Adhyaya 8

Verse 1

सूत उवाच । नित्यानंदमयं शांतं निर्विकल्पं निरामयम् । शिवतत्त्वमनाद्यंतं ये विदुस्ते परं गताः

သုတက ပြောသည်—ရှီဝတတ္တဝကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့သည် နిత္တအာနန္ဒသဘော၊ ငြိမ်းချမ်း၊ နိရဝိကల్ప၊ နိရာမယ၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော အရှင်ရှီဝကို သိ၍ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 2

विरक्ताः कामभोगेभ्यो ये प्रकुर्वंत्यहैतुकीम् । भक्तिं परां शिवे धीरास्तेषां मुक्तिर्न संसृतिः

ကာမဘောဂတို့မှ ဝိရက္တဖြစ်၍ စိတ်တည်ငြိမ်သူတို့က အကြောင်းမဲ့ (အကျိုးမမျှော်) အမြင့်ဆုံးသော ရှီဝဘက္တိကို ပြုစုပျိုးထောင်လျှင်—သူတို့အတွက် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ရှိ၍ သံသာရ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိ။

Verse 3

विषयानभिसंधाय ये कुर्वंति शिवे रतिम् । विषयैर्नाभिभूयंते भुंजानास्तत्फलान्यपि

လောကီအရာဝတ္ထုများကို မရည်ရွယ်ဘဲ ရှီဝ၌ ရတိ (ချစ်မြတ်နိုးမှု) ကို ပြုသူတို့သည် အာရုံဝတ္ထုတို့ကြောင့် မအနိုင်ယူခံရ—မိမိထံ ရောက်လာသော အကျိုးဖလများကို ခံစားနေသော်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 4

येन केनापि भावेन शिवभक्तियुतो नरः । न विनश्यति कालेन स याति परमां गतिम्

မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုအမှန်တကယ်ဖြင့်မဆို ရှီဝဘက္တိနှင့် ယှဉ်သူသည် ကာလ၏ အာဏာကြောင့် မပျက်စီးဘဲ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်သည်။

Verse 5

आरुरुक्षुः परं स्थानं विषयासक्तमानसः । पूजयेत्कर्मणा शंभुं भोगांते शिवमाप्नुयात्

အမြင့်ဆုံးသော နေရာသို့ တက်လိုသူဖြစ်သော်လည်း စိတ်သည် လောကီအရာဝတ္ထုများ၌ ကပ်ငြိနေပါက၊ သတ်မှတ်ထားသော ကర్మ (ဝိဓိက) ဖြင့် သမ္ဘုကို ပူဇော်ရမည်; ဘောဂခံစားမှု အဆုံးတွင် ရှီဝကို ရနိုင်သည်။

Verse 6

अशक्तः कश्चिदुत्स्रष्टुं प्रायो विषयवासनाम् । अतः कर्ममयी पूजा कामधेनुः शरीरिणाम्

လူအများစုသည် အာရုံခံအရာဝတ္ထုများအပေါ် လျှို့ဝှက်ကျန်နေသော ဆန္ဒဝါသနာကို စွန့်လွှတ်ရန် မတတ်နိုင်ကြသဖြင့်၊ ကర్మမယ ပူဇော်ခြင်းသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ကာမဓေနုကဲ့သို့ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသည်။

Verse 7

मायामयेपि संसारे ये विहृत्य चिरं सुखम् । मुक्तिमिच्छन्ति देहांते तेषां धर्मोयमीरितः

မာယာဖြင့်ဖွဲ့စည်းသော လောက၌ပင် အချိန်ကြာကြာ သာယာမှုကို ခံစားပြီးနောက် ကိုယ်ဆုံးချိန်တွင် မုက္ခိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို လိုလားသူတို့အတွက် ဤဓမ္မကို ကြေညာထားသည်။

Verse 8

शिवपूजा सदा लोके हेतुः स्वर्गापवर्गयोः । सोमवारे विशेषेण प्रदोषादिगुणान्विते

လောက၌ ရှိဝပူဇော်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အပဝဂ္ဂ (မုက္ခ) နှစ်ပါးစလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်; အထူးသဖြင့် တနင်္လာနေ့တွင် ပရဒိုးရှာ စသည့် မင်္ဂလာအကျင့်များ၏ ကုသိုလ်ဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်လျှင်။

Verse 9

केवलेनापि ये कुर्युः सोमवारे शिवार्चनम् । न तेषां विद्यते किंचिदिहामुत्र च दुर्लभम्

ဤတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင်—တနင်္လာနေ့တွင် ရှိဝအား အာရ္ချနာပြုခြင်းဖြင့်—သူတို့အတွက် ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း ရယူရန်ခက်ခဲသည့်အရာ မရှိတော့။

Verse 10

उपोषितः शुचिर्भूत्वा सोमवारे जितेंद्रियः । वैदिकैर्लौकिकैर्वापि विधिवत्पूजयेच्छिवम्

တနင်္လာနေ့တွင် အစာရှောင်၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီးနောက်၊ ဝေဒိက ပူဇော်နည်းဖြစ်စေ လောကိက ထုံးတမ်းဖြစ်စေ စည်းကမ်းတကျ ရှိဝကို ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 11

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा कन्या वापि सभर्त्तृका । विभर्तृका वा संपूज्य लभते वरमीप्सितम्

ဗြဟ္မစာရီဖြစ်စေ၊ ဂೃಹಸ್ಥဖြစ်စေ၊ မိန်းကလေးဖြစ်စေ၊ လင်ရှိသောမိန်းမဖြစ်စေ၊ မုဆိုးမဖြစ်စေ—ဤသန့်ရှင်းသောဝရတ်/ဒေဝတাকে စည်းကမ်းတကျပူဇော်လျှင် လိုချင်သောအပေးအကူ (ဗရ) ကို ရရှိသည်။

Verse 12

अत्राहं कथयिष्यामि कथां श्रोतृमनोहराम् । श्रुत्वा मुक्तिं प्रयांत्येव भर्तिर्भवति शांभवी

ဤနေရာတွင် နားထောင်သူတို့၏စိတ်ကို ချစ်မြတ်နိုးစေသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ငါပြောမည်; ထိုကိုကြားနာလျှင် အမှန်တကယ် မောက္ခကို ရောက်ပြီး သမ္ဘူ (ရှီဝ) အပေါ် ဘက္တိလည်း ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 13

आर्यावर्ते नृपः कश्चिदासीद्धर्मभृतां वरः । चित्रवर्मेति विख्यातो धर्मराजो दुरात्मनाम्

အာရျာဝရတ၌ တစ်ခါက ဓမ္မကိုထမ်းဆောင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော မင်းတစ်ပါးရှိခဲ့သည်; စိတ္တရဝර්မန်ဟု နာမည်ကြီး၍ မကောင်းသူတို့အပေါ် ဓမ္မရာဇာကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 14

स गोप्ता धर्मसेतूनां शास्ता दुष्पथगामिनाम् । यष्टा समस्तयज्ञानां त्राता शरणमिच्छताम्

သူသည် ဓမ္မ၏တံတားများကို ကာကွယ်သူ၊ လမ်းဆိုးသို့သွားသူတို့ကို အပြစ်ပေးသူ; ယဇ္ဉာအားလုံးကို ကျင်းပစေသော အလှူရှင်၊ နှင့် အားကိုးခိုလှုံလိုသူတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်၏။

Verse 15

कर्त्ता सकलपुण्यानां दाता सकलसंपदाम् । जेता सपत्नवृंदानां भक्तः शिवमुकुन्दयोः

သူသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုအားလုံးကို ပြုလုပ်သူ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာအမျိုးမျိုးကို ပေးကမ်းသူ; ရန်သူအုပ်စုများကို အောင်နိုင်သူ၊ နှင့် ရှီဝနှင့် မုကုန္ဒ (ဗိဿနု) နှစ်ပါးလုံး၏ ဘက္တိ ဖြစ်၏။

