Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदुक्तं भवता सूत महदाख्यानमद्भुतम् । शम्भोर्माहात्म्यकथनमशेषाघहरं परम्

ရသီတို့ကဆိုသည်– အို စူတ၊ သင်ဟောပြောသော မဟာအံ့ဩဖွယ် အတ္ထုပ္ပတ္တိသည်—ရှမ္ဘူ၏ မဟိမကို ချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်း—အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို မကျန်မရှိ ပယ်ဖျက်ပေးသည်။

Verse 2

भूयोपि श्रोतुमिच्छामस्तदेव सुसमाहिताः । प्रदोषे भगवाञ्छंभुः पूजितस्तु महात्मभिः

ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအကြောင်းကို ထပ်မံကြားလိုပါသည်၊ စိတ်ကို ကောင်းစွာ တည်ငြိမ်အာရုံစိုက်၍—ပရဒိုးရှ အချိန်တွင် ဘဂဝန် ရှမ္ဘူကို မဟာတ္မာများက မည်သို့ ပူဇော်ကြသနည်း။

Verse 3

संप्रयच्छति कां सिद्धिमेतन्नो ब्रूहि सुव्रत । श्रुतमप्यसकृत्सूत भूयस्तृष्णा प्रवर्धते

အို သုဝရတ (သီလကောင်းသူ)၊ ဤ (ပရဒိုးရှ ပူဇော်မှု) သည် မည်သည့် စိဒ္ဓိကို ပေးသနည်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။ အို စူတ၊ အကြိမ်ကြိမ် ကြားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထပ်မံကြားလိုသည့် ဆာလောင်မှုက ပို၍ တိုးပွားလာသည်။

Verse 4

सूत उवाच । साधु पृष्टं महाप्राज्ञा भवद्भिर्लोकविश्रुतैः । अतोऽहं संप्रवक्ष्यामि शिवपूजाफलं महत्

စူတကဆိုသည်– ကောင်းစွာ မေးမြန်းကြပါပြီ၊ လောကတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော မဟာပညာရှိ ရသီတို့။ ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် ရှိဝပူဇော်ခြင်း၏ မဟာအကျိုးကို ဟောကြားမည်။

Verse 5

त्रयोदश्यां तिथौ सायं प्रदोषः परिकीर्त्तितः । तत्र पूज्यो महादेवो नान्यो देवः फलार्थिभिः

လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဆယ်သုံးရက်မြောက် တိထီ၏ ညနေခင်းကို ‘ပရဒိုးရှ’ ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အကျိုးफलကို မျှော်လင့်သူတို့သည် မဟာဒေဝကိုသာ ပူဇော်ရမည်၊ အခြားဒေဝတစ်ပါးကို မဟုတ်။

Verse 6

प्रदोषपूजामाहात्म्यं को नु वर्णयितुं क्षमः । यत्र सर्वेऽपि विबुधास्तिष्ठंति गिरिशांतिके

ပရဒိုးရှ ပူဇာ၏ မဟာတန်ခိုးကို မည်သူက ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။ အဲဒီနေရာတွင် နတ်တော်အားလုံးက ဂိရိရှ (ရှီဝ) အနီး၌ စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြု၍ ရပ်တည်ကြသည်။

Verse 7

प्रदोषसमये देवः कैलासे रजतालये । करोति नृत्यं विबुधैरभिष्टुतगुणोदयः

ပရဒိုးရှ အချိန်၌ သခင်ဘုရားသည် ကိုင်လာသ—ငွေရောင်နန်းတော်၌—ကမ္ဘာလောကနတ်နတ်ကွက်အကကို ကပြသည်။ နတ်တော်တို့သည် သူ၏ဂုဏ်သတ္တိတန်ခိုး တိုးတက်ထွန်းလင်းမှုကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 8

अतः पूजा जपो होमस्तत्कथास्तद्गुणस्तवः । कर्त्तव्यो नियतं मर्त्यैश्चतुर्वर्गफला र्थिभिः

ထို့ကြောင့် ပူဇာ၊ ဇပ (japa)၊ ဟိုးမ (homa)၊ သူ့အကြောင်းကထာများနှင့် သူ၏ဂုဏ်သတ္တိကို ချီးမွမ်းသီချင်းတို့ကို ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—လူ့ရည်မှန်းချက်လေးပါး၏ အကျိုးကိုလိုလားသော မရဏလူသားတို့က မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 9

दारिद्यतिमिरांधानां मर्त्यानां भवभीरुणाम् । भवसागरमग्नानां प्लवोऽयं पारदर्शनः

ဆင်းရဲမွဲတေမှု၏ အမှောင်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်ပြီး လောကဘဝကို ကြောက်ရွံ့သော မရဏလူသားတို့အတွက်၊ သံသရာပင်လယ်၌ နစ်မြုပ်သူတို့ကို အဝေးကမ်းကို ပြသပေးသော လှေကဲ့သို့ ဤ (ပရဒိုးရှ-ဘက္တိ) ဖြစ်သည်။

