Adhyaya 17

Verse 1

ऋषय ऊचुः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञैर्गुरुभिर्ब्रह्मवादिभिः । नृणां कृतोपदेशानां सद्यः सिद्धिर्हि जायते

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ အတ္ထတရားကို သိမြင်ပြီး ဘြဟ္မန်၌ တည်မြဲသော ဘြဟ္မဝါဒင် ဂုရုတို့က လူတို့အား ဥပဒေသ ပေးသောအခါ၊ စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) သည် ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 2

अथान्यजनसामान्यैर्गुरुभिर्नीतिकोविदैः । नृणां कृतोपदेशानां सिद्धिर्भवति कीदृशी

သို့ရာတွင် သာမန်လူတန်းစားကဲ့သို့သော ဂုရုများက—လောကီကျင့်ဝတ် (နီတိ) တွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း—လူတို့အား ဥပဒေသ ပေးလျှင်၊ ထိုအခါ စိဒ္ဓိသည် မည်သို့သော အမျိုးအစား ဖြစ်လာမည်နည်း။

Verse 3

सूत उवाच । श्रद्धैव सर्वधर्मस्य चातीव हितकारिणी । श्रद्धयैव नृणां सिद्धिर्जायते लोकयोर्द्वयोः

သုတက ပြောသည်– သဒ္ဓါ (ယုံကြည်ခြင်း) သာလျှင် ဓမ္မအားလုံးအတွက် အမြင့်မားဆုံး အကျိုးပြုသည်။ သဒ္ဓါကြောင့်သာ လူတို့သည် လောကနှစ်ပါးတွင် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ကို ရရှိကြသည်။

Verse 4

श्रद्धया भजतः पुंसः शिलापि फलदायिनी । मूर्खोऽपि पूजितो भक्त्या गुरुर्भवति सिद्धिदः

သဒ္ဓါဖြင့် ဘဂျနာပြုသူအတွက် ကျောက်တုံးတောင် အကျိုးဖလပေးတတ်သည်။ မိုက်မဲသူတောင် ဘက္တိဖြင့် ဂုဏ်ပြုလျှင် စိဒ္ဓိပေးသော ဂုရု ဖြစ်လာသည်။

Verse 6

श्रद्धया पठितो मन्त्रस्त्वबद्धोपि फलप्रदः । श्रद्धया पूजितो देवो नीचस्यापि फलप्रदः

သဒ္ဓါဖြင့် ရွတ်ဖတ်သော မန္တရသည် စာလုံးဆက်စပ်မှု မပြည့်စုံသော်လည်း အကျိုးဖလပေးတတ်သည်။ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သော ဒေဝတားသည် နိမ့်ကျသူတောင် အကျိုးပေးတတ်သည်။

Verse 7

सर्वत्र संशयाविष्टः श्रद्धाहीनोऽतिचंचलः । परमार्थात्परिभ्रष्टः संसृतेर्न हि मुच्यते

နေရာတိုင်း သံသယကပ်လျက်၊ သဒ္ဓါမရှိ၍ အလွန်လှုပ်ရှားချင်စိတ်များသူ၊ အမြင့်ဆုံး သစ္စာမှ လွဲချော်သူသည် သံသရာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပါ။

Verse 8

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यत्र सिद्धिर्भवति तादृशी

မန္တရ၌၊ တီရ္ထ၌၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ၌၊ ဒေဝ၌၊ ဒైవဇ္ဉ (ဟောရာပညာရှင်) ၌၊ ဆေး၌၊ ဂုရု၌—ဘယ်နေရာမှာမဆို ယုံကြည်သဒ္ဓါနှင့် စိတ်ထားကဲ့သို့ပင် စိဒ္ဓိလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 9

