Adhyaya 10

Verse 1

सूत उवाच । विचित्रं शिवनिर्माणं विचित्र शिवचेष्टितम् । विचित्रं शिवमाहात्म्यं विचित्रं शिवभाषितम्

စူတက ပြောသည်– “အံ့ဩဖွယ်သည် ရှိဝ၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ အံ့ဩဖွယ်သည် ရှိဝ၏ လီလာကရိယာ; အံ့ဩဖွယ်သည် ရှိဝ၏ မဟာတ္တမ၊ အံ့ဩဖွယ်သည် ရှိဝ၏ ဝစနာတော်။”

Verse 2

विचित्रं शिवभक्तानां चरितं पापनाशनम् । स्वर्गापवर्गयोः सत्यं साधनं तद्ब्रवीम्यहम्

“အံ့ဩဖွယ်သည် ရှိဝဘက္တတို့၏ အကျင့်စရိုက်၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ထိုအရာသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးသို့ ရောက်စေသော အမှန်တကယ်သော စာဓနာဟု ငါ ကြေညာသည်။”

Verse 3

अवंतीविषये कश्चिद्ब्राह्मणो मंदराह्वयः । बभूव विषयारामः स्त्रीजितो धनसंग्रही

အဝန္တီဒေသ၌ မန္ဒရာဟု အမည်ရသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အာရုံခံစားမှုအပျော်အပါး၌ မူးယစ်ကာ မိန်းမတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိ၍ ဥစ္စာစုဆောင်းရန်သာ အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

Verse 4

संध्यास्नापरित्यक्तो गंधमाल्यांबरप्रियः । कुस्त्रीसक्तः कुमार्गस्थो यथा पूर्वमजामिलः

သူသည် သန္ဓျာဝန္ဒနာနှင့် ရိုးရာရေချိုးကာမကို စွန့်ပစ်၍ နံ့သာ၊ ပန်းကုံးနှင့် အလှဝတ်စုံတို့ကို နှစ်သက်လာသည်။ အကျင့်ပျက်မိန်းမတစ်ဦးနှင့် ချိတ်ဆက်မိသဖြင့် မမှန်သောလမ်းပေါ်၌ ရပ်တည်သွားကာ ရှေးက အဇာမိလကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 5

स वेश्यां पिंगलां नाम रममाणो दिवानिशम् । तस्या एव गृहे नित्यमासीदविजितेंद्रियः

ပင်္ဂလာဟု အမည်ရသော ဝေရှာမိန်းမနှင့် နေ့ညမပြတ် ပျော်ပါးကစားနေသဖြင့် သူသည် အင်ဒြိယတို့ကို မအောင်နိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း သူမ၏ အိမ်၌ပင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။

Verse 6

कदाचित्सदने तस्यास्तस्मिन्निवसति द्विजे । ऋषभो नाम धर्मात्मा शिवयोगी समाययौ

တစ်ခါတုန်းက ထိုဒွိဇသည် သူမ၏ အိမ်၌ နေထိုင်နေစဉ်၊ ဓမ္မစိတ်ပြည့်ဝသော ရှိဝယောဂီတစ်ပါး—အမည်မှာ ရိဿဘ—သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 7

तमागतमभिप्रेक्ष्य मत्वा स्वं पुण्यमूर्जितम् । सा वेश्या स च विप्रश्च पर्यपूजयतामुभौ

သူရောက်လာသည်ကို မြင်၍ မိမိတို့၏ ကုသိုလ်ကံ ပိုမိုတိုးပွားလာပြီဟု ထင်ကာ ထိုဝေရှာမိန်းမနှင့် ထိုဗြာဟ္မဏတို့သည် နှစ်ဦးလုံး ပူဇော်သကာရဖြင့် လေးစားစွာ ဆက်ကပ်ပူဇော်ကြသည်။

Verse 8

तमारोप्य महापीठे कंबलांबरसंभृते । प्रक्षाल्य चरणौ भक्त्या तज्जलं दधतुः शिरः

သူတို့သည် စောင်နှင့်အဝတ်ဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော မဟာအာသနပေါ်သို့ ထိုင်စေ하였다။ ဘက္တိဖြင့် ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီး ထိုခြေဆေးရေကို ခေါင်းပေါ်၌ ထမ်းတင်လေ၏။

Verse 9

स्वागतार्घ्यनमस्कारैर्गंधपुष्पाक्षतादिभिः । उपचारैः समभ्यर्च्य भोजयामासतुर्मुदा

ကြိုဆိုအာရ္ဃျနှင့် နမസ്കာရဖြင့်—အနံ့သာ၊ ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲသန့်စင်သော စပါး) စသည့် အုပ်ချုပ်ပူဇော်မှုများနှင့်တကွ—သူ့ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကာ ဝမ်းမြောက်စွာ အစာပေးလေ၏။

Verse 10

तं भुक्तवंतमाचांतं पर्यंके सुखसंस्तरे । उपवेश्य मुदा युक्तौ तांबूलं प्रत्ययच्छताम्

သူသည် စားသောက်ပြီးနောက် သန့်စင်ရန် အာချမန ပြုလေ၏။ ထို့နောက် သက်သာသော အိပ်ရာခင်းပါသော ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ ဝမ်းမြောက်စွာ တမ္ဗူလ (ကွမ်း) ကို ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 11

पादसंवाहनं भक्त्या कुर्वंतौ दैवचो दितौ । कल्पयित्वा तु शुश्रूषां प्रीणयामासतुश्चिरम्

ဒေဝတော်၏ အမိန့်ကဲ့သို့ လှုံ့ဆော်ခံရသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘက္တိဖြင့် ခြေတော်ကို နှိပ်နယ်ပေးလေ၏။ သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်မှုကို စီစဉ်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 12

एवं समर्चितस्ताभ्यां शिवयोगी महाद्युतिः । अतिवाह्य निशामेकां ययौ प्रातस्तदादृतः

ဤသို့ သူတို့က စည်းကမ်းတကျ ဂုဏ်ပြုပူဇော်သဖြင့် တောက်ပသော ရှိဝယောဂီသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ညတာ နေထိုင်လေ၏။ မနက်အရုဏ်တက်သော် အလွန်အမင်း လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 13