Verse 10

दुःखशोकभयार्त्तानां क्लेशनिर्वाणमिच्छताम् । प्रदोषे पार्वतीशस्य पूजनं मंगलायनम्

ဒုက္ခ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းသူများအတွက်၊ ကလေရှများ ငြိမ်းသက်ပျောက်ကင်းခြင်းကို လိုလားသူများအတွက်၊ ပရဒိုးရှ အချိန်၌ ပါဝတီဣရှ (ရှီဝ) ကို ပူဇာပြုခြင်းသည် မင်္ဂလာ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် အာရုံခံရာ ဖြစ်သည်။

Verse 11

दुर्बुद्धिरपि नीचोपि मन्दभाग्यः शठोऽपि वा । प्रदोषे पूज्य देवेशं विपद्भ्यः स प्रमुच्यते

ဉာဏ်နည်းသူ၊ နိမ့်ကျသူ၊ ကံမကောင်းသူ သို့မဟုတ် လှည့်စားသူဖြစ်စေ၊ ပရဒိုးရှအချိန်၌ ဒေဝတို့၏အရှင်ကို ပူဇော်ပါက ဘေးအန္တရာယ်တို့မှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 12

शत्रुभिर्हन्यमानोऽपि दश्यमानोपि पन्नगैः । शैलैराक्रम्यमाणोऽपि पतितोऽपि महांबुधौ

ရန်သူတို့က တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း၊ မြွေကိုက်ခံရသော်လည်း; ကျောက်တောင်များက ဖိနှိပ်နေသော်လည်း၊ မဟာသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျသွားသော်လည်း—

Verse 13

आविद्धकालदण्डोऽपि नानारोगहतोऽपि वा । न विनश्यति मर्त्योऽसौ प्रदोषे गिरिशार्चनात्

ကာလဒဏ်တံ (မရဏ) က ဖမ်းဆီးထားသော်လည်း၊ ရောဂါမျိုးစုံက ထိုးနှက်ထားသော်လည်း—ပရဒိုးရှအချိန်၌ ဂိရီရှ (ရှီဝ) ကို အာရ္ချနာပြုခြင်းကြောင့် ထိုမရဏသတ္တဝါ မပျက်စီး။

Verse 14

दारिद्र्यं मरणं दुःखमृणभारं नगोपमम् । सद्यो विधूय संपद्भिः पूज्यते शिवपूजनात्

ဆင်းရဲခြင်း၊ သေမင်းဆန်သော အန္တရာယ်၊ ဒုက္ခနှင့် တောင်တန်းတူသော အကြွေးပင်ပန်းမှု—ဤအရာတို့ကို ချက်ချင်း လှုပ်ခါဖယ်ရှားကာ၊ ရှီဝပူဇော်ခြင်းကြောင့် စည်းစိမ်အလယ်၌ ဂုဏ်သိက္ခာရ၏။

Verse 15

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं पुरातनम् । यं श्रुत्वा मनुजाः सर्वे प्रयांति कृतकृत्यताम्

ဤနေရာ၌ မဟာပုဏ္ဏမြတ်သော ရှေးဟောင်း အိတိဟာသကഥာတစ်ပုဒ်ကို ငါဆိုမည်; ၎င်းကို ကြားသော် လူသားအားလုံးသည် ကృతကೃತ్యతာ—ဘဝတာဝန် ပြည့်စုံသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 16

आसीद्विदर्भविषये नाम्ना सत्यरथो नृपः । सर्वधर्मरतो धीरः सुशीलः सत्यसंगरः

ဝိဒರ್ಭဒေသ၌ ယခင်က “သတ္တျရထ” အမည်ရှိသော မင်းတရားတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဓမ္မတရားအားလုံး၌ စွဲမြဲ၍ သတ္တိရှိ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ သစ္စာ၌ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။

Verse 17

तस्य पालयतो भूमिं धर्मेण मुनिपुंगवाः । व्यतीयाय महान्कालः सुखेनैव महामतेः

အို မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ သူသည် ဓမ္မအတိုင်း မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်နေစဉ်၊ ဉာဏ်ကြီးသော မင်းတရားအတွက် အချိန်အတော်ကြာသည်ပင် ငြိမ်းချမ်းသက်သာစွာ ဖြတ်သန်းသွား၏။

Verse 18

अथ तस्य महीभर्तुर्बभूवुः शाल्वभूभुजः । शत्रवश्चोद्धतबला दुर्मर्षणपुरोगमाः

ထို့နောက် မြေကြီး၏ အရှင်မင်းတရားအပေါ်၌ ရှာလ္ဝ မင်းများသည် ရန်သူဖြစ်လာကြ၏—အားအင်ကို မာနထောင်လွှား၍ ထက်သန်ကြပြီး၊ ခံနိုင်ရည်ခက်သော ဒုရ္မရ္ရှဏ ကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားကြ၏။

Verse 19

कदाचिदथ ते शाल्वाः संनद्धबहुसैनिकाः । विदर्भनगरीं प्राप्य रुरुधुर्विजिगीषवः

တစ်ခါတစ်ရံ ရှာလ္ဝတို့သည် စစ်သည်အများအပြားကို လက်နက်တပ်ဆင်ကာ စစ်တပ်ကြီးဖြင့် စည်းရုံး၍ အောင်နိုင်လိုစိတ်ဖြင့် ဝိဒರ್ಭ မြို့တော်သို့ ရောက်လာပြီး ဝိုင်းပိတ်တားဆီးလေ၏။