अतो भावमयं विश्वं पुण्यं पापं च भावतः । ते उभे भावहीनस्य न भवेतां कदाचन

ထို့ကြောင့် လောကတစ်လောကလုံးသည် စိတ်အတွင်း «ဘ္ဟာဝ» အပေါ်မူတည်၍ ဖြစ်ပေါ်သည်။ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်လည်း ဘ္ဟာဝ မှပင် ထွက်ပေါ်သည်။ ဘ္ဟာဝ မရှိသူ၌ နှစ်မျိုးစလုံး မတည်မြဲနိုင်။

Verse 10

अत्रेदं परमाश्चर्यमाख्यानमनुवर्ण्यते । अश्रद्धा सर्वमर्त्यानां येन सद्यो निवर्तते

ဤနေရာတွင် အလွန်အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းအရာတစ်ရပ်ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသည်—မရဏလူသားတို့၏ «ရှရဒ္ဓာ» (ယုံကြည်မှု) မရှိခြင်းကြောင့် ဓမ္မအကျိုးနှင့် ဝိညာဉ်ရေးတိုးတက်မှုသည် ချက်ချင်း ပြန်လှန်သွားပုံကို။

Verse 11

आसीत्पांचालराजस्य सिंहकेतुरिति श्रुतः । पुत्रः सर्वगुणोपेतः क्षात्रधर्मरतः सदा

ပာဉ္စာလ မင်း၏ သားတော်တစ်ပါးသည် «သိံဟကေတု» ဟု နာမည်ကြီးခဲ့သည်။ သူသည် ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ က္ଷတ္တရိယ ဓမ္မ၌ အမြဲတမ်း တည်ကြည်နေသူဖြစ်သည်။

Verse 12

स एकदा कतिपयैर्भृत्यैर्युक्तो महाबलः । जगाम मृगयाहेतोर्बहु सत्त्वान्वितं वनम्

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမဟာဗလရှိသူသည် အမှုထမ်းအနည်းငယ်နှင့်အတူ မုဂယာ (အမဲလိုက်) အကြောင်းကြောင့် သတ္တဝါများစွာရှိသော တောအုပ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 13

तद्भृत्यः शबरः कश्चिद्विचरन्मृगयां वने । ददर्श जीर्णं स्फुटितं पतितं देवतालयम्

အမဲလိုက်နေစဉ် တောထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရာ၌ သူ၏ ရှဘရ အမှုထမ်းတစ်ဦးက ပျက်စီးဟောင်းနွမ်း၍ ကွဲအက်ကာ လဲကျနေသော ဒေဝတालय (ဘုရားကျောင်း) တစ်ဆောင်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 14

तत्रापश्यद्भिन्नपीठं पतितं स्थंडिलोपरि । शिवलिंङ्गमृजुं सूक्ष्मं मूर्तं भाग्यमिवात्मनः

ထိုနေရာ၌ သူသည် မြေပြင်ဗလာပေါ်သို့ ကျိုးပဲ့ကျသွားသော ပီဋ္ဌာ (ပလ္လင်) ကို မြင်၏။ ထို့ပြင် မျက်နှာပြင်ချောမွေ့၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သီဝလင်္ဂကိုလည်း မြင်ရပြီး၊ မိမိ၏ ကံကောင်းခြင်းသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 15

स समादाय वेगेन पूर्वकर्मप्रचोदितः । तस्मै संदर्शयामास राज पुत्राय धीमते

အတိတ်ကံ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန် ယူဆောင်ကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထုတ်ယူပြီး၊ ဉာဏ်ပညာရှိသော မင်းသား—ဘုရင်၏ သားတော်—ထံသို့ ပြသ하였다။

Verse 16

पश्येदं रुचिरं लिंगं मया दृष्टमिह प्रभो । तदेतत्पूजयिष्यामि यथाविभवमादरात्

“အရှင်ဘုရား၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်မြင်တွေ့ရသော လှပသည့် လင်္ဂကို ကြည့်ရှုပါ။ ကျွန်ုပ်သည် မိမိတတ်နိုင်သမျှအတိုင်း လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ပါမည်။”