एवं काले गतप्राये स विप्रो निधनं गतः । सा च वेश्या मृता काले ययौ कर्मार्जितां गतिम्

ဤသို့ အချိန်ကာလ သတ်မှတ်ထားသည့်အဆုံးနီးလာသောအခါ ထိုဗြဟ္မဏသည် သေဆုံးသွား၏။ ထို့နောက် အချိန်တန်လျှင် ထိုဝေရှျာမိန်းမလည်း ကွယ်လွန်၍ မိမိတို့၏ ကမ္မအရ အကျိုးရလဒ်ဖြစ်သော ဂတိကို အသီးသီး ရရှိကြ၏။

Verse 14

स विप्रः कर्मणा नीतो दशार्णधरणीपतेः । वज्रबाहुकुटुंबिन्याः सुमत्या गर्भमास्थितः

ထိုဗြဟ္မဏသည် ကမ္မ၏အင်အားကြောင့် ဒဿာဏပြည်၏ ဘုရင်အုပ်ချုပ်ရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး၊ ဝဇ္ရဗာဟုမင်း၏ အိမ်တော်၌ အဓိကမဟာမိဖုရား စုမတီ၏ သားအိမ်၌ ဝင်ရောက်တည်နေ၏။

Verse 15

तां ज्येष्ठपत्नीं नृपतेर्गर्भसंपदमाश्रिताम् । अवेक्ष्य तस्यै गरलं सपत्न्यश्छद्मना ददुः

ဘုရင်၏ အကြီးမဟာမိဖုရားသည် ကိုယ်ဝန်ကံကောင်းမှုဖြင့် ပြည့်စုံနေသည်ကို မြင်၍ စပတ်နီများသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကွက်သုံးကာ အဆိပ်ကို ပေးသောက်စေကြ၏။

Verse 16

सा भुक्त्वा गरलं घोरं न मृता दैवयोगतः । क्लेशमेव परं प्राप मरणादतिदुःसहम्

နាងသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်ကို သောက်ခဲ့သော်လည်း ဒေဝယောဂကြောင့် မသေခဲ့ပေ; ထိုအစား သေခြင်းထက်ပင် မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဒုက္ခကလေရှကိုသာ ရရှိခဲ့၏။

Verse 17

अथ काले समायाते पुत्रमे कमजीजनत् । क्लेशेन महता साध्वी पीडिता वरवर्णिनी

ထို့နောက် အချိန်တန်လာသောအခါ မဟာဝေဒနာကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော်လည်း အကျင့်သီလပြည့်စုံ၍ အရောင်အဆင်းလှပသော ထိုသဒ္ဓါဝတီသည် သားတစ်ဦးတည်းကို မွေးဖွားခဲ့၏။

Verse 18

स निर्दशो राजपुत्रः स्पृष्टपूर्वो गरेण यत् । तेनावाप महाक्लेशं क्रंदमानो दिवानिशम्

မင်းသားသည် မိခင်ဝမ်းအတွင်းကတည်းက အဆိပ်ထိတွေ့ခဲ့သဖြင့် မဟာဒုက္ခကြီးသို့ကျရောက်ကာ နေ့ညမပြတ် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေ하였다။

Verse 19

तस्य बालस्य माता च सर्वांगव्रणपीडिता । बभूवतुरतिक्लिष्टौ गरयोगप्रभावतः

ထိုကလေး၏ မိခင်လည်း ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ အနာအဆာနာကျင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့သည်။ အဆိပ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် မိခင်နှင့် သားနှစ်ဦးစလုံး အလွန်ဒုက္ခရောက်하였다။

Verse 20

तौ राज्ञा च समानीतौ वैद्यैश्च कृतभेषजौ । न स्वास्थ्यमापतुर्यत्नैरनेकैर्योजितैरपि

ဘုရင်သည် မိခင်နှင့် သားကို ခေါ်ယူလာစေ၍ ဆရာဝန်များက ဆေးဝါးကုသပေး하였다။ သို့သော် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် ကုထုံးအမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး ကျန်းမာရေးမပြန်လည်ရ။

Verse 21

न रात्रौ लभते निद्रां सा राज्ञी विपुलव्यथा । स्वपुत्रस्य च दुःखेन दुःखिता नितरां कृशा

နာကျင်မှုကြီးမားသဖြင့် မိဖုရားသည် ညအခါ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့။ သား၏ ဒုက္ခကိုမြင်၍ အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း တဖြည်းဖြည်း အလွန်ပိန်လှီသွား하였다။

Verse 22

नीत्वैवं कतिचिन्मासान्स राजा मातृपुत्रकौ । जीवंतौ च मृतप्रायौ विलोक्यात्मन्यचिंतयत्

ဤသို့ လများစွာကြာသွားပြီးနောက် ဘုရင်သည် မိခင်နှင့် သားကို အသက်ရှိနေသော်လည်း သေမတတ်ဖြစ်နေသည်ဟုမြင်၍ မိမိစိတ်အတွင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ဆင်ခြင်တော်မူ하였다။

Verse 23

एतौ मे गृहिणीपुत्रौ निरयादागताविह । अश्रांतरोगौ क्रंदंतौ निद्राभंगविधायिनौ

ဤနှစ်ဦးသည် ငါ၏ဇနီး၏သားများဖြစ်၍ နရကမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ မပြတ်မတောက် ရောဂါဝေဒနာခံစားရကာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေပြီး ငါ၏အိပ်စက်ခြင်းကို အမြဲနှောင့်ယှက်ကြသည်။

Verse 24

अत्रोपायं करिष्यामि पापयोर्ध्रुवमेतयोः । मर्तुं वा जीवितुं वापि न क्षमौ पापभोगिनौ