Verse 20

दृष्ट्वा निरुद्ध्यमानां तां विदर्भाधिपतिः पुरीम् । योद्धुमभ्याययौ तूर्णं बलेन महता वृतः

မြို့တော်ကို ဝိုင်းပိတ်ထားသည်ကို မြင်သော် ဝိဒರ್ಭ၏ အရှင်မင်းတရားသည် စစ်တပ်ကြီးဖြင့် ဝန်းရံလျက် အလျင်အမြန် စစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 21

तस्य तैरभवयुद्धं शाल्वैरपि बलोद्धतैः । पाताले पन्नगेन्द्रस्य गन्धर्वैरिव दुर्मदैः

ထို့နောက် အင်အားကြီး၍ မာန်တက်နေသော ရှာလ္ဝတို့နှင့် သူ၏အကြား စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်—ပာတာလာ၌ နာဂရာဇနှင့် ရက်စက်မူးယစ်သော ဂန္ဓဗ္ဗတို့ တိုက်ခိုက်သကဲ့သို့။

Verse 22

विदर्भनृपतिः सोऽथ कृत्वा युद्धं सुदारुणम् । प्रनष्टोरुबलैः शाल्वैर्निहतो रणमूर्धनि

ထို့နောက် ဝိဒರ್ಭဘုရင်သည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စစ်ကို ဆင်နွှဲပြီးနောက်၊ အင်အားကြီးမား၍ မပျက်မယွင်းသေးသော ရှာလ္ဝတပ်များက စစ်မြေ၏အထွတ်အထိပ်၌ပင် သူကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

Verse 23

तस्मिन्महारथे वीरे निहते मंत्रिभिः सह । दुद्रुवुः समरे भग्ना हतशेषाश्च सैनिकाः

အဲဒီ မဟာရഥီသူရဲကောင်းကို မန်တရိများနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်လိုက်သောအခါ၊ စစ်တွင် ပျက်စီး၍ ကျန်ရစ်သော စစ်သည်တို့သည် စစ်မြေမှ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

Verse 24

अथ युद्धेभिविरते नदत्सु रिपुमंत्रिषु । नगर्यां युद्ध्यमानायां जाते कोलाहले रवे

ထို့နောက် စစ်ပွဲ ခဏရပ်နားသွားစဉ် ရန်သူမန်တရိများက ဟစ်အော်ကြပြီး၊ မြို့တော်တွင် တိုက်ပွဲကြောင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာသဖြင့် အော်ဟစ်သံနှင့် ဆူညံသံကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။

Verse 25

तस्य सत्यरथस्यैका विदर्भाधिपतेः सती । भूरिशोकसमाविष्टा क्वचिद्यत्नाद्विनिर्ययौ

ထို့နောက် ဝိဒರ್ಭအရှင် စတျရထ၏ သစ္စာတည်သော မဟာမိဖုရားသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်ကာ မည်သို့မည်ပုံနည်းဖြင့်မဆို အပြင်သို့ ထွက်လာနိုင်하였다။

Verse 26

सा निशासमये यत्नादंतर्वत्नी नृपांगना । निर्गता शोक संतप्ता प्रतीचीं प्रययौ दिशम्

ညဦးယံ၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိဖုရားသည် အားထုတ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာ၏။ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် စိတ်ပူပန်ခြင်းကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ခရီးထွက်လေ၏။

Verse 27

अथ प्रभाते मार्गेण गच्छन्ती शनकैः सती । अतीत्य दूरमध्वानं ददर्श विमलं सरः

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်၌ သီလရှိသော မိန်းမသည် လမ်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားလေ၏။ ခရီးဝေးကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်လေ၏။

Verse 28

तत्रागत्य वरारोहा तप्ता तापेन भूयसा । विलसंतं सरस्तीरे छायावृक्षं समाश्रयत्

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသော အဆင့်မြင့်သမီးတော်သည် အပူဒဏ်ပြင်းထန်၍ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လေ၏။ ရေကန်ကမ်းနား၌ စိမ်းလန်းဝင်းပသော အရိပ်ရသစ်ပင်ကို အားကိုး၍ နားလေ၏။

Verse 29

तत्र दैववशाद्राज्ञी विजने तरुकुट्टिमे । असूत तनयं साध्वी मूहूर्ते सद्गुणान्विते

ထိုနေရာ၌ ကံကြမ္မာ၏ အာဏာကြောင့် မိဖုရားသည် လူသူကင်းသော တောအုပ်အတွင်း တစ်ယောက်တည်းရှိစဉ်၊ သီလရှင်မိဖုရားအဖြစ် မင်္ဂလာမုဟုတ်တစ်ခဏ၌ သီလဂုဏ်ပြည့်စုံသော သားတော်ကို မွေးဖွားလေ၏။