Verse 17

अस्य पूजाविधिं ब्रूहि यथा देवो महेश्वरः । अमंत्रज्ञैश्च मन्त्रज्ञैः प्रीतो भवति पूजितः

“ဤအရာကို ပူဇော်သည့် နည်းလမ်းကို ပြောပြပါ၊ ပူဇော်ခံရသော် ဒေဝ မဟေရှဝရသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေရန်—မန္တရ မသိသူဖြစ်စေ၊ မန္တရသိသူဖြစ်စေ တူညီစွာ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 18

इति तेन निषादेन पृष्टः पार्थिवनंदनः । प्रत्युवाच प्रहस्यैनं परिहास विचक्षणः

ထိုနိသာဒက မေးမြန်းသဖြင့် ဘုရင်၏ သားတော်သည်—ဟာသနှင့် လှောင်ပြောင်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သူ—သူ့ကို ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 19

संकल्पेन सदा कुर्यादभिषेकं नवांभसा । उपवेश्यासने शुद्धे शुभैर्गंधाक्षतैर्नवैः । वन्यैः पत्रैश्च कुसुमैर्धूपैर्दीपैश्च पूजयेत

သင်္ကల్ప (saṅkalpa) ချမှတ်ပြီးနောက် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသစ်လတ်သော ရေဖြင့် အဘိသေက (abhiṣeka) ပြုလုပ်ရမည်။ သန့်ရှင်းသော အာသနပေါ်၌ ဘုရားကို ထိုင်စေကာ မင်္ဂလာရှိသော သစ်လတ်စန္ဒနံ့နှင့် အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်) ဖြင့်၊ တောရွက်နှင့် ပန်းများ၊ ထို့ပြင် သုပ်ပနှင့် မီးတိုင်တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

चिताभस्मोपहारं च प्रथमं परिकल्पयेत् । आत्मोपभोग्येनान्नेन नैवद्यं कल्पयेद्बुधः

ပထမဦးစွာ စိတာ-ဘသ္မ (citā-bhasma) အဖြစ် မီးသင်္ဂြိုဟ်အမှုန့်ကို ပူဇော်အနေနှင့် စီစဉ်ရမည်။ ထို့နောက် ဉာဏ်ရှိသော ဘက္တသည် မိမိစားသုံးရန် သင့်တော်သော အစားအစာမှ နৈဝေဒျ (naivedya) ကို ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 21

पुनश्च धूपदीपादीनुपचारान्प्रकल्पेत् । नृत्यवादित्रगीतादीन्यथावत्परिकल्पयेत्

ထို့နောက် သုပ်ပ၊ မီးတိုင် စသည့် အုပချာရ (upacāra) များကိုလည်း စည်းကမ်းတကျ ပြင်ဆင်ရမည်။ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း အက၊ တူရိယာတီးခတ်မှုနှင့် သီချင်းဆိုမှုတို့ကိုလည်း မှန်ကန်စွာ စီစဉ်ရမည်။

Verse 22

नमस्कृत्वा तु विधिवत्प्रसादं धारयेद्बुधः । एष साधारणः प्रोक्तः शिवपूजाविधिस्तव

နည်းတကျ နမஸ్కာရ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် ပရသာဒ (prasāda) အဖြစ် သန့်စင်ကောင်းချီးကို လက်ခံကာ ကိုယ်တွင် ထိန်းသိမ်းရမည်။ ဤသည်မှာ သင်အတွက် ရှီဝပူဇာ၏ သာမန် (စံ) နည်းလမ်းဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 23

चिताभस्मोपहारेण सद्यस्तुष्यति शंकरः

စိတာ-ဘသ္မ (မီးသင်္ဂြိုဟ်အမှုန့်) ကို ပူဇော်လျှင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် ချက်ချင်းပင် နှစ်သက်တော်မူသည်။

Verse 24

सूत उवाच । परिहासरसेनेत्थं शासितः स्वामिनाऽमुना । स चंडकाख्यः शबरो मूर्ध्ना जग्राह तद्वचः