Verse 16

सोनुकूलासु पत्नीषु लब्ध्वा पुत्रान्महौजसः । चिरेण प्रार्थितां लेभे कन्यामेकां वराननाम्

သဘောကောင်းသော မိဖုရားများထံမှ အင်အားကြီး သားတော်များကို ရရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆုတောင်းပန်ကြားပြီးနောက် မျက်နှာလှပသော သမီးတော်တစ်ပါးကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 17

स लब्ध्वा तनयां दिष्ट्या हिमवानिव पार्वतीम् । आत्मानं देवसदृशं मेने पूर्णमनोरथम्

ဤသို့ ကံကောင်းခြင်းဖြင့် သမီးတော်ကို ရရှိတော်မူရာ—ဟိမဝန်တောင်မင်းက ပါဝတီကို ရရှိသကဲ့သို့—မိမိကိုယ်ကို နတ်တော်တူဟု ထင်မြင်၍ ဆန္ဒအလုံးစုံ ပြည့်စုံပြီဟု ယူဆတော်မူ၏။

Verse 18

स एकदा जातकलक्षणज्ञानाहूय साधून्द्विजमुख्यवृंदान् । कुतूहलेनाभिनिविष्टचेताः पप्रच्छ कन्याजनने फलानि

တစ်နေ့တွင် မင်းသည် ဇာတာကနှင့် မင်္ဂလာလက္ခဏာများကို သိကျွမ်းသော သီလရှိသည့် ဗြဟ္မဏအကြီးအကဲများကို ခေါ်ယူ၍၊ စိတ်ကူးယဉ်စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သမီးမွေးဖွားခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အကျိုးအမြတ်များကို မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 19

अथ तत्राब्रवीदेको बहुज्ञो द्विजसत्तमः । एषा सीमंतिनी नाम्ना कन्या तव महीपते

ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ဗဟုသုတပြည့်ဝသော ဗြဟ္မဏအမြတ်တစ်ပါးက ပြောကြားသည်—“အို မဟာမင်းကြီး၊ မင်း၏ သမီးတော်၏ အမည်မှာ ‘စီမံတိနီ’ ဖြစ်၏။”

Verse 20

उमेव मांगल्यवती दमयंतीव रूपिणी । भारतीव कलाभिज्ञा लक्ष्मीरिव महागुणा

သူမသည် ဥမာကဲ့သို့ မင်္ဂလာပြည့်ဝ၍၊ ဒမယန္တီကဲ့သို့ ရုပ်ရည်လှပကာ၊ ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ) ကဲ့သို့ အနုပညာများတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ လက္ခမီကဲ့သို့ မဟာဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 21

सुप्रजा देवमातेव जानकीव धृतव्रता । रविप्रभेव सत्कांतिश्चंद्रिकेव मनोरमा

သူမသည် ဒေဝမိခင်ကဲ့သို့ သားသမီးကောင်းမြတ်ဖြင့် ကောင်းချီးခံရမည်၊ ဇာနကီ (စီတာ) ကဲ့သို့ ဝရတများ၌ တည်ကြည်မည်။ သူမ၏ သန့်ရှင်းသော တောက်ပမှုသည် နေရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ လမင်းအလင်းကဲ့သို့ စိတ်ချမ်းသာဖွယ် ဖြစ်မည်။

Verse 22

दशवर्षसहस्राणि सह भर्त्रा प्रमोदते । प्रसूय तनयानष्टौ परं सुखमवाप्स्यति

သူမသည် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ တစ်သောင်းနှစ်ပေါင်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်မည်။ သားရှစ်ယောက် မွေးဖွားပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော သုခကို ရရှိမည်။

Verse 23

इत्युक्तवंतं नृपतिर्धनैः संपूज्य तं द्विजम् । अवाप परमां प्रीतिं तद्वागमृतसेवया

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ဘုရင်သည် ထိုဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ကို ဥစ္စာပစ္စည်းနှင့် ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြု하였다။ သူ၏ စကားအမృతကို သောက်သုံးသကဲ့သို့ ခံယူရာမှ ဘုရင်သည် အလွန်မြတ်သော ပီတိကို ရရှိ하였다။

Verse 24

अथान्योऽपि द्विजः प्राह धैर्यवानमितद्युतिः । एषा चतुर्दशे वर्षे वैधव्यं प्रतिपत्स्यति

ထို့နောက် အခြားဒွိဇတစ်ပါးက—သတ္တိတည်ကြည်၍ တောက်ပမှု မခန့်မှန်းနိုင်သူ—ဤသို့ဆို၏။ “သူမသည် ဆယ့်လေးနှစ်မြောက်တွင် မုဆိုးမအဖြစ်ကို ကြုံတွေ့ရမည်။”

Verse 25

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य वज्रनिर्घातनिष्ठुरम् । मुहूर्तमभवद्राजा चिंताव्याकुलमानसः

ထိုစကားကို ကြားသော်—ဝဇ္ဇရထိုးနှက်သကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှသော—ဘုရင်သည် ခဏတာ စိုးရိမ်ပူပန်၍ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားကာ အတွေးပူပန်မှုများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

Verse 26

अथ सर्वान्समुत्सृज्य ब्राह्मणान्ब्रह्मवत्सलः । सर्वं दैवकृतं मत्त्वा निश्चिंतः पार्थिवोऽभवत्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့အားလုံးကို လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ပြီး၊ ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော မင်းကြီးသည် အရာအားလုံးကို ဒေဝကံကြမ္မာ၏ စီမံချက်ဟု ယူဆကာ စိတ်ပူပန်မှုကင်းသွား하였다။

Verse 27

सापि सीमंतिनी बाला क्रमेण गतशैशवा । वैधव्यमात्मनो भावि शुश्रावात्मसखीमुखात्

ထိုမိန်းကလေးငယ်လည်း ကလေးဘဝ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာသော်၊ မိမိ၏ အနီးကပ်မိတ်သမီး၏ ပါးစပ်မှ မိမိအတွက် မုဆိုးမဘဝသည် ကံကြမ္မာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြောင်း ကြားသိရ하였다။

Verse 28

परं निर्वेदमापन्ना चिंतयामास बालिका । याज्ञवल्क्यमुनेः पत्नीं मैत्रेयीं पर्यपृच्छत

နက်ရှိုင်းသော ငြင်းပယ်စိတ် (ဝိရာဂ) ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသော မိန်းကလေးသည် စဉ်းစားတော်မူပြီး၊ ထို့နောက် ယာဇ္ဉဝလ္က്യ မုနိ၏ ဇနီး မૈထရေးယီ ထံသို့ သွားရောက် မေးမြန်း하였다။

Verse 29

मातस्त्वच्चरणांभोजं प्रपन्नास्मि भयाकुला । सौभाग्यवर्धनं कर्म मम शंसितुमर्हसि

“အမေတော်၊ ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်နေသော ကျွန်မသည် သင်၏ ခြေတော်ကြာပန်း၌ အားကိုးခိုလှုံပါ၏။ ကျွန်မ၏ သုဘဂျ (ကံကောင်းမင်္ဂလာ) ကို တိုးပွားစေမည့် ကုသိုလ်ကံ/ဝိဓိကို မေတ္တာဖြင့် သင်ပြပေးပါ”။

Verse 30

इति प्रपन्नां नृपतेः कन्यां प्राह मुनेः सती । शरणं व्रज तन्वंगि पार्वतीं शिवसंयुताम्