Verse 30

अथ सा राजमहिषी पिपासाभिहता भृशम् । सरोऽवतीर्णा चार्वंगी ग्रस्ता ग्राहेण भूयसा

ထို့နောက် ရေငတ်ဒဏ်ကြောင့် အလွန်ပင် ခံစားနေရသော ရာဇမိဖုရားသည် ရေကန်ထဲသို့ ဆင်းလေ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါလှပသော မိဖုရားကို မိကျောင်းတစ်ကောင်က အားပြင်းစွာ ဖမ်းဆီးလေ၏။

Verse 31

जातमात्रः कुमारोऽपि विनष्टपितृमातृकः । रुरोदोच्चैः सरस्तीरे क्षुत्पिपासार्दितोऽबलः

မွေးကင်းစကလေးကလည်း မိဘမဲ့ဖြစ်၍ ရေကန်ကမ်းနားတွင် အသံကျယ်ကျယ် ငိုကြွေးလေ၏။ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် အားနည်း၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေ၏။

Verse 32

तस्मिन्नेवं क्रन्दमाने जातमात्रे कुमारके । काचिदभ्याययौ शीघ्रं दिष्ट्या विप्रवरांगना

ထိုမွေးကင်းစကလေးက အဲဒီလို ငိုကြွေးနေစဉ်၊ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဗြာဟ္မဏမိန်းမကောင်းမြတ်တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် သူ့ထံသို့ ပြေးလာလေ၏။

Verse 33

साप्येकहायनं बालमुद्वहन्ती निजात्मजम् । अधना भर्तृरहिता याचमाना गृहेगृहे

သူမလည်း ကိုယ်ပိုင်သားလေး တစ်နှစ်အရွယ်ကို ချီထားလျက်ရှိ၏။ ဆင်းရဲပြီး ခင်ပွန်းမရှိသဖြင့် အိမ်တစ်အိမ်စီ လှည့်လည်၍ ဆွမ်းခံတောင်းစားနေ၏။

Verse 34

एकात्मजा बंधुहीना याञ्चामार्गवशंगता । उमानाम द्विजसतीददर्श नृपनंदनम्

သားတစ်ယောက်တည်းရှိပြီး ဆွေမျိုးမရှိ၊ ဆွမ်းခံတောင်းစားရာလမ်းသို့ အတင်းအကျပ်ရောက်လာသော ဥမာအမည်ရှိ သီလရှင်ဗြာဟ္မဏမိန်းမသည် မင်းသားကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 35

सा दृष्ट्वा राजतनयं सूर्यबिंवमिव च्युतम् । अनाथमेनं क्रंदंतं चिंतयामास भूरिशः

သူမသည် မင်းသားကို နေမင်းဝိုင်းကဲ့သို့ ကျရောက်နေသည်ဟု မြင်လေ၏။ အနာထာကလေး၏ အားကိုးမဲ့ ငိုသံကို ကြားပြီးနောက် အလွန်ကြာမြင့်စွာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားလေ၏။

Verse 36

अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं मयाधुना । अच्छिन्ननाभिसूत्रोऽयं शिशुर्माता क्व वा गता

အဟို! ယခုလေးတင် အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်ကို ငါမြင်လိုက်ရသည်။ ဤကလေး၏ ချက်ကြိုးမဖြတ်ရသေးပါ; မိခင်သည် အဘယ်သို့ရာသို့ သွားသနည်း။

Verse 37

पिता नास्ति न चान्योस्ति नास्ति बंधुजनोऽपि वा । अनाथः कृपणो बालः शेते केवल भूतले

အဖေမရှိ၊ အခြားသူလည်းမရှိ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတောင်မရှိ။ ဤဆင်းရဲကံမကောင်းသော မိဘမဲ့ကလေးသည် မြေပြင်ဗလာပေါ်တွင် အားမဲ့လဲလျောင်းနေသည်။

Verse 38

एष चांडालजो वापि शूद्रजो वैश्यजोपि वा । विप्रात्मजो वा नृपजो ज्ञायते कथमर्भकः

ဤကလေးငယ်သည်—ချန်ဒာလာ၏သားလား၊ ရှူဒြ၏သားလား၊ ဝိုင်ရှျ၏သားလား၊ ဗြာဟ္မဏ၏သားလား၊ သို့မဟုတ် မင်းသားတော်လား။ ဤကလေး၏ မျိုးရိုးအဆက်အနွယ်ကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

Verse 39

शिशुमेनं समुद्धृत्य पुष्णाम्यौरसवद्ध्रुवम् । किं त्वविज्ञातकुलजं नोत्सहे स्प्रष्टुमुत्तमम्

ငါသည် ဤကလေးကို မုချ ချီယူ၍ ကိုယ့်သားရင်းကဲ့သို့ ပြုစုမွေးမြူမည်။ သို့သော် မသိသော မျိုးရိုးက မွေးဖွားလာသဖြင့် ဤမြတ်သောကလေးကို ယုံကြည်ပြည့်ဝစွာ ထိကိုင်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

Verse 40

इति मीमांसमानायां तस्यां विप्रवरस्त्रियाम्

ထိုသို့ စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသော ဗြာဟ္မဏမိန်းမမြတ်၌…