သုတက ပြောသည်– သခင်၏ ဟာသရသဖြင့် ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ချန်ဒကဟု အမည်ရသော ရှဗရသည် ထိုစကားကို အလွန်ရိုသေစွာ ခေါင်းပေါ်တင်သကဲ့သို့ လက်ခံ하였다။

Verse 25

ततः स्वभवनं प्राप्य लिंगमूर्ति महेश्वरम् । प्रत्यहं पूजयामास चिताभस्मोपहारकृत्

ထို့နောက် မိမိအိမ်သို့ ရောက်လျှင် လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် တည်ရှိသော မဟေရှဝရကို နေ့စဉ်ပူဇော်၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ၏ ပြာကို ပူဇော်ပဏ္ဏာအဖြစ် ဆက်ကပ်하였다။

Verse 26

यच्चात्मनः प्रियं वस्तु गन्धपुष्पाक्षतादिकम् । निवेद्य शंभवे नित्यमुपायुंक्त ततः स्वयम्

မိမိနှစ်သက်သော အရာများ—သနပ်ခါးနံ့၊ ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်) စသဖြင့်—အားလုံးကို နေ့စဉ် သမ္ဘုထံ ဆက်ကပ်ပြီးမှသာ ကိုယ်တိုင် သုံးစွဲ하였다။

Verse 27

एवं महेश्वरं भक्त्या सह पत्न्याभ्यपूजयत् । शबरः सुखमासाद्य निनाय कतिचित्समाः

ဤသို့ ရှဗရသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ ဘက္တိဖြင့် မဟေရှဝရကို ပူဇော်လျက် စိတ်ချမ်းသာမှု ရရှိပြီးနောက် နှစ်အတော်ကြာကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်း하였다။

Verse 28

एकदा शिवपूजायै प्रवृत्तः शबरोत्तमः । न ददर्श चिताभस्म पात्रे पूरितमण्वपि

တစ်နေ့တွင် ရှဗရအထူးကောင်းသူသည် ရှိဝပူဇော်ရန် စတင်ရာ၌ မိမိအိုးထဲတွင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာပြာ တစ်စက်တစ်မှုန်မျှပင် မပြည့်မစုံရှိသည်ကို မတွေ့ရ하였다။

Verse 29

अथासौ त्वरितो दूरमन्विष्यन्परितो भ्रमन् । न लब्धवांश्चिताभस्म श्रांतो गृहमगात्पुनः

ထို့နောက် သူသည် အဝေးသို့ အလျင်အမြန်သွားကာ လေးဘက်လုံး လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာမှ ပြာကို မတွေ့သဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

Verse 30

तत आहूय पत्नीं स्वां शबरो वाक्यमब्रवीत् । न लब्धं मे चिताभस्म किं करोमि वद प्रिये

ထို့နောက် ရှဗရာသည် မိမိဇနီးကို ခေါ်၍ ပြောသည်— “မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာမှ ပြာကို မရသေးဘူး။ အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ချစ်သူရေ၊ ပြောပေးပါ။”

Verse 31

शिवपूजांतरायो मे जातोद्य बत पाप्मनः । पूजां विना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे

“အို… ငါ့အပြစ်ကြောင့် ယနေ့ ငါ၏ သီဝ (Śiva) ပူဇော်ပွဲတွင် အတားအဆီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။ ပူဇော်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ခဏတောင် အသက်ရှင်ရန် ငါ မရဲနိုင်။”

Verse 32

उपायं नात्र पश्यामि पूजोपकरणे हते । न गुरोश्च विहन्येत शासनं सकलार्थदम्

“ပူဇော်ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ဒီမှာ အကြံနည်းလမ်း မမြင်ရတော့ဘူး။ ထို့ပြင် အကျိုးအမြတ် အားလုံးပေးသော ဂုရု၏ အမိန့်ကို မချိုးဖောက်ရ။”