ဤနေရာတွင် ငါသည် ဤအပြစ်သားနှစ်ဦးအတွက် အမှန်တကယ် အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို စီမံမည်။ အပြစ်၏အကျိုးကို ခံစားနေရသော သူတို့သည် သေဖို့လည်း မသင့်၊ အသက်ရှင်ဖို့လည်း မသင့်ကြ။

Verse 25

इत्थं विनिश्चित्य च भूमिपालः सक्तः सपत्नीषु तदात्मजेषु । आहूय सूतं निजदारपुत्रौ निर्वापयामास रथेन दूरम्

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် မယားအခြားများနှင့် သူတို့၏သားသမီးများအပေါ် စွဲလမ်းနေသဖြင့် ရထားမောင်းသူကို ခေါ်လာစေ하였다။ ထို့နောက် မိမိ၏ဇနီးနှင့် သားကို ရထားဖြင့် အဝေးသို့ မောင်းနှင်စေကာ ထိုနေရာတွင် စွန့်ပစ်လိုက်သည်။

Verse 26

तौ सूतेन परित्यक्तौ कुत्रचिद्विजने वने । अवापतुः परां पीडां क्षुत्तृड्भ्यां भृशविह्वलौ

ရထားမောင်းသူက စွန့်ပစ်သွားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် လူကင်းမဲ့သော တောအုပ်တစ်နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် အလွန်အမင်း မောပန်းကာ ပြင်းထန်သော ဒုက္ခကို ခံစားရ하였다။

Verse 27

सोद्वहंती निजं बालं निपतंती पदे पदे । निःश्वसंती निजं कर्म निंदंती चकिता भृशम्

မိမိ၏ကလေးကို ချီထားရင်း သူမသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လဲကျနေ하였다။ သက်ပြင်းချကာ မိမိ၏ကံကမ္မကို အပြစ်တင်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်နေ하였다။

Verse 28

क्वचित्कंटकभिन्नांगी मुक्तकेशी भयातुरा । क्वचिद्व्याघ्रस्वनैर्भीता क्वचिद्व्यालैरनुद्रुता

တခါတရံ ဆူးများကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပေါက်ပြဲ၍ ကြောက်လန့်သဖြင့် ဆံပင်လွတ်ကျသွား၏; တခါတရံ ကျားဟိန်းသံကြောင့် တုန်လှုပ်၍၊ တခါတရံ မြွေများနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက လိုက်လံနှင်ထုတ်ကြ၏။

Verse 29

भर्त्स्यमाना पिशाचैश्च वेतालैर्ब्रह्मराक्षसैः । महागुल्मेषु धावंती भिन्नपादा क्षुराश्मभिः

ပိသာချ၊ ဝေတාල နှင့် ဗြဟ္မရာက္ခသတို့၏ နှိပ်စက်ခြင်းခံရ၍ နာရီသည် ထူထပ်သော တောပင်အုပ်များအတွင်း ပြေးလွှား၏; ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ကျောက်များကြောင့် ခြေဖဝါးကွဲ၍ နာကျင်သွား၏။

Verse 30

सैवं घोरे महारण्ये भ्रमंती नृपगे हिनी । दैवात्प्राप्ता वणिङ्मार्गं गोवाजिनरसेवितम्

ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာတောအတွင်း လှည့်လည်နေသော မင်းမယားသည် ကံကြမ္မာကြောင့် နွား၊ မြင်းနှင့် လူများ သွားလာလေ့ရှိသော ကုန်သည်လမ်းကို တွေ့ရောက်လာ၏။

Verse 31

गच्छंती तेन मार्गेण सुदूरमतियत्नतः । ददर्श वैश्यनगरं वहुस्त्रीनरसेवितम्

ထိုလမ်းအတိုင်း အလွန်ဝေးကွာသည့်အထိ အားထုတ်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားရာ၊ မိန်းမယောက်ျား များစွာ စည်ကားသော ကုန်သည်မြို့ကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 32

तस्य गोप्ता महावैश्यो नगरस्य महाजनः । अस्ति पद्माकरो नाम राजराज इवापरः

ထိုမြို့၏ ကာကွယ်သူမှာ မဟာဝေဿယ၊ မြို့၏ အထင်ကရ မဟာဇနဖြစ်ပြီး၊ ပဒ္မာကရ ဟူသော အမည်ရှိ၏—အခြားတစ်ပါးသော ရာဇာဓိရာဇကဲ့သို့။

Verse 33

तस्य वैश्यपतेः काचिद्गृहदासी नृपांगनाम् । आयांती दूरतो दृष्ट्वा तदंतिकमुपाययौ

ထိုဝိုင်ရှျယခေါင်းဆောင်ကုန်သည်၏ အိမ်တွင်းကျွန်မတစ်ဦးသည် မင်းမဟာမိဖုရားကို အဝေးမှလာနေသည်ကိုမြင်၍ အလျင်အမြန်ထွက်သွားကာ အနီးသို့ခေါ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 34

सा दासी नृपतेः कांतां सपुत्रां भृशपीडिताम् । स्वयं विदितवृत्तांता स्वामिने प्रत्यदर्शयत्

ထိုကျွန်မသည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို သိရှိထားသဖြင့် အလွန်နာကျင်ပင်ပန်းနေသော မင်း၏ချစ်မြတ်နိုးရသော မဟာမိဖုရားကို သားတော်နှင့်အတူ မိမိသခင်ထံ တင်ပြ하였다။

Verse 35

स तां दृष्ट्वा विशां नाथो रुजार्त्तां क्लिष्टपुत्रकाम् । नीत्वा रहसि सुव्यक्तं तद्वृत्तांतमपृच्छत

သူမကိုမြင်သောအခါ ဝိုင်ရှျယတို့၏ခေါင်းဆောင်သည် သူမနာကျင်ဝေဒနာခံစားနေပြီး သားတော်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို သိမြင်하였다။ ထို့နောက် သီးသန့်နေရာသို့ ခေါ်သွားကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြတ်သားစွာ မေးမြန်း하였다။