ထို့သို့ အားကိုးအပ်နှံလာသော မင်းသမီးအား မုနိ၏ သီလရှင်မိဖုရားက ပြောသည်— “ကိုယ်အင်္ဂါနူးညံ့သိမ်မွေ့သူရေ၊ သီဝနှင့် ပေါင်းစည်းတော်မူသော ပါရဝတီထံ သွား၍ ခိုလှုံလော့”။

Verse 31

सोमवारे शिवं गौरीं पूजयस्व समाहिता । उपोषिता वा सुस्नाता विरजाम्बरधारिणी

တနင်္လာနေ့တွင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သီဝနှင့် ဂေါရီကို ပူဇော်လော့—အစာရှောင်၍ဖြစ်စေ၊ သန့်စင်စွာ ရေချိုးပြီးဖြစ်စေ၊ အညစ်အကြေးကင်းသော သန့်ရှင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လော့။

Verse 32

यतवाङ्निश्चलमनाः पूजां कृत्वा यथोचिताम् । ब्राह्मणान्भोजयित्वाथ शिवं सम्यक्प्रसादयत्

စကားကို ထိန်းချုပ်၍ စိတ်ကို မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စေကာ သင့်တော်သလို ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်လော့; ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏများကို အဟာရကျွေးမွေးပြီး သီဝ၏ အမှန်တကယ် ကရုဏာတော်ကို ရယူလော့။

Verse 33

पापक्षयोऽभिषेकेण साम्राज्यं पीठपूजनात् । सौभाग्यमखिलं सौख्यं गंधमाल्याक्षतार्पणात्

အဘိသေက (abhiṣeka) ဖြင့် အပြစ်ပျက်စီးသည်; ပီဋ္ဌ (pīṭha) ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အာဏာအုပ်စိုးမှု ရရှိသည်။ အနံ့သာ၊ ပန်းကုံးနှင့် အက္ခတ (မကွဲမပျက် စပါးစေ့) ကို အర్పဏ်ပြုလျှင် ကံကောင်းခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာသုခ ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 34

धूपदानेन सौगंध्यं कांतिर्दीपप्रदानतः । नैवेद्यैश्च महाभोगो लक्ष्मीस्तांबूलदानतः

ဓူပကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် မွှေးရနံ့ ရရှိသည်; မီးတိုင် (ဒီပ) ကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် တောက်ပကန့်ကွက်မှု ပေါ်ပေါက်သည်။ နైవေဒျ (naivedya) အစာပူဇော်ဖြင့် မဟာအာနন্দခံစားမှု ရရှိပြီး၊ တాంగ္ဘူလ (tāmbūla) လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လက္ခ္မီ—စည်းစိမ်ချမ်းသာတော်တင်—ရောက်လာသည်။

Verse 35

धर्मार्थकाममोक्षाश्च नमस्कारप्रदानतः । अष्टैश्वर्यादिसिद्धीनां जप एव हि कारणम्

နမස්ကာရ ပူဇော်အနုမောဒနာဖြင့် ဓမ္မ၊ အර්ථ၊ ကာမ နှင့် မောက္ခတိုင်အောင် ရရှိနိုင်သည်; အဋ္ဌအိုင်ශ්ဝရ္ယ (အာဏာရှစ်ပါး) စသည့် စိဒ္ဓိများအတွက်တော့ ဂျပ (japa) သာလျှင် အကြောင်းရင်း အမှန်ဖြစ်သည်။

Verse 36

होमेन सर्वकामानां समृद्धिरुपजायते । सर्वेषामेव देवानां तुष्टिर्ब्राह्मणभोजनात्

ဟောမ (မီးပူဇော်) ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဆန္ဒအမျိုးမျိုး၏ ပြည့်စုံတိုးပွားမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဗြာဟ္မဏများအား အာဟာရပူဇော်ကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် နတ်ဒေဝအားလုံး၏ ကျေနပ်တော်မူမှု ရရှိသည်။

Verse 37

इत्थमाराधय शिवं सोमवारे शिवामपि । अत्यापदमपि प्राप्ता निस्तीर्णाभिभवा भवेः

ဤသို့ ရှိဝကို အာရాధနာပြုလော့၊ တနင်္လာနေ့တွင် ရှိဝါ (ဒေဝီ) ကိုလည်း ပူဇော်လော့။ အလွန်ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရသော်လည်း ထိုဘေးကို ကျော်လွန်နိုင်ပြီး မရှုံးနိမ့်ရ။

Verse 38

घोराद्घोरं प्रपन्नापि महाक्लेशं भयानकम् । शिवपूजाप्रभावेण तरिष्यसि महद्भयम्

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံရ၍ မဟာဒုက္ခကြီးနှင့် ကြောက်လန့်ဖွယ် ဝေဒနာထဲကျသော်လည်း—ရှိဝပူဇော်ခြင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထိုမဟာဘေးကို ကျော်လွန်နိုင်မည်။

Verse 39

इत्थं सीमंतिनीं सम्यगनुशास्य पुनः सती । ययौ सापि वरारोहा राजपुत्री तथाऽकरोत्

ဤသို့ အိမ်ထောင်ရှင်မကို မှန်ကန်စွာ သင်ကြားညွှန်ပြပြီးနောက် စတီသည် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွား하였다။ လှပသိက္ခာရှိသော မင်းသမီးလည်း ထိုအတိုင်းပင် လိုက်နာ하였다။

Verse 40

दमयंत्यां नलस्यासीदिंद्रसेनाभिधः सुतः । तस्य चंद्रांगदो नाम पुत्रोभू च्चंद्रसन्निभः

ဒမယန္တီမှ နလတွင် အိန္ဒြစေန အမည်ရှိ သားတော်တစ်ပါး ရှိ하였다။ ထိုအိန္ဒြစေနတွင်လည်း စန္ဒြာင်္ဂဒ အမည်ရှိ သားတော် မွေးဖွား၍ လကဲ့သို့ တောက်ပ하였다။

Verse 41

चित्रवर्मा नृपश्रेष्ठस्तमाहूय नृपात्मजम् । कन्यां सीमंतिनीं तस्मै प्रायच्छद्गुर्वनुज्ञया

မင်းတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော စိတြဝර්မာ မင်းကြီးသည် မင်းသားကို ခေါ်ယူ၍၊ ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မိမိသမီး စီမန္တိနီ ကို သန့်ရှင်းသော မင်္ဂလာအဖြစ် ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 42

सोऽभून्महोत्सवस्तत्र तस्या उद्वाहकर्मणि । यत्र सर्वमहीपानां समवायो महानभूत्

သူမ၏ မင်္ဂလာအခမ်းအနားတွင် ထိုနေရာ၌ မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၍၊ ကမ္ဘာမြေတစ်ဝန်းရှိ မင်းများ၏ မဟာစုဝေးကြီးလည်း ဖြစ်ပေါ်하였다။

Verse 43

तस्याः पाणिग्रहं काले कृत्वा चंद्रांगदः कृती । उवास कतिचिन्मासांस्तत्रैव श्वशुरालये

သင့်တော်သောအချိန်၌ စွမ်းရည်ပြည့်ဝသော စန္ဒြာင်္ဂဒ သည် ပာဏိဂ္ရဟဏ (လက်ကိုင်မင်္ဂလာ) သင်္ကာရကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ မိဘမက်အိမ်၌ လအနည်းငယ် နေထိုင်하였다။

Verse 44

एकदा यमुनां तर्तुं स राजतनयो बली । आरुरोह तरीं कैश्चिद्वयस्यैः सह लीलया

တစ်ခါက အားကောင်းသော မင်းသားသည် ယမုနာမြစ်ကို ကူးလို၍၊ အသက်တူ မိတ်ဆွေတချို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်လျက် လှေတက်စီး하였다။