Verse 33

इति व्याकुलितं दृष्ट्वा भर्त्तारं शबरांगना । प्रत्यभाषत मा भैस्त्वमुपायं प्रवदामि ते

ဤသို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခင်ပွန်းကို မြင်၍ ရှဗရာမိန်းမက ပြန်ပြောသည်— “မကြောက်ပါနဲ့၊ သင့်အတွက် နည်းလမ်းကို ငါ ပြောပြမယ်။”

Verse 34

इदमेव गृहं दग्ध्वा बहुकालोपबृंहितम् । अहमग्निं प्रवेक्ष्यामि चिताभस्म भवेत्ततः

ဤအိမ်ကို မီးရှို့ပြီးနောက် မီးထဲသို့ ငါဝင်မည်။ ထိုအခါ ပူဇော်ရန် ပြာရလိမ့်မည်။

Verse 35

शबर उवाच । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम् । कथं त्यजसि तं देहं सुखार्थं नवयौवनम्

ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓမ္မ၊ ဥစ္စာ၊ ကာမနှင့် မောက္ခတို့အတွက် အဓိကလက်နက်ဖြစ်သည်။ ဤနုပျိုသောခန္ဓာကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်သနည်း။

Verse 36

अधुना त्वनपत्या त्वमभुक्तविषयासवा । भोगयोग्यमिमं देहं कथं दग्धुमिहेच्छसि

ယခုတိုင် သင်သည် သားသမီးမရှိသေးဘဲ လောကစည်းစိမ်ကို မခံစားရသေးပါ။ ခံစားမှုနှင့်ထိုက်တန်သော ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အဘယ်ကြောင့် မီးရှို့လိုသနည်း။

Verse 37

शबर्युवाच । एतावदेव साफल्यं जीवितस्य च जन्मनः । परार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवार्थे किमुत स्वयम्

ရှဗရီက ပြောသည်- ဤသည်မှာ ဘဝနှင့် မွေးဖွားခြင်း၏ စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးအတွက် အသက်စွန့်လျှင် သျှီဝဘုရားအတွက်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ အဘယ်ရှိမည်နည်း။

Verse 38

किं नु तप्तं तपो घोरं किं वा दत्तं मया पुरा । किं वार्चनं कृतं शंभोः पूर्वजन्मशतांतरे

ငါသည် အဘယ်သို့သော ပြင်းထန်သော အကျင့်သီလကို ကျင့်ခဲ့သနည်း။ အဘယ်အလှူကို ပေးခဲ့သနည်း။ လွန်ခဲ့သော ဘဝပေါင်းရာချီ၌ သျှမ်ဘူဘုရားအား မည်သို့ ပူဇော်ခဲ့သနည်း။

Verse 39

किं वा पुण्यं मम पितुः का वा मातुः कृतार्थता । यच्छिवार्थे समिद्धेऽग्नौ त्यजाम्येतत्कलेवरम्

ငါ့အဖအတွက် ဘာပုဏ္ဏာရှိမည်နည်း၊ ငါ့အမအတွက် ဘာကရိတಾರ್ಥတာရှိမည်နည်း။ ရှီဝအတွက် မီးကိုထွန်းညှိထားသောအခါ ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို အာဟုတိအဖြစ် မီးထဲသို့ မစွန့်လွှတ်လျှင်။

Verse 40

इत्थं स्थिरां मतिं दृष्ट्वा तस्या भक्तिं च शंकरे । तथेति दृढसंकल्पः शबरः प्रत्यपूजयत्

သူမ၏ မလှုပ်မယှက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အပေါ်ရှိသော ဘက္တိကို မြင်သဖြင့်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသော ရှဗရ (Śabara) သည် “အဲဒီလိုပဲ” ဟုဆိုကာ သဘောတူ၍ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 41

