Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवं शिवतमः पंथाः शिवेनैव प्रदर्शितः । नृणां संसृतिबद्धानां सद्योमुक्तिकरः परः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ရှိဝမယ အမြင့်မြတ်ဆုံး လမ်းကြောင်းကို ရှိဝတော်ကိုယ်တိုင် ပြသတော်မူ၏။ သံသရာချည်နှောင်မှုတွင် ချုပ်နှောင်ခံရသော လူတို့အတွက် ဤလမ်းသည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၍ ချက်ချင်း မုတ္တိကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 2

अथ दुर्मेधसां पुंसां वेदेष्वनधिकारिणाम् । स्त्रीणां द्विजातिबंधूनां सर्वेषां च शरीरिणाम्

ယခုတွင် ဉာဏ်မပြည့်စုံသော ယောက်ျားများ—ဝေဒများ၌ အခွင့်မရှိသူများအတွက်၊ မိန်းမများအတွက်၊ ဒွိဇာတိတို့၏ ဆွေမျိုးဖြစ်သော်လည်း ဝေဒအခွင့်အရေးပြင်ပရှိသူများအတွက်၊ ထို့ပြင် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွက်—

Verse 3

एष साधारणः पंथाः साक्षात्कैवल्यसाधनः । महामुनिजनैः सेव्यो देवैरपि सुपूजितः

ဤသည်မှာ အများသုံးသော မာဂ်—ကိုင်ဝလျ (မောက္ခ) သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်စေသော साधနာ ဖြစ်သည်။ မဟာမုနိများက အစဉ်လိုက် လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြပြီး ဒေဝတားတို့ကလည်း အလွန်အမင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 4

यत्कथाश्रवणं शंभोः संसारभयनाशनम् । सद्योमुक्तिकरं श्लाघ्यं पवित्रं सर्वदेहिनाम्

ရှမ္ဘူ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို နားထောင်ခြင်းသည် သံသရာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်ဆီးသည်။ ထိုကထာသည် ချက်ချင်း မုက္တိကို ပေးကာ ချီးမွမ်းထိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးကို သန့်စင်စေသည်။

Verse 5

अज्ञानतिमिरांधानां दीपोऽयं ज्ञानसिद्धिदः । भवरोगनिबद्धानां सुसेव्यं परमौषधम्

အဗိဇ္ဇာ၏ အမှောင်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်သူများအတွက် ဤသည်မှာ အမှန်တရား ဉာဏ်၏ စိဒ္ဓိကို ပေးသော မီးအိမ်ဖြစ်သည်။ ဘဝရောဂါကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသူများအတွက် ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံး ဆေးဝါး—အစဉ်အမြဲ အားကိုးသင့်သည်။

Verse 6

महापातकशैलानां वज्रघातसुदारुणम् । भर्जनं कर्मबीजानां साधनं सर्व संपदाम्

ဤသည်မှာ မဟာပာပ၏ တောင်တန်းများပေါ်သို့ ဝဇ္ဇရဟန်ချက်ကဲ့သို့ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အင်အားဖြစ်သည်။ ကမ္မဗီဇများကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မင်္ဂလာသုခအောင်မြင်မှု အားလုံး၏ साधနာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 7

ये शृण्वंति सदा शम्भोः कथां भुवनपावनीम् । ते वै मनुष्या लोकेस्मिन्रुद्रा एव न संशयः

ရှမ္ဘူ၏ ကမ္ဘာကို သန့်စင်စေသော ကထာကို အစဉ်နားထောင်သူတို့သည် ဤလောက၌ အမှန်တကယ် ရုဒ္ဒရများပင် ဖြစ်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 8

शृण्वतां शूलिनो गाथां तथा कीर्तयतां सताम् । तेषां पादरजांस्येव तीर्थानि मुनयो जगुः

သုံးမြှားတံ (တရီရှူလ) ကိုင်ဆောင်သော သီဝ၏ ဂါထာကို နားထောင်၍ ကီရတနဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုသော သဒ္ဓါရှင်တို့အကြောင်း မုနိတို့က—သူတို့၏ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်တောင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 9

तस्मान्निश्रेयसं गन्तुं येभिवांछंति देहिनः । ते शृण्वंतु सदा भक्त्या शैवीं पौराणिकीं कथाम्