Verse 45

तस्मिंस्तरति कालिंदीं राजपुत्रे विधेर्वशात् । ममज्ज सह कैवतैरावर्त्ताभिहता तरी

မင်းသားသည် ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) ကို ကူးနေစဉ်၊ ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့် ရေဝဲတိုက်ခတ်သဖြင့် လှေသည် လှေသားများနှင့်အတူ နစ်မြုပ်သွား하였다။

Verse 46

हा हेति शब्दः सुमहानासीत्तस्यास्तटद्वये । पश्यतां सर्वसैन्यानां प्रलापो दिवम स्पृशत्

ကမ်းနှစ်ဖက်လုံးတွင် “ဟာယ! ဟာယ!” ဟူသော ကြီးမားသံကြွေး ထွက်ပေါ်လာ၍၊ စစ်တပ်အားလုံး မြင်နေစဉ် ငိုကြွေးသံသည် ကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့ မြင့်တက်သွား၏။

Verse 47

मज्जंतो मम्रिरे केचित्केचिद्ग्राहोदरं गताः । राजपुत्रादयः केचिन्नादृश्यंत महाजले

အချို့သည် နစ်မြုပ်ရင်း သေဆုံးကြ၍၊ အချို့သည် မိကျောင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ဆွဲယူခံရကြ၏။ ထို့ပြင် အချို့—မင်းသားအစရှိသူတို့—သည် ထိုရေကြီးထဲတွင် မမြင်ရတော့ပေ။

Verse 48

तदुपश्रुत्य राजापि चित्रवर्मातिवि ह्वलः । यमुनायास्तटं प्राप्य विचेष्टः समजायत

ထိုသတင်းကို ကြားသိသဖြင့် မင်းကြီး စိတြဝර්မာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်၏။ ယမုနာမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် အကူအညီမဲ့စွာ လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေ၏။

Verse 49

श्रुत्वाथ राजपत्न्यश्च वभूबुर्गतचेतनाः । सा च सीमंतिनी श्रुत्वा पपाप डूवि मूर्च्छिता

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိသဖြင့် မင်းမဟေသီတို့သည် သတိလစ်သွားကြ၏။ စီမန်တိနီလည်း ကြားသိချင်း မူးမေ့ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 50

तथान्ये मंत्रिमुख्याश्च नायकाः सपुरोहिताः । विह्वलाः शोकसंतप्ता विलेपुर्मुक्तमूर्धजाः

ထိုနည်းတူ မဟာမန်တရိများ၊ စစ်ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပုရောဟိတ်များလည်း—ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အပူဒဏ်ကြောင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ—ဆံပင်ဖြေချထားလျက် ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 51

इंद्रसेनोपि राजेद्रः पुत्रवार्त्तां सुदुःखितः । आकर्ण्य सह पत्नीभिर्नष्टसंज्ञः पपात ह

မင်းကြီး အိန္ဒြစေနာသည်လည်း သားတော်၏သတင်းကို ကြားသိသဖြင့် အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ မိဖုရားများနှင့်အတူ ချက်ချင်း မူးလဲကျသွား၏။

Verse 52

तन्मंत्रिणश्च तत्पौरास्तथा तद्देशवासिनः । आबालवृद्धवनिताश्चुक्रुशुः शोकविह्वलाः

ထို့နောက် မင်းကြီး၏ အမတ်များ၊ မြို့သူမြို့သားများနှင့် ထိုပြည်သူပြည်သားများ—ကလေးမမှ အိုမအထိ အမျိုးသမီးများ—ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 53

शोकात्केचिदुरो जघ्नुः शिरो जघ्नुश्च केचन । हा राजपुत्र हा तात क्वासि क्वासीति बभ्रमुः

ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် အချို့က ရင်ဘတ်ကိုထု၊ အချို့က ခေါင်းကိုထုကာ “အို မင်းသားတော်ရေ! အို သားလေးရေ! ဘယ်မှာလဲ—ဘယ်မှာလဲ” ဟု အလွန်စိတ်ပူပန်၍ လှည့်လည်ရှာဖွေကြ၏။

Verse 54

एवं शोकाकुलं दीनमिंद्रसेनमहीपतेः । नगरं सहसा क्षुब्धं चित्रवर्मपुरं तथा

ဤသို့ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဒုက္ခထဲနစ်မြုပ်နေသော မင်းကြီး အိန္ဒြစေနာကြောင့် စိတြဝර්မပုရ မြို့တော်လည်း ချက်ချင်း ရုတ်တရက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွား၏။

Verse 55

अथ वृद्धैः समाश्वस्तश्चित्रवर्मा महीपतिः । शनैर्नगरमागत्य सान्त्वयामास चात्मजाम्

ထို့နောက် အိုမင်းသူများ၏ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုကြောင့် စိတ်တည်ငြိမ်လာသော မင်းကြီး စိတြဝර්မာသည် မြို့တော်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လာကာ သမီးတော်ကို နှစ်သိမ့်ပေး၏။

Verse 56

स राजांभसिमग्नस्य जामातुस्तस्य बांधवैः । आगतैः कारयामास साकल्यादौर्ध्वदैहिकम्

ထိုမင်းသည် ရေထဲ၌နစ်မြုပ်သွားသော သမက်အတွက် ရောက်လာသော ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဓမ္မဝိဓိအတိုင်း အဆုံးစွန်သော သင်္ဂြိုဟ်ကာရိယာ (အော်ဓ္ဝဒೈဟိက) ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်စေ하였다။

Verse 57

सा च सीमंतिनी साध्वी भर्तृलोकमतिः सती । पित्रा निषिद्धा स्नेहेन वैधव्यं प्रत्यपद्यत

ထိုသီလရှင်မိန်းမသည် စီမန္တိနီ သာဓွီဖြစ်၍ စိတ်သည် ခင်ပွန်း၏ လောကသို့သာ မျှော်လင့်နေသော စတီဖြစ်သည်။ အဖေက မေတ္တာဖြင့် တားမြစ်သော်လည်း မုဆိုးမဖြစ်ခြင်း (ဝૈဓဝျ) ကို လက်ခံ하였다။

Verse 58

मुनेः पत्न्योऽपदिष्टं यत्सोमवारव्रतं शुभम् । न तत्याज शुभाचारा वैधव्यं प्राप्तवत्यपि

မုနိ၏ ဇနီးများက သင်ကြားပေးသော မင်္ဂလာရှိသည့် တနင်္လာနေ့ ဝရတ (ဆိုမဝါရဝရတ) ကို သီလကောင်းသူမသည် မုဆိုးမဖြစ်လာသော်လည်း မစွန့်လွှတ်ခဲ့။

Verse 59

एवं चतुर्दशे वर्षे दुःखं प्राप्य सुदारुणम् । ध्यायन्ती शिवपादाब्जं वत्सरत्रयमत्यगात्

ဤသို့ အသက်တစ်ဆယ့်လေးနှစ်တွင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခကို ခံစားရပြီးနောက်၊ ရှိဝ၏ ခြေဖဝါးကြာပန်းကို ဓ్యာနပြုလျက် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကာလကို ဖြတ်သန်း하였다။

Verse 60

पुत्रशोकादिवोन्मत्तमिंद्रसेनं महीपतिम् । प्रसह्य तस्य दायादाः सप्तांगं जह्रुरोजसा

သားကိုဆုံးရှုံးသည့် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မူးမောသလို ဖြစ်နေသော မင်း အိန္ဒြစေနကို၊ သူ၏ အမွေဆက်ခံသူများက အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးကာ အာဏာတန်ခိုးဖြင့် နိုင်ငံ၏ ခုနစ်အင်္ဂါလုံးကို သိမ်းယူ하였다။