सा भर्त्तारमनुप्राप्य स्नात्वा शुचिरलंकृता । गृहमादीप्य तं वह्निं भक्त्या चक्रे प्रदक्षिणम्

သူမသည် ခင်ပွန်းထံသို့ ရောက်ပြီးနောက် ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသွား၍ အလှဆင်ကာ အိမ်မီးကို ထွန်းညှိပြီး၊ ဘက္တိဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော မီးကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်) ပြုလေ၏။

Verse 42

नमस्कृत्वात्मगुरवे ध्यात्वा हृदि सदाशिवम् । अग्निप्रवेशाभिमुखी कृतांजलिरिदं जगौ

သူမသည် အတွင်းဂုရုကို နမස්ကာရပြု၍ နှလုံးထဲ၌ စဒါရှီဝ (Sadāśiva) ကို ဓ്യာန်တင်ကာ၊ မီးထဲဝင်ရန် မျက်နှာမူ၍ လက်အုပ်ချီကာ ဤစကားများကို ဆိုလေ၏။

Verse 43

शबर्युवाच । पुष्पाणि संतु तव देव ममेंद्रियाणि धूपोऽगुरुर्वपुरिदं हृदयं प्रदीपः । प्राणा हवींषि करणानि तवाक्षताश्च पूजाफलं व्रजतु सांप्रतमेष जीवः

ရှဗရီက ဆိုသည်– “အို ဒေဝ! ငါ၏ အင်ဒြိယများကို သင်၏ ပန်းများ ဖြစ်စေပါ; ဤကိုယ်ခန္ဓာကို အဂရုနံ့သင်းသော ဓూప ဖြစ်စေပါ; ငါ၏ နှလုံးကို မီးအိမ် ဖြစ်စေပါ။ ငါ၏ အသက်ရှူသံများကို အာဟုတိများ ဖြစ်စေ၍၊ ငါ၏ အင်အားအင်္ဂါများကို သင်၏ မကွဲမပျက် အက္ခတ (akṣata) အဖြစ် ဖြစ်စေပါ။ ယခု ဤဇီဝသည် ပူဇော်မှု၏ အကျိုးအဖြစ် ထွက်ခွာပါစေ။”

Verse 44

वांछामि नाहमपि सर्वधनाधिपत्यं न स्वर्गभूमिमचलां न पदं विधातुः । भूयो भवामि यदि जन्मनिजन्मनि स्यां त्वत्पादपंकजलसन्मकरंदभृंगी

အကျွန်ုပ်သည် ဥစ္စာဓနအားလုံးအပေါ် အာဏာမလို၊ မလှုပ်မရှားသော နတ်ပြည်တော်ကိုလည်း မလို၊ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အဆင့်အတန်းကိုလည်း မလိုပါ။ အကယ်၍ မွေးဖွားခြင်းများ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ တစ်ဘဝတစ်ဘဝတိုင်း၌ သင်၏ ပဒုမ္မခြေတော်မှ အမృతရည်အစစ်ကို သောက်သုံးသော ပျားကလေးဖြစ်ပါစေ။

Verse 45

जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते

အို ဘုရားသခင်၊ အကျွန်ုပ်အတွက် မွေးဖွားခြင်း ရာချီရှိပါစေ၊ သို့သော် မောဟကို ဖြစ်စေသော မာယာသည် အကျွန်ုပ်စိတ်ထဲ မဝင်ပါစေ။ အချိန်တစ်ဝက်ခဏတောင် သင်၏ ပဒုမ္မခြေတော်မှ အကျွန်ုပ်နှလုံး မခွာပါစေ။ အို အီရှ၊ နမော—နမောပါ။

Verse 46

इति प्रसाद्य देवेशं शबरी दृढनिश्चया । विवेश ज्वलितं वह्निं भस्मसादभवत्क्षणात्

ဤသို့ နတ်တို့၏ အရှင်ကို ပူဇော်၍ ကရုဏာတော်ကို ရယူပြီးနောက်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသော ရှဘရီသည် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ခဏချင်းပင် ပြာဖြစ်သွား하였다။