Verse 36

तया निवेदिताशेषवृत्तांतः स वणिक्पतिः । अहोकष्टमिति ज्ञात्वा निशश्वास मुहुर्मुहुः

သူမက ဖြစ်ပျက်သမျှကို အပြည့်အစုံ တင်ပြပြီးနောက် ကုန်သည်ခေါင်းဆောင်သည် အားလုံးကို နားလည်ကာ “အို၊ အလွန်ဒုက္ခကြီးပါလား” ဟုဆို၍ မကြာခဏ သက်ပြင်းချ하였다။

Verse 37

तामंतिके स्वगेहस्य संनिवेश्य रहोगृहे । वासोन्नपानशयनैर्मातृसाम्यमपूजयत्

သူသည် သူမကို မိမိအိမ်အနီးရှိ သီးသန့်ခန်းတွင် နေရာချထားပြီး မိခင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုစောင့်ရှောက်하였다—အဝတ်အစား၊ အစားအစာ၊ သောက်ရေ နှင့် အိပ်ရာနေရာတို့ကို ပေးအပ်하였다။

Verse 38

तस्मिन्गृहे नृपवधूर्निवसंती सुरक्षिता । व्रणयक्ष्मादिरोगाणां न शांतिं प्रत्यपद्यत

ထိုအိမ်၌ မင်း၏မင်္ဂလာသတို့သမီးသည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် နေထိုင်သော်လည်း၊ အနာ၊ ယက္ရှမာ (တီဘီ) စသည့်ရောဂါများမှ သက်သာချမ်းသာမှု မရခဲ့၊ မငြိမ်းမသက်သာခဲ့။

Verse 39

ततो दिनैः कतिपयैः स बालो व्रणपीडितः । विलंघितभिषक्सत्त्वो ममार च विधेर्वशात्

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုကလေးသည် အနာနာကျင်မှုကြောင့် ညှဉ်းဆဲခံရ၏။ ဆရာဝန်တို့၏ ကြိုးပမ်းမှုနှင့် ဆေးဝါးအင်အားရှိသော်လည်း ကံကြမ္မာအလိုတော်ကြောင့် သေဆုံးသွား하였다။

Verse 40

मृते स्वतनये राज्ञी शोकेन महतावृता । मूर्च्छिता चापतद्भूमौ गजभग्नेव वल्लरी

မိမိသားတော် သေဆုံးသွားသောအခါ မိဖုရားသည် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရ၍ မူးလဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်—ဆင်က ချိုးဖျက်သည့် နွယ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့။

Verse 41

दैवात्संज्ञामवाप्याथ वाष्पक्लिन्नपयोधरा । सांत्विताऽपि वणिक्स्त्रीभिर्विललाप सुदुःखिता

ကံကြမ္မာအလိုတော်ကြောင့် သူမသည် သတိပြန်ရလာ၏။ မျက်ရည်ကြောင့် ရင်ဘတ်စိုစွတ်နေသည်။ ကုန်သည်၏ မိန်းမများက နှစ်သိမ့်ပေးသော်လည်း၊ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ငိုကြွေးလျက် ရှိနေ하였다။

Verse 42

हा ताततात हा पुत्र हा मम प्राणरक्षक । हा राजकुलपूर्णेन्दो हा ममानंदवर्धन

“အို တာတ၊ အို တာတ! အို သားရေ! အို ငါ့အသက်ကို ကာကွယ်သူ! အို မင်းမျိုးရိုး၏ လပြည့်တော်! အို ငါ့ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသူ!”

Verse 43

इमामनाथां कृपणां त्वत्प्राणां त्यक्तवबांधवाम् । मातरं ते परित्यज्य क्व यातोऽसि नृपात्मज

အို မင်းသားရေ၊ သင်သည် သင့်မိခင်ကို စွန့်ပစ်၍—ဆင်းရဲနွမ်းပါး၊ အားကိုးမဲ့၊ ဆွေမျိုးကင်းပြီး သင့်ကိုပင် အသက်တော်ဟုထားသောသူမ—ဘယ်သို့ သွားလေသနည်း။

Verse 44

इत्येभिरुदितैर्वाक्यैः शोकचिंताविवर्धकैः । विलपंतीं मृतापत्यां को नु सांत्वयितुं क्षमः

ထိုကဲ့သို့သော စကားများ—ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပိုမိုတိုးစေသော—ပြောဆိုရင်း သေဆုံးသွားသောကလေးအတွက် သူမက ငိုကြွေးလေ၏။ သူမကို နှစ်သိမ့်နိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 45

एतस्मिन्समये तस्या दुःखशोकचिकित्सकः । ऋषभः पूर्वमाख्यातः शिवयोगी समाययौ

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သော ရှီဝ-ယောဂီ ရဿဘသည် သူမ၏ ဒုက္ခဝမ်းနည်းကို ကုသပေးနိုင်သော ဆရာဝန်ကဲ့သို့ လာရောက်လေ၏။

Verse 46

स योगी वैश्यनाथेन सार्घहस्तेन पूजितः । तस्याः सकाशमगमच्छोचन्त्या इदमब्रवीत्

ထိုယောဂီကို ဝိုင်ရှျနာထသည် လက်အုပ်ချီ၍ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလေ၏။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းနေသော မိန်းမထံသို့ သွားကာ ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 47

ऋषभ उवाच । अकस्मात्किमहो वत्से रोरवीषि विमूढधीः । को जातः कतमो लोके को मृतो वद सांप्रतम्

ရဿဘက ပြောသည်– “ကလေးမရေ၊ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေရသနည်း၊ သင့်ဉာဏ် မောဟဖြစ်သလော။ ဤလောက၌ မည်သူ မွေးဖွားသနည်း၊ မည်သူ သေဆုံးသနည်း—ယခု ပြောလော့။”

Verse 48

अमी देहादयो भावास्तोयफेनसधर्मकाः । क्वचिद्भ्रांतिः क्वचिच्छांतिः स्थितिर्भवति वा पुनः