Verse 42

रक्षैनं बालकं सुभ्रुर्विसृज्य हृदि संशयम् । अनेन परमं श्रेयः प्राप्स्यसे ह्यचिरादेिह

အို မျက်ခုံးလှသောသူမ၊ ဤကလေးငယ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လော့၊ နှလုံးသားထဲက သံသယကို ပယ်ဖျက်လော့။ သူ့ကြောင့်ပင် ဤဘဝ၌ မကြာမီ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 43

एतावदुक्त्वा त्वरितो भिक्षुः कारुणिको ययौ । अथ तस्मिन्गते भिक्षौ विश्रब्धा विप्रभामिनी

ဤမျှသာ ပြောဆိုပြီးနောက် ကရုဏာပြည့်ဝသော ဘိက္ခုသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။ ဘိက္ခုထွက်ခွာသွားသောအခါ ဗြာဟ္မဏမိန်းမသည် စိတ်အေးချမ်းသွား၏။

Verse 44

तमर्भकं समादाय निजमेव गृहं ययौ । भिक्षुवाक्येन विश्रब्धा सा राज तनयं सती

သူမသည် ထိုကလေးငယ်ကို ချီယူကာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ဘိက္ခု၏စကားကြောင့် စိတ်ချယုံကြည်လာသော သီလရှင်မ—ဘုရင်သမီး—…

Verse 47

ब्राह्मणैः कृतसंस्कारौ ववृधाते सुपूजितौ कृतोपनयनौ काले बालकौ नियमे स्थितौ

ဗြာဟ္မဏတို့က သံစကာရ (အကျင့်ပွဲ) များကို ပြုလုပ်ပေးသဖြင့် ကလေးယောက်ျားနှစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း ဂုဏ်ပြုခံရကာ ကြီးပြင်းလာကြ၏။ အချိန်တန်သော် ဥပနယန ပြုလုပ်ပြီး နိယမနှင့် သံယမ၌ တည်မြဲနေကြ၏။

Verse 48

भिक्षार्थं चेरतुस्तत्र मात्रा सह दिनेदिने । ताभ्यां कदाचिद्बालाभ्यां सा विप्रवनिता सह

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူတို့သည် မိခင်နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ဆွမ်းခံရန် လှည့်လည်သွားလာကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ဗြာဟ္မဏမိန်းမသည် ကလေးနှစ်ဦးနှင့်အတူ သွားလေ၏…

Verse 49

आत्मपुत्रेण सदृशं कृपया पर्यपोषयत् । एकचक्राह्वये रम्ये ग्रामे कृतनिकेतना

သူမသည် ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် မိမိ၏သားကဲ့သို့ ပြုစုမွေးမြူခဲ့ပြီး၊ “ဧကစက္ကရာ” ဟုခေါ်သော လှပသည့်ရွာ၌ အိမ်တည်ကာ နေထိုင်하였다။

Verse 50

तौ दृष्ट्वा बालकौ धीमाञ्छांडिल्यो मुनिरब्रवीत् । अहो दैवबलं चित्रमहो कर्म दुरत्ययम्

ကလေးနှစ်ယောက်ကို မြင်သော် ပညာရှိ မုနိ ရှာဏ္ဍိလျက “အဟော၊ ကံကြမ္မာ၏ အင်အားသည် အံ့ဩဖွယ်တကား; အဟော၊ ကမ္မသည် မလွတ်မြောက်နိုင်လောက်အောင် မပြောင်းလဲနိုင်တကား!” ဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 51

एष बालोऽन्यजननीं श्रितो भैक्ष्येण जीवति । इमामेव द्विजवधूं प्राप्य मातरमुत्तमाम्

“ဤကလေးသည် အခြားမိခင်တစ်ဦး၏ အားကိုးရာကို ခိုလှုံ၍ ဆွမ်းခံအလှူဖြင့် အသက်မွေးသည်; ထို့ပြင် ဤဗြာဟ္မဏမိန်းမကို အမြတ်ဆုံး မိခင်အဖြစ် ရရှိကာ…။”

Verse 52

सहैव द्विजपुत्रेण द्विजभावं समाश्रितः । इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं शांडिल्यस्य द्विजांगना

“…ဗြာဟ္မဏ၏သားနှင့်အတူပင် ဒွိဇ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဒွိဇ၏ အကျင့်အကြံကိုလည်း ခံယူထားသည်။” မုနိ ရှာဏ္ဍိလျ၏ ဤစကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏမိန်းမ…

Verse 53

सा प्रणम्य सभामध्ये पर्यपृच्छत्सविस्मया । ब्रह्मन्नेषोर्भको नीतो मया भिक्षोर्गिरा गृहम्

သူမသည် အစည်းအဝေးအလယ်၌ ဦးချကန်တော့၍ အံ့ဩလျက် မေးမြန်းသည်— “အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဤကလေးကို ဆွမ်းခံသူ၏ စကားအတိုင်း ကျွန်မက အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့ပါသည်။”