ထို့ကြောင့် နိḥရှ္ရేయသ (အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး) သို့ ရောက်လိုသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့သည် သဒ္ဓါဖြင့် အမြဲတမ်း သီဝသမ္ပတ္တိ ပုရာဏကထာကို နားထောင်ကြပါစေ။

Verse 10

यद्यशक्तः सदा श्रोतुं कथां पौराणिकीं नरः । मुहूर्तं वापि शृणुयान्नियतात्मा दिनेदिने

လူတစ်ယောက်သည် ပုရာဏကထာကို အမြဲနားထောင်ရန် မစွမ်းနိုင်လျှင်ပင် စိတ်ကိုထိန်းချုပ်၍ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မုဟူရ္တ တစ်ခဏလောက်တောင် နားထောင်သင့်သည်။

Verse 11

अथ प्रतिदिनं श्रोतुमशक्तो यदि मानवः । पुण्यमासेषु वा पुण्ये दिने पुण्यतिथिष्वपि

ထို့ပြင် လူတစ်ယောက်သည် နေ့တိုင်း နားထောင်ရန် မစွမ်းနိုင်လျှင် ပုဏ္ဏမాసများတွင်၊ မင်္ဂလာနေ့များတွင်၊ ထို့အပြင် ကုသိုလ်တိသီများတွင်လည်း (ဤကထာကို) နားထောင်သင့်သည်။

Verse 12

यः शृणोति कथां रम्यां पुराणैः समुदीरिताम् । स निस्तरति संसारं दग्ध्वा कर्ममहाटवीम्

ပုရာဏများက ကြေညာထားသော ရမဏီယကထာကို နားထောင်သူသည် ကမ္မ၏ မဟာတောအုပ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးကာ သံသရာကို ကျော်လွန်သွားသည်။

Verse 13

मुहूर्त्तं वा तदर्द्धं वा क्षणं वा पावनीं कथाम् । ये शृण्वंति सदा भक्त्या न तेषामस्ति दुर्गतिः

မုဟူရတ္တ တစ်ခါလုံးဖြစ်စေ၊ အဝက်ဖြစ်စေ၊ ခဏတစ်ခဏသာဖြစ်စေ—သန့်စင်ပေးသော ပဝါနီ သာသနာကထာကို ဘက္တိဖြင့် အမြဲနားထောင်သူတို့သည် ဒုဂ္ဂတိသို့ မကျရောက်ကြ။

Verse 14

यत्फलं सर्वयज्ञेषु सर्वदानेषु यत्फलम् । सकृत्पुराणश्रवणात्तत्फलं विंदते नरः

ယဇ္ဉအားလုံးမှ ရသောအကျိုးနှင့် ဒါနအားလုံးမှ ရသောအကျိုး—ပုရာဏကို တစ်ကြိမ်သာ နားထောင်ရုံဖြင့် လူသည် ထိုအကျိုးတူကို ရရှိ၏။

Verse 15

कलौ युगे विशेषेण पुराणश्रवणादृते । नास्ति धर्मः परः पुंसां नास्ति मुक्तिपथः परः

ကလိယုဂ၌ အထူးသဖြင့် ပုရာဏနားထောင်ခြင်းမရှိလျှင် လူတို့အတွက် ထိုထက်မြင့်သော ဓမ္မမရှိ၊ မုက္ခသို့သွားရာ ထိုထက်မြင့်သော လမ်းလည်း မရှိ။

Verse 16

पुराणश्रवणाच्छंभोर्नास्ति संकीर्तनं परम् । अत एव मनुष्याणां कल्पद्रुममहाफलम्

ရှမ္ဘူ (ရှီဝ) အတွက် ပုရာဏနားထောင်ခြင်းထက် မြင့်မားသော သံကီရ္တန မရှိ။ ထို့ကြောင့် လူသားတို့အတွက် ကလ္ပဒြုမ၏ မဟာဖလကဲ့သို့ အကျိုးကြီးမားလာသည်။

Verse 17

कलौ हीनायुषो मर्त्या दुर्बलाः श्रमपीडिताः । दुर्मेधसो दुःखभाजो धर्माचारविवर्जिताः