ကိုယ်ခန္ဓာအစရှိသော အခြေအနေများသည် ရေပေါ်ဖ泡ကဲ့သို့ပင်; တခါတရံ မောဟလှုပ်ရှား၊ တခါတရံ ငြိမ်းချမ်း—တည်မြဲသော တည်တံ့မှု ဘယ်မှာရှိနည်း။

Verse 49

अतोऽस्मिन्फेनसदृशे देहे पञ्चत्वमागते । शोकस्यानवकाशत्वान्न शोचंति विपश्चितः

ထို့ကြောင့် ဖ泡ကဲ့သို့သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အဆုံးသို့ရောက်၍ မဟာဘူတ ငါးပါးသို့ ပြန်လည်လျောဝင်သော် ပညာရှိတို့ မဝမ်းနည်းကြ; ဝမ်းနည်းခြင်းအတွက် သင့်တော်ရာ မရှိသဖြင့်။

Verse 50

गुणैर्भूतानि सृज्यंते भ्राम्यंते निजकर्मभिः । कालेनाथ विकृष्यंते वासनायां च शेरते

သတ္တဝါတို့သည် ဂုဏ်သုံးပါးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မိမိကမ္မကြောင့် လှည့်လည်တတ်ကြသည်; ထို့နောက် ကာလ၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် ရှေ့သို့တိုးသွားကာ ဝါသနာအတွင်း ချည်နှောင်လျက် နေကြသည်။

Verse 51

माययोत्पत्तिमायांति गुणाः सत्त्वादयस्त्रयः । तैरेव देहा जायंते जातास्तल्लक्षणाश्रयाः

မာယာကြောင့် စတ္တဝါစသည့် ဂုဏ်သုံးပါး ပေါ်ထွန်းလာသည်; ထိုဂုဏ်တို့မှသာ ကိုယ်ခန္ဓာများ မွေးဖွားပြီး၊ မွေးဖွားပြီးနောက် ထိုဂုဏ်လက္ခဏာများကို ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 52

देवत्वं यानि सत्त्वेन रजसा च मनुष्यताम् । तिर्यक्त्वं तमसा जंतुर्वासनानुगतोवशः

စတ္တဝါဖြင့် ဒေဝတားဘဝ ရရှိသည်၊ ရဇသဖြင့် လူဘဝ; တမသဖြင့် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါသည် တိရစ္ဆာန်ယောနီသို့ ကျရောက်သည်—ဝါသနာ၏ ဆွဲအားနောက် လိုက်ရ၍ မတတ်နိုင်သဖြင့်။

Verse 53

संसारे वर्तमानेस्मिञ्जंतुः कर्मानुबन्धनात् । दुर्विभाव्यां गतिं याति सुखदुःखमयीं मुहुः

ဤသံသရာလောက၌ လှုပ်ရှားနေသော သတ္တဝါသည် မိမိ၏ ကမ္မကြိုးချည်နှောင်မှုကြောင့် နားလည်ရခက်သော ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်သွားပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ သုခ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဒုက္ခဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 54

अपि कल्पायुषां तेषां देवानां तु विपर्ययः । अनेकामयबद्धानां का कथा नरदेहिनाम्

ကလ္ပတစ်ခေတ်တိုင်အောင် အသက်ရှည်နိုင်သော ဒေဝတားတို့တောင် ပြောင်းလဲမှုနှင့် ဆုတ်ယုတ်မှုကို ကြုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ရောဂါအမျိုးမျိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော လူ့ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူတို့ကို မည်သို့ဆိုရမည်နည်း။

Verse 55

केचिद्वदंति देहस्य कालमेव हि कारणम् । कर्म केचिद्गुणान्केचिद्देहः साधारणो ह्ययम्

အချို့က ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကာလ (အချိန်) တစ်ခုတည်းဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ကမ္မဟု ဆိုကြပြီး အချို့က ဂုဏ် (guṇa) ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အကြောင်းရင်းများ၏ ပေါင်းစည်းသော အထွေထွေဖွားမြင်မှု ဖြစ်သည်။

Verse 56

कालकर्मगुणाधानं पञ्चात्मकमिदं वपुः । जातं दृष्ट्वा न हृष्यंति न शोचंति मृतं बुधाः

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ကာလ၊ ကမ္မနှင့် ဂုဏ် (guṇa) တို့၏ အခြေခံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ပဉ္စအတ္တမက (အင်္ဂါငါးပါး) ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် မွေးဖွားခြင်းကို မြင်၍ မပျော်လွန်၊ သေခြင်းကို မြင်၍ မဝမ်းနည်းကြ။

Verse 57

अव्यक्ते जायते जंतुरव्यक्ते च प्रलीयते । मध्ये व्यक्तवदाभाति जलबुद्बुदसन्निभः

သတ္တဝါသည် အဗျက္တ (မပေါ်လွင်သောအရာ) မှ မွေးဖွားလာပြီး အဗျက္တထဲသို့ပင် ပြန်လည်လျောကွယ်သွားသည်။ အလယ်ကာလတွင်တော့ ပေါ်လွင်သကဲ့သို့ ထင်ရှားလာပြီး ရေပေါ်ရှိ ဖောင်းပူဖောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 58

यदा गर्भगतो देही विनाशः कल्पितस्तदा । दैवाज्जीवति वा जातो म्रियते सहसैव वा

ကိုယ်ရှိသတ္တဝါသည် မိခင်ဝမ်းတွင်းရှိစဉ် ပျက်စီးမည်ဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း ကံကြမ္မာအလိုတော်ကြောင့် အသက်ရှင်နေနိုင်သည်; သို့မဟုတ် မွေးဖွားပြီးနောက်ပင် ချက်ချင်း သေဆုံးနိုင်သည်။

Verse 59

गर्भस्था एव नश्यंति जातमात्रास्तथा परे । क्वचिद्युवानो नश्यंति म्रियंते केपि वार्धके

အချို့သည် မိခင်ဝမ်းတွင်း၌ပင် ပျက်စီးကြပြီး၊ အချို့သည် မွေးဖွားသည့်ခဏချင်း သေဆုံးကြသည်။ တချို့သည် လူငယ်အရွယ်၌ ပျက်စီးကြပြီး၊ တချို့သည် အိုမင်းချိန်၌သာ မရဏကို တွေ့ကြသည်။