Verse 54

अविज्ञातकुलोद्यापि सुतवत्परिपोष्यते । कस्मिन्कुले प्रसूतोऽयं का माता जनकोस्य कः

သူ၏ မျိုးရိုးမသိသေးသော်လည်း သားတော်ကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသည်။ သူသည် မည်သည့် မျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားသနည်း။ မိခင်သည် မည်သူ၊ ဖခင်သည် မည်သူနည်း။

Verse 55

सर्वं विज्ञातुमिच्छामि भवतो ज्ञानचक्षुषः

ဉာဏ်မျက်စိရှိသော မဟာပုဂ္ဂိုလ်အို၊ သင်ထံမှ အရာအားလုံးကို သိလိုပါသည်။

Verse 56

इति पृष्टो मुनिः सोथ ज्ञानदृष्टिर्द्विजस्त्रियां । आचख्यौ तस्य बालस्य जन्म कर्म च पौर्विकम्

ဤသို့ မေးမြန်းခံရသော် ဉာဏ်မြင်ကွင်းရှိသော ရသီသည် ဒွိဇမိန်းမအား ထိုကလေး၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် အတိတ်က ကမ္မတို့ကို အပြည့်အစုံ ပြောကြား하였다။

Verse 57

विदर्भराजपुत्रस्तु तत्पितुः समरे मृतिम् । तन्मातुर्नक्रहरणं साकल्येन न्यवेदयत्

သူက ထိုကလေးသည် ဝိဒರ್ಭဘုရင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်းကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပြီး၊ ဖခင်သည် စစ်မြေပြင်၌ မည်သို့ သေဆုံးခဲ့သည်နှင့် မိခင်ကို မိကျောင်းက မည်သို့ ဆွဲယူသွားသည်ကိုလည်း ပြောကြား하였다။

Verse 58

अथ सा विस्मिता नारी पुनः प्रपच्छ तं मुनिम् । स राजा सकलान्भोगान्हित्वा युद्धे कथं मृतः

ထို့နောက် အံ့ဩသွားသော မိန်းမသည် မုနိကို ထပ်မံမေးလေသည်—“ထိုဘုရင်သည် အပျော်အပါးအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး စစ်ပွဲတွင် မည်သို့ သေဆုံးခဲ့သနည်း?”

Verse 59

दारिद्र्यमस्य बालस्य कथं प्राप्तं महामुने । दारिद्र्यं पुनरुद्धूय कथं राज्यमवाप्स्यति

အို မဟာမုနိ၊ ဤကလေးသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို မည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သနည်း။ ထိုဆင်းရဲမှုကို ပယ်ဖျက်ပြီးနောက် မည်သို့ ရာဇသီရိကို ပြန်လည် ရရှိမည်နည်း။

Verse 60

अस्यापि मम पुत्रस्य भिक्षान्नेनैव जीवतः । दारिद्र्यशमनोपायमुपदेष्टुं त्वमर्हसि

ဤသားတော်သည်လည်း တောင်းစားရသော အစာဖြင့်သာ အသက်မွေးနေပါသည်။ ဆင်းရဲမှုကို သက်သာစေ၍ ဖယ်ရှားနိုင်သော နည်းလမ်းကို သင်ကြားပေးရန် သင်တော်မူပါ။

Verse 61

शांडिल्य उवाच । अमुष्य बालस्य पिता स विदर्भमहीपतिः । पूर्वजन्मनि पांड्येशो बभूव नृपसत्तमः

ရှာဏ္ဍိလျက ပြောသည်။ ဤကလေး၏ အဖေသည် ဝိဒರ್ಭပြည်၏ မဟီပတိ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဘဝတွင် သူသည် ပာဏ္ဍယနိုင်ငံ၏ အရှင်ဘုရင်ဖြစ်၍ လူတို့အနက် အထူးမြတ်သော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 62

स राजा सर्वधर्मज्ञः पालयन्सकलां महीम् । प्रदोषसमये शंभुं कदा चित्प्रत्यपूजयत्

ထိုဘုရင်သည် ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူဖြစ်၍ ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက်ကို အုပ်ချုပ်ထိန်းသိမ်းနေစဉ် တစ်ခါတစ်ရံ ပရဒိုးရှအချိန်၌ သမ္ဘုကို ပူဇော်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

Verse 63

तस्य पूजयतो भक्त्या देवं त्रिभुवनेश्वरम् । आसीत्कलकलारावः सर्वत्र नगरे महान्

သုံးလောက၏ အရှင်ဖြစ်သော ဘုရားကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်နေစဉ် မြို့တစ်မြို့လုံး၌ နေရာတိုင်းတွင် ကြီးမားသော ဆူညံသံကလေးကလေး မဟုတ်ဘဲ အလွန်ကြီးသော ကလကလာသံ ပေါ်ထွက်လာ하였다။

Verse 64

श्रुत्वा तमुत्कटं शब्दं राजा त्यक्तशिवार्चनः । निर्ययौ राजभवनान्नगरक्षोभशंकया

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အသံကို ကြားသဖြင့် မင်းကြီးသည် ရှိဝဘုရားပူဇော်မှုကို စွန့်၍ မြို့တွင်းအနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ နန်းတော်မှ ထွက်လာ하였다။