ကလိယုဂ၌ မရဏသတ္တဝါတို့သည် အသက်တို၊ အားနည်း၍ အလုပ်ပင်ပန်းမှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရကြသည်။ ဉာဏ်မတောက်ပ၊ ဒုက္ခကို ခံစားရသူများဖြစ်ကာ ဓမ္မအာစာရမှ ကင်းဝေးကြသည်။

Verse 18

इति संचिंत्य कृपया भगवान्बादरायणः । हिताय तेषां विदधे पुराणाख्यं सुधारसम्

ဤသို့ ကရုဏာဖြင့် စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ဘဂဝန် ဘာဒရာယဏ (ဗျာသ) သည် သူတို့၏ အကျိုးအတွက် ပုရာဏဟူသော အမృతရည်ကဲ့သို့သော အနှစ်သာရကို ရေးသားတော်မူ၏။

Verse 19

पिबन्नेवामृतं यत्नादेतत्स्यादजरामरः । शम्भोः कथामृतं कुर्यात्कुलमेवाजरामरम्

အမృతကို ကြိုးစား၍ သောက်သုံးသူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ လွတ်ကင်းကာ အဇရာအမရ ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူ ရှမ္ဘု၏ သာသနာကထာအမృతသည် မိမိ၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်ကိုပင် အဇရာအမရ ဖြစ်စေသည်။

Verse 20

बालो युवा दरिद्रो वा वृद्धो वा दुर्बलोऽपि वा । पुराणज्ञः सदा वन्द्यः पूज्यश्च सुकृतार्थिभिः

ကလေးဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ၊ အိုမင်းသူဖြစ်စေ၊ အားနည်းသူဖြစ်စေ—ပုရာဏကို သိမြင်သူသည် ကုသိုလ်ကို ရှာဖွေသူတို့အတွက် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုကန်တော့ထိုက်၍ ပူဇော်ထိုက်၏။

Verse 21

नीचबुद्धिं न कुर्वीत पुराणज्ञे कदाचन । यस्य वक्त्रांबुजाद्वाणी कामधेनुः शरीरिणाम्

ပုရာဏကို သိမြင်သူအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ နိမ့်ကျသော အမြင်မထားရ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ပါးစပ်ကြာပန်းမှ ထွက်သော ဝါဏီသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ဆန္ဒပြည့်စေသော ကာမဓေနုကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသည်။

Verse 22

गुरवः संति लोकेषु जन्मतो गुणतस्तथा । तेषामपि च सर्वेषां पुराणज्ञः परो गुरुः

လောက၌ မွေးဖွားမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဂုဏ်သတ္တိကြောင့်လည်းကောင်း ဂုရုများ ရှိကြသည်။ သို့သော် ထိုအားလုံးအနက် ပုရာဏကို သိမြင်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုရု ဖြစ်၏။

Verse 23

भवकोटिसहस्रेषु भूत्वाभूत्वावसीदति । यो ददात्यपुनर्वृत्तिं कोऽन्यस्तस्मात्परो गुरुः

ကောဋိပေါင်းများစွာသော ဘဝများတွင် မွေးဖွားသေဆုံး ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်လည်ရာမှ သတ္တဝါသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ကျရောက်သည်။ ‘အပုနရဝෘတ္တိ’ ဟူသော ပြန်မလာခြင်း (ပြန်လည်မွေးဖွားမှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးအပ်သူထက် မြင့်မြတ်သော ဂုရု အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 24

पुराणज्ञः शुचिर्दांतः शांतो विजितमत्सरः । साधुः कारुण्यवान्वाग्मी वदेत्पुण्यकथां सुधी

ပညာရှိသော ကထာပြောသူသည် ပုရာဏကို သိကျွမ်း၍ သန့်ရှင်းကာ အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ငြိမ်းချမ်း၍ မနာလိုမှုကင်း၊ သာဓုသဘောရှိ၊ ကရုဏာပြည့်ဝ၍ စကားပြောပညာကောင်းသူဖြစ်ကာ ပုဏ္ဏကထာကို ဟောကြားသင့်သည်။