Verse 60

यादृशं प्राक्तनं कर्म तादृशं विंदते वपुः । भुंक्ते तदनुरूपाणि सुखदुःखानि वै ह्यसौ

အတိတ်က ကံကမ္မသည် မည်သို့ရှိသနည်း ထိုသို့ပင် ရရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ဖြစ်လာသည်; ထို့နှင့်အညီ သူသည် သင့်တော်သလို သုခနှင့် ဒုက္ခကို အမှန်တကယ် ခံစားရသည်။

Verse 61

मायानुभावेरितयोः पित्रोः सुरतसंभ्रमात् । देह उत्पद्यते कोपि पुंयोषित्क्लीबलक्षणः

မာယာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော မိဘနှစ်ပါး၏ ရတိပေါင်းစည်းမှုအတွင်း လှုပ်ရှားတုန်ခါမှုမှ ကိုယ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ယောက်ျား၊ မိန်းမ သို့မဟုတ် အလယ်လတ်လိင်၏ လက္ခဏာများကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 62

आयुः सुखं च दुःख च पुण्यं पापं श्रुतं धनम् । ललाटे लिखितं धात्रा वहञ्जंतुः प्रजायते

အသက်တာကာလ၊ သုခနှင့် ဒုက္ခ၊ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်၊ ပညာနှင့် ဥစ္စာ—ဖန်ဆင်းရှင်ဓာတာက နဖူးပေါ်တွင် ရေးသားထားသမျှကို သယ်ဆောင်လျက် သတ္တဝါသည် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 63

कर्मणामविलंघ्यत्वात्कालस्याप्यनतिक्रमात् । अनित्यत्वाच्च भावानां न शोकं कर्तुमर्हसि

ကံ၏အကျိုးဆက်ကို မလွန်ဆန်နိုင်သကဲ့သို့၊ ကာလအချိန်ကိုလည်း မကျော်လွန်နိုင်၊ အရာအလုံးစုံသည် မတည်မြဲ—ထို့ကြောင့် သင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်း၌ မနှစ်မြုပ်သင့်။

Verse 64

क्व स्वप्ने नियतं स्थैर्यमिंद्रजाले क्व सत्यता । क्व नित्यता शरन्मेघे क्व शश्वत्त्वं कलेवरे

အိပ်မက်ထဲမှာ ဘယ်မှာ တည်ငြိမ်မှုအတည်ပြုရှိသနည်း။ မာယာပညာ၏ လှည့်စားမှုထဲမှာ ဘယ်မှာ အမှန်တရားရှိသနည်း။ ဆောင်းဦးမိုးတိမ်ထဲမှာ ဘယ်မှာ အမြဲတမ်းရှိသနည်း။ လူ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ ဘယ်မှာ တည်တံ့ခြင်းရှိသနည်း။

Verse 65

तव जन्मान्यतीतानि शतकोट्ययुतानि च । अजानंत्याः परं तत्त्वं संप्राप्तोऽयं महाश्रमः

သင်၏ အတိတ်ဘဝများသည် မရေတွက်နိုင်—ရာကုဋိနှင့် သောင်းပေါင်းများစွာ—လွန်ကဲပြီးပြီ။ အမြင့်ဆုံး တတ္တဝကို မသိသေးသဖြင့် ဤမဟာပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု သင့်ထံ ရောက်လာသည်။

Verse 66

कस्यकस्यासि तनया जननी कस्यकस्य वा । कस्यकस्यासि गृहिणी भवकोटिषु वर्त्तिनी

ကုဋိကုဋိသော ဘဝများအတွင်း သင်သည် မည်သူ၏ သမီးဖြစ်ခဲ့သနည်း၊ မည်သူ၏ မိခင်ဖြစ်ခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် မည်သူ၏ အိမ်ထောင်ရှင်မ (ဇနီး) ဖြစ်ခဲ့သနည်း။

Verse 67

पञ्चभूतात्मको देहस्त्वगसृङ्मांसबन्धनः । मेदोमज्जास्थिनिचितो विण्मूत्रश्लेष्मभाजनम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်—အရေပြား၊ သွေးနှင့် အသားတို့၏ ချည်နှောင်မှုဖြင့် တင်းကျပ်; အဆီ၊ အရိုးမြစ်နှင့် အရိုးတို့ဖြင့် စုပုံ; မစင်၊ ဆီးနှင့် ချွဲ၏ အိုးတစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။

Verse 68

शरीरांतरमप्येतन्निजदेहोद्भवं मलम् । मत्त्वा स्वतनयं मूढे मा शोकं कर्तुमर्हसि

ဤ ‘အခြားကိုယ်’ သည်လည်း မိမိကိုယ်မှပင် ထွက်ပေါ်လာသော အညစ်အကြေးသာ ဖြစ်၏; မိမိသားဟု မှတ်ထင်နေသော အမိုက်မက်သူရေ၊ ဝမ်းနည်းခြင်း မပြုသင့်။

Verse 69

यदि नाम जनः कश्चिन्मृत्युं तरति यत्नतः । कथं तर्हि विपद्येरन्सर्वे पूर्वे विपश्चितः

အကယ်၍ လူတစ်ဦးဦးက ကြိုးစားအားထုတ်မှုသာဖြင့် သေခြင်းကို ကျော်လွန်နိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ အတိတ်က ပညာရှိအပေါင်းတို့သည် မည်သို့ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြသနည်း။

Verse 70

तपसा विद्यया बुद्ध्या मन्त्रौषधिरसायनैः । अतियाति परं मृत्युं न कश्चिदपि पंडितः

တပဿ၊ ပညာ၊ ဉာဏ်၊ မန္တရ၊ ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ရသာယန (အသက်ပြန်တင်ဆေး) တို့ဖြင့်ပင်—ပညာရှင်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သေခြင်းကို မလွန်ကျူးနိုင်။