Verse 61

हृतसिंहासनः शूरैर्दायादैः सोऽप्रजो नृपः । निगृह्य काराभवने सपत्नीको निवेशितः

အမွေဆက်ခံသူမရှိသော ထိုမင်း၏ ရာဇပလ္လင်ကို ရဲရင့်သော ဆွေမျိုးများက လုယူသွားကြသည်။ အနိုင်ယူပြီးနောက် မိဖုရားနှင့်အတူ ထောင်အိမ်၌ ချုပ်နှောင်ထားလေ၏။

Verse 62

चंद्रागदोऽपि तत्पुत्रो निमग्नो यमुनाजले । अधोधोमज्जमानोऽसौ ददर्शोरगकामिनीः

ထိုမင်း၏သား ခန္ဒရာဂဒလည်း ယမုနာရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွား၏။ အောက်သို့ အောက်သို့ ဆင်းနစ်နေစဉ် နာဂကန့်ယာများကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 63

जलक्रीडासु सक्तास्ता दृष्ट्वा राजकुमार कम् । विस्मितास्तमथो निन्युः पातालं पन्नगालयम्

ရေကစားပွဲတွင် စိတ်ဝင်စားနေသော နာဂကန့်ယာများသည် မင်းသားကို မြင်သဖြင့် အံ့ဩသွားကြ၏။ ထို့နောက် သူ့ကို ပာတာလာ—ပန်နဂတို့၏ နေရာ—သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

Verse 64

स नीयमानस्तरसा पन्नगीभिर्नृपात्मजः । तक्षकस्य पुरं रम्यं विवेश परमाद्भुतम्

နာဂကန့်ယာများက အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားသော မင်းသားသည် တက္ခက၏ လှပ၍ အလွန်အံ့ဖွယ်သော မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 65

सोऽपश्यद्राजतनयो महेंद्रभवनोपमम् । महारत्नपरिभ्राजन्मयूखपरिदीपितम्

ထိုနေရာ၌ မင်းသားသည် မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ၏ နန်းတော်နှင့်တူသော အဆောင်တော်ကို မြင်၏။ မဟာရတနာတို့၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်များက ပတ်လည်ကို ထွန်းလင်းစေခဲ့သည်။

Verse 66

वज्रवैडूर्यपाचादिप्रासादशतसंकुलम् । माणिक्य गोपुरद्वारं मुक्तादामभिरुज्ज्वलम्

ထိုနေရာသည် ဝဇ္ရ(စိန်)၊ ဝိုင်ဒူရျ(ဘဲရယ်)၊ ကြည်လင်ကျောက်နှင့် အခြားရတနာတို့ဖြင့် ဆောက်ထားသော မဟာမဏ္ဍပ်အိမ်တော် ရာချီဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မာဏိက(ရူဘီ)တပ်ဆင်ထားသော ဂိုပုရတံခါးများသည် မုတိကာပုလဲမാലများကြောင့် တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 67

चंद्रकांतस्थलं रम्यं हेमद्वारकपाटकम् । अनेकशतसाहस्रमणिदीपविराजितम्

အဲဒီမှာ ချန်ဒရကာန္တ(လမုန်ကျောက်)ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှပသည့် အဝင်းအဝိုင်းများရှိပြီး တံခါးပန်နယ်များသည် ရွှေဖြစ်၏။ ရာချီထောင်ချီသော ရတနာမီးအိမ်များကြောင့် အလွန်တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 68

तत्रापश्यत्सभा मध्ये निषण्णं रत्नविष्टरे । तक्षकं पन्नगाधीशं फणानेकशतोज्ज्वलम्

ထိုနေရာ၌ စည်းဝေးခန်းအလယ်တွင် ရတနာတင်ပလ္လင်ပေါ် ထိုင်နေသော နာဂအရှင် တက္ခကကို မြင်ရ၏။ သူ၏ ဖဏာ(ခေါင်းဖုံး) ရာချီက တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 69

दिव्यांबरधरं दीप्तं रत्नकुण्डलराजितम् । नानारत्नपरिक्षिप्तमुकुट द्युतिरंजितम्

သူသည် ဒိဗ္ဗဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ တောက်ပနေပြီး ရတနာနားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ အမျိုးမျိုးသော ရတနာများဖြင့် ပတ်လည်တပ်ဆင်ထားသော မုကుటသည် တောက်လက်သော အရောင်တောက်ပမှုဖြင့် ပြည့်ဝနေ၏။

Verse 70

फणामणिमयूखाढ्यैरसंख्यैः पन्नगोत्तमैः । उपासितं प्रांजलिभिश्चित्ररत्नविभूषितैः

သူ့ကို ဖဏာပေါ်ရှိ ရတနာရောင်ခြည်များဖြင့် ပြည့်ဝသော အထက်တန်းနာဂများ အရေအတွက်မရေတွက်နိုင်အောင် ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်နေ၏။ သူတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေပြီး အံ့ဩဖွယ် ရတနာအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။

Verse 71

रूपयौवनमाधुर्यविलासगति शोभिना । नागकन्यासहस्रेण समंतात्परिवारितम्

သူသည် ရုပ်ရည်အလှ၊ ယောဝန၏ဆွဲဆောင်မှု၊ ချိုမြိန်သဘော၊ လီလာဝိလಾಸနှင့် အလှပသောလှုပ်ရှားမှုတို့ကြောင့် တောက်ပလင်းလက်နေပြီး—နာဂကညာ တစ်ထောင်က လေးဘက်လုံးမှ ဝိုင်းရံထားသည်။

Verse 72

दिव्याभरणदीप्तांगं दिव्यचंदनचर्चितम् । कालाग्निमिव दुर्धर्षं तेजसादित्यसन्निभम्

သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် တိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများ၏ တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေပြီး တိဗ္ဗစန္ဒန်လိမ်းထားသည်—ပရလယမီးကဲ့သို့ မတော်မတရားမနိုင်၊ တေဇာ၌ နေမင်းနှင့်တူ ရောင်ပြန်တောက်ပသည်။

Verse 73

दृष्ट्वा राजसुतो धीरः प्रणिपत्य सभास्थले । उत्थितः प्रांजलिस्तस्य तेजसाक्षिप्तलोचनः

သူ့ကိုမြင်သော် တည်ကြည်သော မင်းသားသည် အစည်းအဝေးခန်းမ၌ ဦးချကန်တော့ခဲ့သည်; ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ထရပ်ကာ ထိုတေဇာ၏ တောက်ပမှုကြောင့် မျက်လုံးများ မောဟမိသွားသည်။

Verse 74

नागराजोपि तं दृष्ट्वा राजपुत्रं मनोरमम् । कोऽयं कस्मादिहायात इति पप्रच्छ पन्नगीः

နာဂရာဇာလည်း ထိုချစ်ဖွယ် မင်းသားကိုမြင်၍ မြွေကညာများအား “ဤသူကား မည်သူနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ ဤသို့ရောက်လာသနည်း” ဟု မေးမြန်း하였다။

Verse 75

ता ऊचुर्यमुनातोये दृष्टोऽस्माभिर्यदृच्छया । अज्ञातकुलनामायमानीतस्तव सन्निधिम्

သူတို့က ပြန်လည်ဆိုသည်—“ယမုနာရေထဲတွင် မတော်တဆ ကျွန်မတို့တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျိုးရိုးနှင့် အမည် မသိရသဖြင့် သင်၏ ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါသည်။”

Verse 76

अथ पृष्टो राजपुत्रस्तक्षकेण महात्मना । कस्यासि तनयः कस्त्वं को देशः कथमागतः

ထို့နောက် မဟာစိတ်ရှိသော တက္ခကာက မင်းသားကို မေးမြန်းလေ၏— “သင်သည် မည်သူ၏သားနည်း? သင်သည် မည်သူနည်း? သင်၏ နိုင်ငံဒေသသည် မည်သည့်အရပ်နည်း၊ ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း?”