Verse 65

एतस्मिन्नेव समये तस्यामात्यो महाबलः । शत्रुं गृहीत्वा सामंतं राजांतिकमुपागमत्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အင်အားကြီးသော အမတ်သည် ရန်သူဖြစ်သော စာမန်တကို ဖမ်းဆီးကာ မင်းကြီး၏ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 66

अमात्येन समानीतं शत्रुं सामंतमुद्धतम् । दृष्ट्वा क्रोधेन नृपतिः शिरच्छेदमकारयत्

အမတ်က ခေါ်ဆောင်လာသော မာန်ထောင်သည့် ရန်သူစာမန်တကို မြင်သော် မင်းကြီးသည် ဒေါသထွက်၍ ခေါင်းဖြတ်စေဟု အမိန့်ချ하였다။

Verse 67

स तथैव महीपालो विसृज्य शिवपूजनम् । असमाप्तात्मनियमश्चकार निशि भोजनम्

ထို့ကြောင့် ထိုမင်းကြီးသည် ရှိဝပူဇော်မှုကို လွှတ်ထား၍ ကိုယ်တိုင်ထိန်းသိမ်းသည့် ဝတ္တရားမပြီးဆုံးသေးသော်လည်း ညအချိန်တွင် အစာစား하였다။

Verse 68

तत्पुत्रोपि तथा चक्रे प्रदोषसमये शिवम् । अनर्चयित्वा मूढात्मा भुक्त्वा सुष्वाप दुर्मदः

သားတော်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့သည်။ ပရဒိုးရှအချိန်တွင် ရှိဝဘုရားကို မပူဇော်ဘဲ မိုက်မဲ၍ မာန်ထောင်သူသည် အစာစားပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွား하였다။

Verse 69

जन्मांतरे स नृपतिर्विदर्भक्षितिपोऽभवत् । शिवार्चनांतरायेण परैर्भोगांतरे हतः

အခြားဘဝတစ်ဘဝတွင် သူသည် ဗိဒರ್ಭပြည်၏ အရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာ하였다။ သို့သော် ရှိဝဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် အတားအဆီးပြုခဲ့သဖြင့် ပျော်ရွှင်ခံစားမှုအလယ်၌ပင် အခြားသူတို့လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရ하였다။

Verse 70

तत्पुत्रो यः पूर्वभवे सोस्मिञ्जन्मनि तत्सुतः । भूत्वा दारिद्र्यमापन्नः शिवपूजाव्यतिक्रमात्

အတိတ်ဘဝတွင် သူ၏သားဖြစ်ခဲ့သူသည် ဤဘဝတွင်လည်း ထိုသားအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်လာ하였다။ ရှိဝဘုရားပူဇော်မှုကို လျစ်လျူရှုသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 71

अस्य माता पूर्वभवे सपत्नीं छद्मनाहनत् । तेन पापेन महता ग्राहेणास्मिन्भवे हता

သူ၏မိခင်သည် အတိတ်ဘဝတွင် လှည့်စားကာ မိမိ၏ စပတ်နီ (မယားတူ) ကို သတ်ခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသော အပြစ်ကြောင့် ဤဘဝတွင် မိကျောင်းလက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည်။

Verse 72

एषा प्रवृत्तिरेतेषां भवत्यै समुदाहृता । अनर्चितशिवा मर्त्याः प्राप्नुवंति दरिद्रताम्

အို မယ်တော်ဒေဝီ၊ ဤသူတို့၏ ဖြစ်ရပ်လမ်းကြောင်းကို ဤသို့ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ရှိဝဘုရားကို မပူဇော်မအာရုံပြုသော လူသားတို့သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို ရောက်ကြသည်။

Verse 73

सत्यं ब्रवीमि परलोकहितं ब्रवीमि सारं ब्रवीम्युपनिषद्धृदयं ब्रवीमि । संसारमुल्बणमसारमवाप्य जंतोः सारो यमीश्वरपदांबुरुहस्य सेवा

ငါသည် အမှန်တရားကို ပြော၏; ငါသည် ပရလောကအကျိုးကို ပြော၏; ငါသည် အနှစ်သာရကို ပြော၏; ငါသည် ဥပနိෂဒ်တို့၏ နှလုံးသားကို ပြော၏။ ကြမ်းတမ်း၍ အနှစ်မဲ့သော သံသရာဝဋ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသော သတ္တဝါအတွက် အနှစ်သာရမှာ ယမီရှွရ (ရှိဝ) ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်ကို ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 74

ये नार्चयंति गिरिशं समये प्रदोषे ये नार्चितं शिवमपि प्रणमंति चान्ये । एतत्कथां श्रुतिपुटैर्न पिबंति मूढास्ते जन्मजन्मसु भवंति नरा दरिद्राः

ပရဒိုးရှအချိန်၌ ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို မပူဇော်သူများ၊ ရှီဝကို ပူဇော်နေစဉ်တောင် မနမ့်မကန် ဦးညွှတ်မပြုသူများ၊ ထို့ပြင် ဤကထာကို နားဖြင့် မသောက်မမြည်းဘဲ မကြားနာသော မိုက်မဲသူများသည်—ဘဝဘဝတိုင်း ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေကြ၏။