Verse 71

एकस्याद्य मृतिर्जंतोः श्वश्चान्यस्य वरानने । तस्मादनित्यावयवे न त्वं शोचितुमर्हसि

မျက်နှာလှသူရေ၊ ယနေ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ သေခြင်းဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် အခြားတစ်ကောင်၏ ဖြစ်၏; ထို့ကြောင့် မတည်မြဲသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဤကိုယ်အတွက် ဝမ်းနည်းမနေသင့်။

Verse 72

नित्यं सन्निहितो मृत्युः किं सुखं वद देहिनाम् । व्याघ्रे पुरः स्थिते ग्रासः पशूनां किं नु रोचते

သေခြင်းသည် အမြဲနီးကပ်နေသော်လည်း၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ဘာသောပျော်ရွှင်မှုရှိသနည်းဟု ပြောပါ; ကျားက မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော်၊ အစာတစ်လုတ်က သတ္တဝါတို့ကို တကယ်ပင် နှစ်သက်စေနိုင်မလား။

Verse 73

अतो जन्मजरां जेतुं यदीच्छसि वरानने । शरणं व्रज सर्वेशं मृत्युंजयमुमापतिम्

ထို့ကြောင့် မျက်နှာလှသူရေ၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် အိုမင်းခြင်းကို အနိုင်ယူလိုလျှင်၊ အရာအားလုံး၏ အရှင် မృတ்யုဉ္ဇယ (သေခြင်းကို အနိုင်ယူသူ) အုမာပတိ သီဝဘုရားထံ ခိုလှုံပါ။

Verse 74

तावन्मृत्युभयं घोरं तावज्जन्मजराभयम् । यावन्नो याति शरणं देही शिवपदांबुजम्

ကိုယ်ရှိသူက သီဝဘုရား၏ ပဒ္မခြေတော်သို့ ခိုလှုံမသွားသရွေ့၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင် သေခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကြောက်နှင့် မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၏ အကြောက်တို့ မပျောက်သေး။

Verse 75

अनुभूयेह दुःखानि संसारे भृशदारुणे । मनो यदा वियुज्येत तदा ध्येयो महेश्वरः

အလွန်ကြမ်းတမ်းသော သံသရာ၌ ဒုက္ခများစွာကို ခံစားပြီးနောက် စိတ်သည် ကပ်ငြိမှုမှ ခွာသွားသည့်အခါ၊ ထိုအခါ မဟေရှဝရ (သီဝ) ကို သတိပြု၍ ဓ్యာန်တော်မူရမည်။

Verse 76

मनसा पिबतः पुंसः शिवध्यानरसामृतम् । भूयस्तृष्णा न जायेत संसारविषयासवे

စိတ်ဖြင့် သီဝဓ്യာန်၏ ရသာမృతကို သောက်သုံးသူအတွက် သံသရာ၏ မူးယစ်စေသော အာရုံဝတ္ထုများအပေါ် ထပ်မံတဏှာ မပေါ်ပေါက်တော့။

Verse 77

विमुक्तं सर्वसंगैश्च मनो वैराग्ययंत्रितम् । यदा शिवपदे मग्नं तदा नास्ति पुनर्भवः

စိတ်သည် အားလုံးသော ကပ်ငြိမှုများမှ လွတ်မြောက်၍ ဝိရာဂျ (မကပ်မငြိ) ဖြင့် တည်ငြိမ်ကာ သီဝပဒ၌ နစ်မြုပ်သွားသောအခါ၊ ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 78

तस्मादिदं मनो भद्रे शिवध्यानैकसाधनम् । शोकमोहसमाविष्टं मा कुरुष्व शिवं भज

ထို့ကြောင့် အို မွန်မြတ်သော အမျိုးသမီး၊ ရှိဝဘုရားအား အာရုံပြုရာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် ဤစိတ်ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မောဟတို့ လွှမ်းမိုးခြင်း မရှိပါစေနှင့်။ ရှိဝဘုရားကို ကိုးကွယ်လော့။

Verse 79

सूत उवाच । इत्थं सानुनयं राज्ञी बोधिता शिवयोगिना । प्रत्याचष्ट गुरोस्तस्य प्रणम्य चरणां बुजम्

သုတက ဆို၏ - ထိုသို့ ရှိဝယောဂီသည် ညင်သာစွာ ဆုံးမသွန်သင်ပေးသောအခါ မိဖုရားသည် ဆရာသခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ရင်း၌ ဦးခိုက်လျက် ပြန်လည်လျှောက်ထားလေ၏။

Verse 80

राज्ञ्युवाच । भगवन्मृतपुत्रायास्त्यक्तायाः प्रियबन्धुभिः । महारोगातुराया मे का गतिर्मरणं विना

မိဖုရားက လျှောက်၏ - အို မြတ်စွာဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ သားတော် သေဆုံးပါပြီ။ ချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးများကလည်း စွန့်ပစ်ထားကြပါပြီ။ ဆိုးရွားသော ရောဂါဝေဒနာကိုလည်း ခံစားနေရပါသည်။ သေခြင်းတရားမှတပါး အကျွန်ုပ်အတွက် အခြား မည်သည့် ကိုးကွယ်ရာ ရှိပါတော့မည်နည်း။

Verse 81

अतोऽहं मर्तुमिच्छामि सहैव शिशुनाऽमुना । कृतार्थाहं यदद्य त्वामपश्यं मरणोन्मुखी

ထို့ကြောင့် ဤကလေးနှင့်အတူ ကျွန်ုပ် သေလိုပါသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အရှင်ဘုရားအား ဖူးမြော်ခွင့်ရသည့်အတွက် ကျွန်ုပ်၏ဘဝသည် ပြည့်စုံပြီဟု မှတ်ယူပါသည်။

Verse 82

सूत उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा शिवयोगी दयानिधिः । पूर्वोपकारं संस्मृत्य मृतस्यांतिकमाययौ