Verse 48

अथ सस्मार पूजांते प्रसादग्रहणोचिताम् । दयितां नित्यमायांतीं प्रांजलिं विनयान्विताम्

ထို့နောက် ပူဇာအဆုံးတွင် ပရသာဒကို လက်ခံလေ့ရှိသော ချစ်သူမကို သူ သတိရလာသည်။ သူမသည် နေ့စဉ် လက်အုပ်ချီ၍ နှိမ့်ချမှုနှင့်အတူ လာရောက်တတ်သူဖြစ်သည်။

Verse 49

स्मृतमात्रां तदापश्यदागतां पृष्ठतः स्थिताम् । पूर्वेणावयवेनैव भक्तिनम्रां शुचिस्मिताम्

သူမကို သတိရသည့် ခဏတည်းက သူသည် သူမကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်—သူ၏ နောက်ဘက်တွင် ရောက်လာ၍ ရပ်နေသည်။ ယခင်ကဲ့သို့ တူညီသော ကိုယ်ရုပ်ဖြင့်၊ ဘက္တိဖြင့် နှိမ့်ချကာ၊ သန့်ရှင်းတည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် တောက်ပနေသည်။

Verse 50

तां वीक्ष्य शबरः पत्नीं पूर्ववत्प्रांजलिं स्थिताम् । भस्मावशेषितगृहं यथापूर्वमवस्थितम्

မိမိဇနီးသည် အရင်ကလို လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေသည်ကို မြင်သော်၊ သဗရလည်း အိမ်ကို မြင်၏—မီးလောင်၍ ပြာကျန်သာ ဖြစ်သော်လည်း—အရင်ကကဲ့သို့ နေရာเดิม၌ တည်နေသကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 51

अग्निर्दहति तेजोभिः सूर्यो दहति रश्मिभिः । राजा दहति दंडेन ब्राह्मणो मनसा दहेत्

မီးသည် မိမိ၏ အပူတেজဖြင့် လောင်စေ၏; နေသည် မိမိ၏ ရောင်ခြည်ဖြင့် လောင်စေ၏။ မင်းသည် ဒဏ်ဖြင့် လောင်စေ၏; သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏသည် စိတ်၏ အာနုဘော်ဖြင့် လောင်စေနိုင်၏။

Verse 52

किमयं स्वप्न आहोस्वित्किं वा माया भ्रमात्मिका । इति विस्मयसंभ्रातस्तां भूयः पर्यपृच्छत

“ဤသည် အိပ်မက်လော၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကို မောဟဖြစ်စေသော မာယာလော” ဟု—အံ့ဩ၍ တုန်လှုပ်နေသဖြင့်—သူမကို ထပ်မံ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 53

अपि त्वं च कथं प्राप्ता भस्मभूतासि पावके । दग्धं च भवनं भूयः कथं पूर्व वदास्थितम्

“သင် မည်သို့ ပြန်ရောက်လာသနည်း။ မီးထဲတွင် သင် မည်သို့ ပြာဖြစ်သနည်း။ အိမ်လည်း လောင်ကျွမ်းခဲ့သည်ကို၊ ယခု အရင်ကကဲ့သို့ မည်သို့ ပြန်တည်နေသနည်း”

Verse 54

शबर्युवाच । यदा गृहं समुद्दीप्य प्रविष्टाहं हुताशने । तदात्मानं न जानामि न पश्यामि हुताशनम्

သဗရီက ပြောသည်– “အိမ် မီးတောက်လောင်လာ၍ ငါ ဟုတားရှန (မီး) ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ၊ ထိုအချိန်၌ ငါသည် မိမိကိုယ်ကို မသိတော့ဘဲ မီးကိုလည်း မမြင်ရတော့ပါ။”

Verse 55

न तापलेशोप्यासीन्मे प्रविष्टाया इवोदकम् । सुषुप्तेव क्षणार्धेन प्रबुद्धास्मि पुनः क्षणात्

