ၏။
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: The previously unleashed Vajra-weapon’s fury subsides as if extinguished; Kālanemi, eyes blazing with rage, advances with a dark, constricting ‘graha’ force aimed at ensnaring the Aśvins’ very life-breath.
When one weapon fails, anger seeks harsher means; the text highlights how unchecked rage drives adharma toward cruelty.
No tīrtha is mentioned in this verse.
None.