သုတက ဆို၏ - သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကရုဏာတော် အနန္တနှင့် ပြည့်စုံသော ရှိဝယောဂီသည် သူမ၏ ယခင်ကျေးဇူးကို အောက်မေ့လျက် သေဆုံးနေသော ကလေးငယ်၏ အနီးသို့ ကြွသွားလေ၏။

Verse 83

स तदा भस्म संगृह्य शिवमन्त्राभिमंत्रितम् । विदीर्णे तन्मुखे क्षिप्त्वा मृतं प्राणैरयोजयत्

ထို့နောက် သူသည် ရှိဝမန္တန်များဖြင့် ရွတ်ဆိုထားသော ဓာတ်ပြာကို ယူဆောင်ပြီး ကလေး၏ ပွင့်နေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အသက်ပြန်ရှင်စေခဲ့သည်။

Verse 84

स बालः संगतः प्राणैः शनैरुन्मील्य लोचने । प्राप्तपूर्वेन्द्रियबलो रुरोद स्तन्यकांक्षया

အသက်ရှူသံ ပြန်လည်ရရှိလာသော ထိုကလေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်ပြီး အာရုံခံစားမှု အင်အားများ ပြန်လည်ရရှိကာ နို့ဆာ၍ ငိုကြွေးလေသည်။

Verse 85

मृतस्य पुनरुत्थानं वीक्ष्य बालस्य विस्मिताः । जना मुमुदिरे सर्वे नगरेषु पुरोगमाः

သေဆုံးသွားသော ကလေးငယ် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူအများသည် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် မြို့ရွာများမှ အကြီးအကဲများ ဝမ်းမြောက်ကြလေသည်။

Verse 86

अथानंदभरा राज्ञी विह्वलोन्मत्तलोचना । जग्राह तनयं शीघ्रं बाष्पव्याकुललोचना

ထို့နောက် မိဖုရားသည် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ၏ သားတော်ကို လျင်မြန်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

Verse 87

उपगुह्य तदा तन्वी परमानंदनिर्वृता । न वेदात्मानमन्यं वा सुषुप्तेव परिश्रमात्

သားတော်ကို ပွေ့ဖက်ထားစဉ် သွယ်လျသော မိဖုရားသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ မိမိကိုယ်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ အခြားအရာများကိုသော်လည်းကောင်း မသိတော့ဘဲ မောပန်း၍ အိပ်ပျော်သွားသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

Verse 88

पुनश्च ऋषभो योगी तयोर्मातृकुमारयोः । विषव्रणयुतं देहं भस्मनैव परामृशत्

ထို့နောက် ယောဂီ ရိဿဘသည် မိခင်နှင့် ကလေး၏ အဆိပ်ကြောင့် အနာတရဖြစ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာတို့ကို ထိုသန့်ရှင်းသော ပြာဖြင့်ပင် ထိတွေ့ပေး하였다။

Verse 89

तौ च तद्भस्मना स्पृष्टौ प्राप्तदिव्यकलेवरौ । देवानां सदृशं रूपं दधतुः कांतिभूषितम्

ထိုပြာကို ထိတွေ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒေဝတိယ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိကာ၊ ဒေဝများနှင့်တူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်၍ တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် အလှဆင်လျက်ရှိ하였다။

Verse 90

संप्राप्ते त्रिदिवैश्वर्ये यत्सुखं पुण्यकर्मणाम् । तस्माच्छतगुणं प्राप सा राज्ञी सुखमुत्तमम्

သုံးလောကကောင်းကင်၏ အာဏာကို ရရှိသော ပုဏ္ဏကမ္မပြုသူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုထက်၊ မိဖုရားသည် အဆတစ်ရာပို၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အာနန္ဒကို ရရှိ하였다။

Verse 91

तां पादयोर्निपतितामृषभः प्रेमविह्वलः । उत्थाप्याश्वासयामास दुःखैर्मुक्तामुवाच ह

သူမသည် သူ၏ ခြေတော်၌ လဲကျကန်တော့သောအခါ၊ မေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရိဿဘသည် သူမကို ထူထောင်၍ နှစ်သိမ့်ပေး하였다။ ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူမအား စကားဆို하였다။

Verse 92

अयि वत्से महाराज्ञि जीवत्वं शाश्वतीः समाः । यावज्जीवसि लोकेस्मिन्न तावत्प्राप्स्यसे जराम्

“အို ချစ်လှစွာသော သမီးငယ်၊ အို မဟာမိဖုရား၊ အနန္တနှစ်များတိုင်အောင် အသက်ရှင်ပါစေ။ ဤလောက၌ သင်အသက်ရှင်နေသမျှ အိုမင်းခြင်းသည် သင့်ကို မထိမခိုက်နိုင်ပါ။”

Verse 93

एष ते तनयः साध्वि भद्रायुरिति नामतः । ख्यातिं यास्यति लोकेषु निजं राज्यमवाप्स्यति

အို သီလရှင်မ၊ ဤသူသည် သင်၏သားဖြစ်၍ အမည်မှာ ဘဒ္ဓရာယု ဖြစ်သည်။ သူသည် လောကများတွင် ကျော်ကြားမည်ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ တရားမျှတသော နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိမည်။

Verse 94

अस्य वैश्यस्य सदने तावत्तिष्ठ शुचिस्मिते । यावदेष कुमारस्ते प्राप्तविद्यो भविष्यति

အို သန့်ရှင်းသောအပြုံးရှိသူမ၊ ဤကုန်သည်၏အိမ်၌ အချိန်တစ်လျှောက် နေပါလော့။ သင်၏ဤကလေးသည် ပညာရပ်များကို ပြည့်စုံစွာ သင်ယူကျွမ်းကျင်လာသည့်အထိ ဖြစ်သည်။

Verse 95

सूत उवाच । इति तामृषभो योगी तं च राजकुमारकम् । संजीव्य भस्मवीर्येण ययौ देशान्यथेप्सितान्

စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ယောဂီ ရိෂဘသည် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ထိုမင်းသားကို ပြန်လည်အသက်သွင်းကာ၊ ထို့နောက် မိမိလိုလားသည့် ဒေသများသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။