အပူရောင်ခြည်တစ်စက်တစ်စက်တောင် မထိခိုက်ခဲ့—ရေထဲဝင်သကဲ့သို့ပင်။ အိပ်မက်ထဲကဲ့သို့ အချိန်တစ်ဝက်ခန့်အတွင်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး နောက်တစ်ခဏအတွင်း ထပ်မံသတိပြန်ရခဲ့သည်။

Verse 56

तावद्भवनमद्राक्षमदग्धमिव सुस्थितम् । अधुना देवपूजांते प्रसादं लब्धुमागता

ထို့နောက် အိမ်ကိုမြင်ရသည်—မီးမလောင်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေ၏။ ယခုတော့ ဒေဝပူဇာအဆုံးတွင် ဘုရား၏ကရုဏာ “ပရာသာဒ” ကို လက်ခံရယူရန် ငါလာခဲ့သည်။

Verse 57

एवं परस्परं प्रेम्णा दंपत्योर्भाषमाणयोः । प्रादुरासीत्तयोरग्रे विमानं दिव्यमद्भुतम्

ဤသို့ လင်မယားနှစ်ဦး အချစ်မေတ္တာဖြင့် အပြန်အလှန် စကားဆိုနေစဉ်၊ သူတို့ရှေ့တွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ဒေဝီယ “ဝိမာန” ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 58

तस्मिन्विमाने शतचन्द्रभास्वरे चत्वार ईशानुचराः पुरःसराः । हस्ते गृहीत्वाथ निषाददंपती आरोपयामासुरमुक्तविग्रहौ

ထိုဝိမာနသည် လတစ်ရာကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ အီရှာန (ရှီဝ) ၏ အဓိကအနုချာ လေးဦးက ရှေ့ဆောင်လာ하였다။ သူတို့သည် နိသာဒ လင်မယား၏ လက်ကိုကိုင်ကာ၊ မလွတ်မြောက်သေးသော လူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်ထားစဉ်ပင် ဝိမာနထဲသို့ မြှောက်တင်ပေး하였다။

Verse 59

तयोर्निषाददंपत्योस्तत्क्षणादेव तद्वपुः । शिवदूतकरस्पर्शात्तत्सारूप्यमवाप ह

ထိုခဏတည်းက နိသာဒ လင်မယား၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှီဝဒူးတတို့၏ လက်ထိတွေ့မှုကြောင့် သူတို့နှင့်တူညီသော “သာရူပျ” ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိ하였다။

Verse 60

तस्माच्छ्रद्धैव सर्वेषु विधेया पुण्यकर्मसु । नीचोपि शबरः प्राप श्रद्धया योगिनां गतिम्

ထို့ကြောင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှု အားလုံးတွင် «သဒ္ဓါ» (ယုံကြည်ခြင်း) ကိုသာ ခိုင်မြဲစွာ တည်စေသင့်သည်။ အနိမ့်ဇာတိရှိသော သဗရပင်လျှင် သဒ္ဓါကြောင့် ယောဂီတို့ရောက်ရာ မြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ရရှိ하였다။

Verse 61

किं जन्मना सकलवर्णजनोत्तमेन किं विद्यया सकलशास्त्रविचारवत्या । यस्यास्ति चेतसि सदा परमेशभक्तिः कोऽन्यस्ततस्त्रिभुवने पुरुषोस्ति धन्यः

အလွန်မြင့်မြတ်သော အမျိုးအနွယ်တွင် မွေးဖွားခြင်းက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ သာသနာကျမ်းများအားလုံးကို စိစစ်နိုင်သော ပညာက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ စိတ်ထဲ၌ အမြဲတမ်း ပရမေရှ్వరအား ဘက္တိရှိသူ—သုံးလောကတွင် ထိုသူထက် ပို၍ ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ မည်သူရှိမည်နည်း။