Verse 77

राजपुत्रो वचः श्रुत्वा तक्षकं वाक्यमब्रवीत्

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းသားသည် တက္ခကာအား ပြန်လည်ဖြေကြား၍ ဆိုလေ၏။

Verse 78

राजपुत्र उवाच । अस्ति भूमंडले कश्चिद्देशो निषधसंज्ञकः । तस्याधिपोऽभवद्राजा नलो नाम महा यशाः । स पुण्यकीर्तिः क्षितिपो दमयन्तीपतिः शुभः

မင်းသားက ဆိုသည်— “ဤမြေကမ္ဘာပေါ်တွင် နိෂဓ ဟူသော နိုင်ငံတစ်ခုရှိ၏။ ထိုနိုင်ငံ၏ အုပ်စိုးရှင်မှာ မဟာဂုဏ်သတင်းရှိသော ဘုရင် နလ ဖြစ်၏—ပုဏ္ဏကီရ్తိပြည့်ဝ၍ ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းသော မင်းတရား၊ မင်္ဂလာရှိသော ဒမယန္တီ၏ ခင်ပွန်းတော် ဖြစ်၏။”

Verse 79

तस्मादपींद्रसेनाख्यस्तस्य पुत्रो महाबलः । चंद्रांगदोस्मि नाम्नाहं नवोढः श्वशुरालये । विहरन्यमुनातोये निमग्नो देवचोदितः

“ထိုဘုရင်မှ အင်ဒြစေန ဟူသော အင်အားကြီးသားတော် မွေးဖွားလာ၏။ ကျွန်ုပ်သည် သူ၏သား၊ အမည်မှာ စန္ဒြာင်္ဂဒ ဖြစ်၏။ မင်္ဂလာသစ်ဖြစ်၍ မယားဘက်အိမ်၌ နေထိုင်စဉ် ယမုနာရေတွင် ကစားရင်း နတ်အမိန့်ကြောင့် ကျွန်ုပ် နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။”

Verse 80

एताभिः पन्नगस्त्रीभिरानीतोस्मि तवांतिकम् । दृष्ट्वाहं तव पादाब्जं पुण्यैर्जन्मांतरार्जितैः

“ဤနဂါးမိန်းမများက ကျွန်ုပ်ကို သင်၏အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ယခု ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ခြေဖဝါးကြာပန်းကို ဖူးမြင်ရသည်—အတိတ်ဘဝများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်ကြောင့် ဖြစ်၏။”

Verse 81

अद्य धन्योऽस्मि धन्योऽस्मि कृतार्थो पितरौ मम । यत्प्रेक्षितोऽहं कारुण्यात्त्वया संभाषितोपि च

ယနေ့ ငါသည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ—ကံကောင်းမြတ်နိုးသူပင် ဖြစ်၏။ သနားကရုဏာဖြင့် သင်သည် ငါ့ကို ကြည့်ရှုကာ စကားပြောပေးသဖြင့် ငါ့မိဘတို့လည်း ကိစ္စအောင်မြင် ကృతার্থ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 82

सूत उवाच । इत्युदारमसंभ्रांतं वचः श्रुत्वातिपेशलम् । तक्षकः पुनरौत्सुक्याद्बभाषे राजनंदनम्

စူတက ပြောသည်— ထိုမြတ်နိုးဖွယ်၊ မလှုပ်မယှက် မရှုပ်ထွေးသော၊ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် စကားကို ကြားပြီးနောက် တက္ခကသည် ထပ်မံ စိတ်လှုပ်ရှားလိုလားမှုကြောင့် မင်းသားအား ပြန်လည် ပြောဆို하였다။

Verse 83

तक्षक उवाच । भोभो नरेंद्रदायाद मा भैषीर्धीरतां व्रज । सर्वदेवेषु को देवो युष्माभिः पूज्यते सदा

တက္ခကက ပြောသည်— “ဟေ့ မင်း၏အမွေဆက်ခံသူ၊ မကြောက်ပါနှင့်—သတ္တိတည်ကြည်ပါ။ ဒေဝတားအားလုံးအနက် သင်တို့သည် အမြဲတမ်း ဘယ်ဒေဝကို ပူဇော်ကြသနည်း?”

Verse 84

राजपुत्र उवाच । यो देवः सर्वेदेवेषु महादेवं इति स्मृतः । पूज्यते स हि विश्वात्मा शिवोऽस्माभिरुमापतिः

မင်းသားက ပြောသည်— “ဒေဝတားအားလုံးအနက် ‘မဟာဒေဝ’ ဟု မှတ်မိကြသည့် ဒေဝသည် စကြဝဠာ၏ အတ္တမ၊ ဥမာပတိ ရှိဝ ဖြစ်၍ ငါတို့ ပူဇော်ကြ၏။”

Verse 85

यस्य तेजोंशलेशेन रजसा च प्रजापतिः । कृतरूपोऽसृजद्विश्वं स नः पूज्यो महेश्वरः

သူ၏ တေဇောရောင်ခြည်၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်တစ်စိတ်သာနှင့်၊ ရဇစ်ဂုဏ်အားဖြင့်၊ ပရဇာပတိသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထို မဟေရှဝရ သည် ငါတို့၏ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 86

यस्यांशात्सात्त्विकं दिव्यं बिभ्रद्विष्णुः सनातनः । विश्वं बिभर्त्ति भूतात्मा शिवोऽस्माभिः स पूज्यते

သူ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ ထာဝရ ဗိဿနုသည် သန့်ရှင်းသော စတ္တဝိက တန်ခိုးကို ဆောင်ယူ၍ သတ္တဝါတို့၏ အတွင်းအတ္တမန်အဖြစ် ကမ္ဘာကို ထမ်းဆောင်သည်—ထို ရှိဝကို ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 87

यस्यांशात्तामसाज्जातो रुद्रः कालाग्निसन्निभः । विश्वमेतद्धरत्यंते स पूज्योऽस्माभिरीश्वरः

သူ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ တမတ် (tamas) အားဖြင့် ရုဒြာသည် ကာလအဆုံး၏ မီးကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ အဆုံးတွင် ဤကမ္ဘာကို ပြန်လည်သိမ်းယူသည်—ထို ဣဿဝရကို ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 88

यो विधाता विधातुश्च कारणस्यापि कारणम् । तेजसां परमं तेजः स शिवो नः परा गतिः

သူသည် စီမံခန့်ခွဲသူဖြစ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲသူ၏ စီမံခန့်ခွဲသူလည်း ဖြစ်သည်; အကြောင်းရင်းတို့၏ အကြောင်းရင်း; အလင်းတန်ခိုးတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အလင်း။ ထို ရှိဝသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမြင့်ဆုံး ဂတိဖြစ်သည်။

Verse 89

योंतिकस्थोऽपि दूरस्थः पापोपहृतचेतसाम् । अपरिच्छेद्य धामासौ शिवो नः परमा गतिः

နီးကပ်နေသော်လည်း အပြစ်ကြောင့် စိတ်ဉာဏ်လုယူခံရသူတို့အတွက် ဝေးကွာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်; သူ၏ ဓာမသည် တိုင်းတာမရ၊ ကန့်သတ်မရ—ထို ရှိဝသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာဖြစ်သည်။

Verse 90

योऽग्नौ तिष्ठति यो भूमौ यो वायौ सलिले च यः । य आकाशे च विश्वात्मा स पूज्यो नः सदाशिवः

မီးထဲ၌ တည်ရှိသူ၊ မြေထဲ၌ တည်ရှိသူ၊ လေထဲ၌နှင့် ရေထဲ၌ တည်ရှိသူ; ထို့ပြင် အာကာသ၌ ကမ္ဘာအတ္တမန်အဖြစ် တည်ရှိသူ—ထို စဒါရှိဝသည် ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 91