Verse 25

व्यासासनं समारूढो यदा पौराणिको द्विजः । असमाप्तप्रसंगश्च नमस्कुर्यान्न कस्य चित्

ပုရာဏဟောသူ ဒွိဇသည် ဗျာသအာသနပေါ် တက်ထိုင်ပြီး ဟောပြောမှု မပြီးဆုံးသေးသည့်အခါ မည်သူ့ကိုမဆို နမස්ကာရပြုရန် ထမရပ်သင့်။

Verse 26

ये धूर्ता ये च दुर्वृत्ता ये चान्ये विजिगीषवः । तेषां कुटिलवृत्तीनामग्रे नैव वदेत्कथाम्

လိမ်လည်သူ၊ အကျင့်ဆိုးသူနှင့် အနိုင်ယူလိုစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားသူတို့—အကျင့်ကောက်ကွေ့သောသူများ၏ရှေ့တွင် သာသနာကထာကို လုံးဝ မဟောကြားသင့်။

Verse 27

न दुर्जनसमाकीर्णे न शूद्रश्वापदावृते । देशे न द्यूतसदने वदेत्पुण्यकथां सुधीः

ပညာရှိသည် ပုဏ္ဏကထာကို မကောင်းသူများနှင့် ပြည့်နှက်သောနေရာတွင် မဟောသင့်၊ ရှုဒ္ဒရနှင့် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများက လွှမ်းမိုးသောဒေသတွင်လည်း မဟောသင့်၊ လောင်းကစားအိမ်တွင်လည်း မဟောသင့်။

Verse 28

सद्ग्रामे सुजनाकीर्णे सुक्षेत्रे देवतालये । पुण्ये नदनदीतीरे वदेत्पुण्यकथां सुधीः

သူတော်ကောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကောင်းမြတ်သည့် ရွာ၌၊ သန့်ရှင်းသော မြေကွက် သို့မဟုတ် သာသနာတော်နယ်မြေ၌၊ ဒေဝတားဘုရားကျောင်းအတွင်း၌၊ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော မြစ်ချောင်းကမ်းပါး၌ ပညာရှိသည် ကုသိုလ်ပေးသော သာသနာကထာကို ဟောကြားသင့်သည်။

Verse 29

शिवभक्तिसमायुक्ता नान्यकार्येषु लालसा । वाग्यताः सुश्रवोऽव्यग्राः श्रोतारः पुण्यभागिनः

ရှီဝဘုရားအား ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အခြားကိစ္စများကို မလိုလား၊ စကားကို ထိန်းသိမ်း၍ နားထောင်ရာတွင် သတိရှိကာ စိတ်မလှုပ်ရှားသော နားထောင်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ကုသိုလ်၏ အခွင့်အရေးကို ရရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 30

अभक्ता ये कथां पुण्यां शृण्वंति मनुजाधमाः । तेषां पुण्यफलं नास्ति दुःखं स्याज्जन्मजन्मनि

ဘက္တိမရှိသော လူအနိမ့်အမြင့်တို့က ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ကထာကို နားထောင်သော်လည်း ကုသိုလ်အကျိုး မရကြ; ဒုက္ခသည် မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင် သူတို့နောက်လိုက်မည်။

Verse 31

पुराणं ये त्वसंपूज्य तांबूलाद्यैरुपायनैः । शृण्वंति च कथां भक्त्या दरिद्राः स्युर्न पापिनः

တံဘူးလ် စသည့် ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ပုရာဏကို မပူဇော်နိုင်သော်လည်း ဘက္တိဖြင့် ကထာကို နားထောင်သူတို့သည် ဆင်းရဲနိုင်သော်လည်း အပြစ်ရှိသူ မဟုတ်ကြ။

Verse 32

कथायां कीर्त्यमानायां ये गच्छंत्यन्यतो नराः । भोगांतरे प्रणश्यंति तेषां दाराश्च संपदः

သန့်ရှင်းသော ကထာကို ကြေညာဟောကြားနေစဉ် လူတို့က ထွက်ခွာ၍ အခြားနေရာသို့ သွားလျှင်—သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုအလယ်တွင်ပင် ဇနီးများနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 33

सोष्णीषमस्तका ये च कथां शृण्वंति पावनीम् । ते बलाकाः प्रजायन्ते पापिनो मनुजाधमाः

အပြစ်ရှိ၍ လူတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သူတို့သည် သန့်စင်ပေးသော သာသနာတော်ကထာကို ခေါင်းကိုဖုံးထားလျက် (မလေးစားဘဲ) နားထောင်လျှင်၊ ဘလာကာ ငှက်—ကြိုးငှက်/ရေငှက်—အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်။