Verse 75

ये वै प्रदोषसमये परमेश्वरस्य कुर्वंत्यनन्यमनसोंऽघ्रिसरोजपूजाम् । नित्यं प्रवृद्धधन धान्यकलत्रपुत्रसौभाग्यसंपदधिकास्त इहैव लोके

ပရဒိုးရှအချိန်၌ စိတ်တစ်စုံတစ်ရာမခွဲဘဲ ပရမေရှဝရ၏ ခြေတော်ကြာပန်းကို ပူဇော်သူတို့သည်—ဤလောက၌ပင် အမြဲတမ်း ငွေကြေး၊ စပါးအာဟာရ၊ ဇနီး/ခင်ပွန်း၊ သားသမီး၊ ကံကောင်းခြင်းနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားကြ၏။

Verse 76

कैलासशैलभवने त्रिजगजनित्रीं गौरीं निवेश्य कनकांचितरत्नपीठे । नृत्यं विधातु मभिवाञ्छति शूलपाणौ देवाः प्रदोषसमयेऽनुभजंति सर्वे

ကိလာသတောင်ပေါ်ရှိ နန်းတော်၌ သုံးလောက၏ မိခင် ဂေါရီကို ရွှေကပ်ရတနာပလ္လင်ပေါ် တင်ထားပြီး၊ ရှူးလပာဏီသည် မိမိ၏ အကကို စတင်လိုသောအခါ ပရဒိုးရှအချိန်၌ နတ်တို့အားလုံး စုဝေးကာ အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 77

वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्

ဝါဂ္ဒေဝီ (ဆရஸဝတီ) သည် ဝီဏာကို ကိုင်ထား၏; ရှတမခ (အိန္ဒြာ) သည် ပုလွေကို ဆောင်၏; ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) သည် လက်မြှောက်ကာ တာလကို ချိန်၏; ဘဂဝတီ ရမာ (လက္ခမီ) သည် သီချင်းဆိုနည်း၌ ကျွမ်းကျင်၏။ ဗိဿနုသည် ဂုဏ်သံထွက် မృဒင်္ဂ တီးခတ်ရာ၌ ထူးချွန်၏; နတ်တို့သည် ပတ်လည်ဝန်းရံရပ်တည်ကာ—ပရဒိုးရှအချိန်၌ မೃဍာနီပတိ ဒေဝ (ရှီဝ) ကို ဝတ်ပြုစေဝါပြုကြ၏။

Verse 78

गंधर्वयक्षपतगोरगसिद्ध साध्या विद्याधरामरवराप्सरसां गणाश्च । येऽन्ये त्रिलोकनिलयाः सह भूतवर्गाः प्राप्ते प्रदोषसमये हरपार्थसंस्थाः

ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ ငှက်များ၊ နာဂ၊ စိဒ္ဓနှင့် သာဓျတို့၏ အစုအဝေးများ; ဝိဒျာဓရ၊ နတ်များနှင့် အထူးအပဆရာတို့၏ အဖွဲ့များ; ထို့ပြင် သုံးလောက၌ နေထိုင်သူ အခြားသတ္တဝါအစုအဝေးများအားလုံး—ပရဒိုးရှ ရောက်လာသောအခါ ပါရဝတီနှင့်အတူ ဟရ (ရှီဝ) ကို ဝန်းရံအမှုတော်ဆောင်ရန် မိမိမိမိ နေရာများ၌ တည်နေကြ၏။

Verse 79

अतः प्रदोषे शिव एक एव पूज्योऽथ नान्ये हरिपद्मजाद्याः । तस्मिन्महेशे विधिनेज्यमाने सर्वे प्रसीदंति सुराधिनाथाः

ထို့ကြောင့် ပရဒိုးရှအချိန်၌ ရှိဝဘုရားကိုသာ ပူဇော်ရမည်၊ ဟရီ(ဗိဿနု)၊ ပဒ္မဇ(ဗြဟ္မာ) စသည့် အခြားတို့ကို မဟုတ်။ ထိုမဟေရှကို နည်းလမ်းတကျ အာရాధနာပြုလျှင် နတ်တို့၏ အရှင်များအားလုံး ကြည်နူးကာ ကရုဏာသက်ရောက်ကြသည်။

Verse 80

एष ते तनयः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोत्तमः । प्रतिग्रहैर्वयो निन्ये न यज्ञाद्यैः सुकर्मभिः

ဤသင်၏သားသည် အရင်ဘဝတွင် အထူးကောင်းမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယဇ္ဉာစသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မသင့်လျော်သည့် လက်ခံလှူဒါန်းမှုများကိုသာ အားကိုးကာ အသက်တာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

Verse 81

अतो दारिद्र्यमापन्नः पुत्रस्ते द्विजभामिनि । तद्दोष परिहारार्थं शरणं यातु शंकरम्

ထို့ကြောင့်၊ အမြတ်နိုးရသော ဗြာဟ္မဏမိန်းမရေ၊ သင်၏သားသည် ဆင်းရဲမွဲတေမှုသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအပြစ်အနာကို ဖယ်ရှားရန် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထံသို့ အားကိုးခိုလှုံပါစေ။