यः साक्षी सर्वभूतानां य आत्मस्थो निरंजनः । यस्येच्छावशगो लोकः सोऽस्माभिः पूज्यते शिवः

သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ သက်သေတော်ဖြစ်၍ အတ္တမန်အတွင်း၌ တည်နေကာ အညစ်အကြေးကင်းစင်သူ၊ အလိုတော်တစ်ပါးတည်းဖြင့် လောကကို စီမံခန့်ခွဲသူ—ထိုသီဝကို ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 92

यमेकमाद्यं पुरुषं पुराणं वदंति भिन्नं गुणवैकृतेन । क्षेत्रज्ञमेकेथ तुरीयमन्ये कूटस्थमन्ये स शिवो गतिर्नः

တစ်ပါးတည်းသော အာဒိပုရုရှ၊ ပုရာဏအဟောင်းဆုံးကို ဂုဏ်တို့၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် မျိုးစုံကွဲပြားသကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်ဟု ဆိုကြ၏။ တချို့က က్షೇತ್ರဇ్ఞ၊ တချို့က တူရိယ၊ တချို့က ကူဋස්ထဟု ခေါ်ကြသော်လည်း—ထိုသီဝသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားကိုးရာဖြစ်၏။

Verse 93

यं नास्पृशंश्चैत्यमचिंत्यतत्त्वं दुरंतधामानमतत्स्वरूपम् । मनोवचोवृत्तय आत्मभाजां स एष पूज्यः परमः शिवो नः

စိတ်မထိတွေ့နိုင်သောသူ—အတွေးမမှီနိုင်သည့် တတ္တဝ၊ မရောက်နိုင်သည့် ဓာမ၊ ‘ဒါ-ဟို’ အားလုံးကို ကျော်လွန်သော အမှန်တကယ်သော ရူပ; အတ္တမန်၌ တည်နေသူတို့အတွက်ပင် စိတ်နှင့် စကား၏ လှုပ်ရှားမှုများ မရောက်နိုင်။ ထိုပရမသီဝကို ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ထိုက်၏။

Verse 94

यस्य प्रसादं प्रतिलभ्य संतो वांछंति नैंद्रं पदमुज्ज्वलं वा । निस्तीर्णकर्मार्गलकालचक्राश्चरंत्यभीताः स शिवो गतिर्नः

အရှင်၏ ကရုဏာကို ရရှိပြီးနောက် သန့်ရှင်းသူတို့သည် အင်ဒြာ၏ တောက်ပသော အဆင့်ကိုပင် မလိုလားတော့။ ကမ္မ၏ အတားအဆီးများနှင့် ကာလစက်ဝိုင်းကို ကျော်လွန်ကာ မကြောက်မရွံ့ လှည့်လည်ကြသည်—ထိုသီဝသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားကိုးရာဖြစ်၏။

Verse 95

यस्य स्मृतिः सकलपापरुजां विघातं सद्यः करोत्यपि चु पुल्कसजन्मभाजाम् । यस्य स्वरूपमखिलं श्रुतिभिर्विमृग्यं तस्मै शिवाय सततं करवाम पूजाम्

အရှင်ကို သတိရခြင်းသည် အပြစ်အကုန်၏ နာကျင်မှုကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပေးသည်—ပုလ္ကသ မျိုးနွယ်၌ မွေးဖွားသူတို့အတွက်ပင်။ အရှင်၏ ပြည့်စုံသော သဘောရူပကို ဝေဒများက ရှာဖွေတော်မူ၏။ ထိုသီဝအား ကျွန်ုပ်တို့ အမြဲပူဇော်ကြမည်။

Verse 96

यन्मूर्ध्नि लब्धनिलया सुरलोकसिंधुर्यस्यांगगां भगवती जगदंबिका च । यत्कुंडले त्वहह तक्षकवासुकी द्वौ सोऽस्माकमेव गतिरर्धशशांकमौलिः

ကောင်းကင်ဘုံ၏ မြစ်တော်သည် ဦးခေါင်းပေါ်၌ နေရာယူကာ၊ သန့်ရှင်းသော ဂင်္ဂါမြစ်တော်နှင့် ကမ္ဘာမိခင် ဘဂဝတီ जगदंबिका သည် ကိုယ်တော်အင်္ဂါများပေါ်၌ တည်ရှိပြီး၊ နားကပ်တော်အတွင်း၌လည်း တက္ခကနှင့် ဝါသုကီ နှစ်ပါးပါဝင်နေသော လဝက်မော်လိ မဟာဒေဝသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှန်တကယ် အားကိုးရာဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 97

जयति निगमचूडाग्रेषु यस्यांघ्रिपद्मं जयति च हृदि नित्यं योगिनां यस्य मूर्तिः । जयति सकलतत्त्वोद्भासनं यस्य मूर्तिः स विजितगुणसर्गः पूज्यतेऽस्माभिरीशः

ဝေဒတို့၏ ထိပ်မြတ်၌ မြတ်နိုးတင်မြှောက်ထားသော ပဒ్మပဒတော်ရှိသည့် အရှင်အား ဇယမင်္ဂလာရှိပါစေ; ယောဂီတို့၏ နှလုံးသား၌ နితတလျောက် တည်နေသော ရုပ်တော်အား ဇယရှိပါစေ; တတ္တဝအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေသော ရုပ်တော်အား ဇယရှိပါစေ။ ဂုဏသုံးပါး၏ ကစားလှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို အနိုင်ယူသော အီශ්ဝရကို ကျွန်ုပ်တို့ ပူဇော်ကန်တော့ပါသည်။

Verse 98

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य तक्षकः प्रीतमानसः । जातभक्तिर्महादेवे राजपुत्रमभाषत

စူတက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် တက္ခက၏ စိတ်သည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးလာ၍ မဟာဒေဝအပေါ် ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းကာ မင်းသားကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 99

तक्षक उवाच । परितुष्टोऽस्मि भद्रं स्तात्तव राजेद्रनंदन । बालोपि यत्परं तत्त्वं वेत्सि शैवं परात्परम्

တက္ခကက ပြောသည်။ ငါ အလွန်ပင် ကျေနပ်၏; မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ မင်းတို့မင်း၏ သားတော်ရေ။ သင်သည် ကလေးဖြစ်သော်လည်း အမြင့်ဆုံး တတ္တဝ—ပရာတ်ပရကိုလည်း ကျော်လွန်သော ရှိုင်ဝ သတ္တဝါတရား—ကို သိရှိထားသည်။

Verse 100

एष रत्नमयो लोक एताश्चारुदृशोऽबलाः । एते कल्पद्रुमाः सर्वे वाप्योमृतरसांभसः

ဤလောကသည် ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; ဤမိန်းမတို့သည် မြင်ရသော် စွဲမက်ဖွယ် လှပကြ၏။ ဤအပင်အားလုံးသည် ဆန္ဒပြည့် ကလ္ပဒြုမများဖြစ်ပြီး၊ ဤကန်များ၏ ရေသည် အမృతရသာကဲ့သို့ ချိုမြိန်၏။

Verse 101

नात्र मृत्युभयं घोरं न जरारोगपीडनम् । यथेष्टं विहरात्रैव भुंक्ष्व भोगान्यथोचितान्

ဤနေရာ၌ သေမင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မရှိ၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် ရောဂါတို့၏ နှိပ်စက်မှုလည်း မရှိ။ စိတ်ကြိုက်နေထိုင်လှည့်လည်၍ သင့်လျော်သင့်တင့်သော သုခဘောဂများကို ခံစားလော့။

Verse 110

तत्सहायार्थमेकं च पन्नगेंद्रकुमारकम् । नियुज्य तक्षकः प्रीत्या गच्छेति विससर्ज तम्