Verse 34

तांबूलं भक्षयन्तो ये कथां शृण्वंति पावनीम् । स्वविष्ठां खादयंत्येतान्नरके यमकिंकराः

တံဘူလ (ပန်/ကွမ်း) ကို ကိုက်စားရင်း သန့်စင်ပေးသော သာသနာတော်ကထာကို နားထောင်သူတို့ကို နరక၌ ယမမင်း၏ အမှုထမ်းများက ကိုယ့်အညစ်အကြေးကိုပင် စားခိုင်းကြသည်။

Verse 35

ये च तुंगासनारूढाः कथां शृण्वंति दांभिकाः । अक्षयान्नरकान्भुक्त्वा ते भवंत्येव वायसाः

ထို့ပြင် မုသာဟန်ဆောင်သူတို့သည် မြင့်သောအာසနပေါ်တက်ထိုင်ကာ သာသနာတော်ကထာကို နားထောင်လျှင်၊ ‘မကုန်ခန်း’ နరకများကို ခံစားပြီးနောက် အမှန်တကယ် ကော်ငှက်အဖြစ် ပြန်မွေးဖွားကြသည်။

Verse 36

ये च वीरासनारूढा ये च मंचकसंस्थिताः । शृण्वंति सत्कथां ते वै भवंत्यनृजुपादपाः

ဗီရာအာသနာဖြင့် ထိုင်ကာ သို့မဟုတ် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်/လဲ၍ သာသနာတော်ကထာကို နားထောင်သူတို့သည် ‘ခြေကောက်သစ်ပင်’—တံတောင်ကောက်ကွေ့သော သစ်ပင်—အဖြစ် ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 37

असंप्रणम्य शृण्वंतो विषवृक्षा भवंति ते । कथां शयानाः शृण्वन्तो भवंत्यजगरा नराः

မပဏာမပြုဘဲ နားထောင်သူတို့သည် အဆိပ်သစ်ပင် ဖြစ်လာကြသည်။ ထို့ပြင် လဲလျောင်းကာ ကထာကို နားထောင်သော လူတို့သည် အဇဂရာ—အလွန်ကြီးမားသော ပိုင်သွန်မြွေ—အဖြစ် ပြန်မွေးဖွားကြသည်။

Verse 38

यः शृणोति कथां वक्तुः समानासनमाश्रितः । गुरुतल्पसमं पापं संप्राप्य नरकं व्रजेत्

ဟောပြောသူနှင့် တန်းတူအာသနပေါ်ထိုင်၍ ကထာကို နားထောင်သူသည် ဆရာ၏အိပ်ရာကို ဖောက်ဖျက်သကဲ့သို့ အပြစ်တူကို ရရှိပြီး ထိုအပြစ်ကြောင့် နရက်သို့ သွားရ၏။

Verse 39

ये निंदंति पुराणज्ञं कथां वा पापहारिणीम् । ते वै जन्मशतं मर्त्याः शुनका संभवंति च

ပုရာဏကို သိမြင်သူကို သို့မဟုတ် အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော သာသနာကထာကို မထီမဲ့မြင်ပြောဆိုသူတို့သည် လူဘဝ၌ မွေးဖွားရာတစ်ရာကြိမ်တိုင်တိုင် ခွေးအဖြစ် မွေးဖွားရ၏။

Verse 40

कथायां वर्तमानायां ये वदंति नराधमाः । ते गर्दभाः प्रजायन्ते कृकलासास्ततः परम्

ကထာကျင်းပနေစဉ် အောက်တန်းကျသူတို့ စကားပြောနေကြလျှင် မြည်းအဖြစ် မွေးဖွားရပြီး၊ ထို့နောက် တောက်တဲ့အဖြစ် ထပ်မံဖြစ်ရ၏။

Verse 41

कदाचिदपि ये पुण्यां न शृण्वंति कथां नराः । ते भुक्त्वा नरकान्घोरान्भ वंति वनसूकराः

ပုဏ္ဏမြတ်သော ကထာကို တစ်ကြိမ်တောင် မနားထောင်ဖူးသူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရက်များကို ခံစားပြီးနောက် တောဝက်အဖြစ် ဖြစ်လာရ၏။

Verse 42

ये कथामनुमोदन्ते कीर्त्यमानां नरोत्तमाः । अशृण्वंतोऽपि ते यांति शाश्वतं परमं पदम्

ကထာကို ကီရ్తနာရွတ်ဆိုနေစဉ် အနုမောဒနာပြု၍ ဝမ်းမြောက်သူ နရောတ္တမတို့သည် မကြားရသော်လည်း ထာဝရ အမြင့်ဆုံးသော ပရမပဒကို ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 43

कथायां कीर्त्यमानायां विघ्नं कुर्वंति ये शठाः । कोट्यब्दान्नरकान्भुक्त्वा भवंति ग्रामसूकराः

ပူရာဏသဒ္ဓာကထာကို ရွတ်ဖတ်ကာ ကီရတနပြုနေစဉ် အနှောင့်အယှက်ပြုသော လိမ်လည်သူတို့သည် ကုဋိနှစ်ပေါင်းများစွာ နရကဒုက္ခကို ခံစားပြီးနောက် ရွာဝက်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်။

Verse 44

ये श्रावयंति मनुजान्पुण्यां पौराणिकीं कथाम् । कल्पकोटिशतं साग्रं तिष्ठंति ब्रह्मणः पदम्

လူတို့အား ပုဏ္ဏမြတ်သော ပူရာဏကထာကို နားထောင်စေသူတို့သည် ကလ္ပကုဋိတစ်ရာနှင့်အတူ ပြည့်စုံသောကာလတစ်လျှောက် ဘြဟ္မာ၏ပဒ၊ ဘြဟ္မလောက၌ တည်နေကြသည်။

Verse 45

आसनार्थं प्रयच्छंति पुराणज्ञस्य ये नराः । कम्बलाजिनवासांसि मञ्चं फलकमेव च

ပူရာဏကို သိမြင်သူအား ထိုင်ရာအတွက် အာသနပေးသူတို့—စောင်၊ သမင်အရေ၊ အဝတ်အစား၊ အိပ်ရာမောင်း သို့မဟုတ် သစ်သားပြားတစ်ပြားတောင်—မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိကြသည်။

Verse 46

स्वर्गलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । स्थित्वा ब्रह्मादिलोकेषु पदं यांति निरामयम्

သူတို့သည် ဆွರ್ಗလောကသို့ ရောက်ကာ လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှ ဘောဂကို ခံစားပြီးနောက် ဘြဟ္မာတို့၏ လောကများ၌ တည်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် အညစ်အကြေးကင်း၍ ဝေဒနာကင်းသော အမြင့်ဆုံးပဒကို ရောက်ကြသည်။

Verse 47

पुराणज्ञस्य यच्छंति ये सूत्रवसनं नवम् । भोगिनो ज्ञानसंपन्नास्ते भवंति भवेभवे

ပူရာဏကို သိမြင်သူအား အဝတ်သစ် (အထည်သစ်) ကို ပူဇော်သူတို့သည် ဘဝတစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝ ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ ဘောဂခံစားနိုင်ကာ ဉာဏ်ပညာပြည့်စုံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 48

ये महापातकैर्युक्ता उपपातकिनश्च ये । पुराणश्रवणादेव ते यांति परमं पदम्

မဟာအပြစ်ကြီးများနှင့် ချိတ်ဆက်နေသူများ၊ အပြစ်သေးသေးများရှိသူများပင် ပုရာဏကို နားထောင်ခြင်းသာဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော “ပရမပဒ” သို့ ရောက်နိုင်ကြသည်။

Verse 49

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं द्विजोत्तमाः । शृण्वतां सर्वपापघ्नं विचित्रं सुमनोहरम्

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ဤနေရာ၌ ငါသည် မဟာပုဏ္ဏိယရှိသော အိတိဟာသကို ပြောကြားမည်—နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး အံ့ဩဖွယ်ကောင်းကာ စိတ်ကိုလှပစေသည်။

Verse 50

दक्षिणापथमध्ये वै ग्रामो बाष्कलसंज्ञितः । तत्र संति जनाः सर्वे मूढाः कर्मविवर्जिताः