သူ့အားကူညီရန်အတွက် တက္ခကသည် ပျော်ရွှင်စွာ နဂါးဘုရင်၏ မင်းသားငယ်တစ်ပါးကို ခန့်အပ်၍ “သွားလော့” ဟုဆိုကာ စေလွှတ်လိုက်သည်။

Verse 120

का त्वं कस्य कलत्रं वा कस्यासि तनया सती । किमिदं तेंगने बाल्ये दुःसहं शोकलक्षणम्

သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏ ဇနီးနည်း၊ သို့မဟုတ် မည်သူ၏ သီလရှင်သမီးနည်း။ အင်္ဂါရပ်နူးညံ့သော ကလေးမလေးရေ၊ ကလေးဘဝတည်းက မခံနိုင်သော ဝမ်းနည်းခြင်း၏ လက္ခဏာများကို အဘယ်ကြောင့် ဆောင်ထားသနည်း။

Verse 130

दृष्टपूर्व इवाभासि मया च स्वजनो यथा । सर्वं कथय तत्त्वेन सत्यसारा हि साधवः

သင်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် အရင်က မြင်ဖူးသကဲ့သို့—ကိုယ့်ဆွေမျိုးတော်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အရာအားလုံးကို အမှန်တရားအတိုင်း ပြောလော့၊ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့သည် သစ္စာပေါ်၌သာ တည်ကြသည်။

Verse 140

स्वपाणिस्पर्शनोद्भिन्नपुलकांचितविग्रहम् । पूर्व दृष्टानि चांगेषु लक्षणानि स्वरादिषु । वयःप्रमाणं वर्णं च परीक्ष्यैनमतर्कयत्

သူမ၏ ကိုယ်လက်ထိတွေ့မှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ရောမန့်တက်လာသည်ကို မြင်၍၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများတွင် ယခင်က မြင်ဖူးသော လက္ခဏာများ—အသံနှင့် အခြားသွင်ပြင်များ—ကို သတိပြုမိသဖြင့်၊ သူမသည် အသက်အရွယ်၊ ကိုယ်အရွယ်အစားနှင့် အသားအရောင်ကို စိစစ်ကာ ထို့နောက် သူ့အပေါ် စဉ်းစားဆင်ခြင်하였다။

Verse 141

एष एव पतिर्मे स्याद्ध्रुवं नान्यो भविष्यति । अस्मिन्नेव प्रसक्तं मे हृदयं प्रेमकातरम्

ဤသူတစ်ဦးတည်းသာ မိမိ၏ခင်ပွန်းဖြစ်မည်ဟု အတည်ပြု၏၊ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်။ မိမိ၏နှလုံးသည် သူ့ထံတည်းကပ်လျက်၊ ချစ်ခြင်းကြောင့် နူးညံ့၍ ဝမ်းနည်းလှုပ်ရှားနေ၏။

Verse 142

परलोकादिहायातः कथमेवं स्वरूपधृक् । दुर्भाग्यायाः कथं मे स्याद्भर्तुर्नष्टस्य दर्शनम्

သူသည် ပရလောကမှ ဤနေရာသို့ ဤပုံသဏ္ဍာန်တည်းဖြင့် မည်သို့လာနိုင်သနည်း။ အလွန်ကံမကောင်းသော မိမိသည် ပျောက်ဆုံးသွားသော ခင်ပွန်း၏ မျက်နှာမြင်ခြင်းကို မည်သို့ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 143

स्वप्नोयं किमु न स्वप्नो भ्रमोऽयं किं तु न भ्रमः । एष धूर्तोऽथवा कश्चिद्यक्षो गंधर्व एव वा

ဤအရာသည် အိပ်မက်လား၊ အိပ်မက်မဟုတ်လား။ ဤသည် မောဟလား၊ မောဟမဟုတ်လား။ သူသည် လှည့်စားသူလား၊ သို့မဟုတ် ယက္ခတစ်ဦးလား၊ သို့တည်းမဟုတ် ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ဦးပင်လား။

Verse 150

स पुरोपवनाभ्याशे स्थित्वा तं फणि पुत्रकम् । विससर्जात्मदायादान्नृपासनगतान्प्रति

သူသည် မင်း၏ဥယျာဉ်အနီး၌ ရပ်တည်ကာ ထိုမြွေငယ်သားကို စေလွှတ်၍ မင်းပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော မိမိ၏ အမွေဆက်ခံသူများထံသို့ ညွှန်ကြားပို့ဆောင်하였다။

Verse 151

स गत्वोवाच ताञ्छीघ्रमिंद्रसेनो विमुच्यताम् । चंद्रांगदस्तस्य सुतः प्राप्तोऽयं पन्नगाल यात्

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် ချက်ချင်း ပြောသည်– “အိန္ဒြစေနကို အမြန်လွှတ်ပေးကြလော့။ ဤသူသည် သူ၏သား ချန္ဒြာင်္ဂဒ ဖြစ်၍ နာဂလောကမှ စေလွှတ်လာကာ ရောက်ရှိလာပြီ” ဟု။

Verse 152

नृपासनं विमुंचंतु भवंतो न विचार्यताम् । नो चेच्चंद्रागदस्याशु बाणाः प्राणान्हरंति वः

အို သင်တို့အားလုံး၊ မင်းရာဇပလ္လင်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ကြလော့—စဉ်းစား၍ နှောင့်နှေးမနေကြနှင့်။ မဟုတ်လျှင် စန္ဒြာင်္ဂဒ၏ လျင်မြန်သော မြားများက မကြာခင် သင်တို့၏ အသက်ကို လုယူလိမ့်မည်။

Verse 153

स मग्नो यमुनातोये गत्वा तक्षकमंदिरम् । लब्ध्वा च तस्य साहाय्यं पुनर्लोकादिहागतः

သူသည် ယမုနာမြစ်ရေထဲ၌ နစ်မြုပ်လျက် တက္ခက၏ ဘုရားကျောင်း-နန်းတော်သို့ သွားရောက်하였다။ ထိုသူ၏ အကူအညီကို ရရှိပြီးနောက် ထိုလောကမှ ဤလောကသို့ ပြန်လည် ရောက်လာ하였다။

Verse 160

तं पादमूले पतितं स्वपुत्रं विवेद नासौ पृथिवीपतिः क्षणम् । प्रबोधितोऽमात्यजनैः कथंचिदुत्थाय क्लिन्नेन हृदालिलिंग

ခြေတော်အောက်၌ လဲကျနေသော ကိုယ်ပိုင်သားကို မြင်သော်လည်း မြေကြီး၏ အရှင်သည် ခဏတာ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့။ အမတ်များက မည်သို့မည်ပုံနည်းဖြင့် နိုးထစေသဖြင့် သူသည် ထ၍ ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် စိုစွတ်နေသော နှလုံးသားနှင့် သားကို ဖက်တွယ်လေ၏။

Verse 170

चन्द्रांगदोऽपि रत्नाद्यैरानीतैस्तक्षकालयात् । स्वां पत्नीं भूषयां चक्रे मर्त्यानामतिदुर्लभैः

စန္ဒြာင်္ဂဒလည်း တက္ခက၏ နေရာမှ ယူဆောင်လာသော ရတနာများနှင့် အခြားအရာများဖြင့် မိမိဇနီးကို လူသားတို့အတွက် အလွန်ရှားပါးသော အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ပေး하였다။

Verse 177

सूत उवाच । विचित्रमिदमाख्यानं मया समनुवर्णितम् । भूयोऽपि वक्ष्ये माहात्म्यं सोमवारव्रतोदितम्

စူတက ပြောသည်—ဤအံ့ဩဖွယ် အကြောင်းအရာကို ငါက ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြပြီးပြီ။ သို့သော်လည်း တနင်္လာနေ့ ဝရတ (Somavāra-vrata) အတွက် ကြေညာထားသော မဟာတန်ခိုးကို ထပ်မံ ဟောပြမည်။