ဒက္ခိဏာပထ၏ အလယ်ပိုင်းတွင် “ဗာෂ္ကလ” ဟုခေါ်သော ရွာတစ်ရွာရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ လူအားလုံး မောဟဖြင့်လွဲမှားကာ သင့်လျော်သော ဓမ္မကర్మများမှ ကင်းလွတ်နေကြသည်။

Verse 51

न तत्र ब्राह्मणाचाराः श्रुतिस्मृतिपराङ्मुखाः । जपस्वाध्यायरहिताः परस्त्री विषयातुराः

ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏအာచာရ မရှိ၊ သူတို့သည် ရှရုတိနှင့် စမෘတိမှ မျက်နှာလွှဲကြသည်။ ဂျပ်နှင့် စွာဓျာယ မရှိဘဲ၊ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးနှင့် အာရုံဝတ္ထုများအပေါ် တဏှာကြောင့် စိတ်ပူပန်နေကြသည်။

Verse 52

कृषीवलाः शस्त्रधरा निर्देवा जिह्मवृत्तयः । न जानंति परं धर्मं ज्ञानवैराग्यलक्षणम्

သူတို့သည် လယ်လုပ်သူနှင့် လက်နက်ကိုင်သူသာဖြစ်၍ ဒေဝတားမယုံကြည်၊ အကျင့်အကြံ ကောက်ကွေ့သည်။ ဉာဏ်နှင့် ဝိရာဂျ (ကင်းမက်ခြင်း) လက္ခဏာရှိသော အမြင့်ဓမ္မကို မသိကြ။

Verse 53

स्त्रियश्च पापनिरताः स्वैरि ण्यः कामलालसाः । दुर्बुद्धयः कुटिलगाः सद्गताचारवर्जिताः

ထို့ပြင် မိန်းမအချို့သည် အပြစ်ကမ္မ၌ မူးမောလျက်—ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ လိုက်လျောသူ၊ ကာမရသာကို တောင့်တသူ; အမြင်မှားသော ဉာဏ်နှင့် ကောက်ကွေ့သော လမ်းစဉ်ရှိ၍ သုစရိုက်နှင့် ကောင်းမြတ်သော မာဂ်၏ စည်းကမ်းမှ ကင်းဝေးကြ၏။

Verse 54

तत्रैको विदुरो नाम दुरात्मा ब्राह्मणाधमः । आसीद्वेश्यापतिर्योऽसौ सदारोऽपि कुमार्गगः

ထိုနေရာ၌ “ဝိဒုရ” ဟူသော လူတစ်ဦးရှိ၏—အတွင်းစိတ်ဆိုးယုတ်၍ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အနိမ့်ဆုံး။ သူသည် ပြည့်တန်ဆာမ၏ ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် နေထိုင်ကာ မယားရှိသော်လည်း မကောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်လိုက်ခဲ့၏။

Verse 55

स्वपत्नीं बंदुलां नाम हित्वा प्रतिनिशं तथा । वेश्याभवनमासाद्य रमते स्मरपीडितः

မိမိ၏ မယား “ဗန္ဒုလာ” ကို စွန့်ပစ်၍ ညတိုင်းညတိုင်း ပြည့်တန်ဆာတို့၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာ၌ ရမဏပြုလေ၏—ကာမဒေဝ၏ လှံတံကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသကဲ့သို့။

Verse 56

सापि तस्यांगना रात्रौ वियुक्ता नवयौवना । असहंती स्मरावेशं रेमे जारेण संगता

သူ၏ နုယောဝန မယားလည်း ညအခါ၌ သူနှင့် ကွာဝေးနေရာမှ ကာမအာဝေသကို မခံနိုင်သဖြင့် မိမိ၏ ချစ်သူလျှို့ဝှက် (ဇာရ) နှင့် ပေါင်းစည်းကာ ရမဏပြုလေ၏။

Verse 57

तां कदाचिद्दुराचारां जारेण सह संगताम् । दृष्ट्वा तस्याः पतिः क्रोधादभि दुद्राव सत्वरः

တစ်ခါတရံ ထိုမကောင်းသဘောရှိသော မိန်းမကို ဇာရနှင့်အတူ ပေါင်းစည်းနေသည်ကို မြင်သော်၊ သူမ၏ လင်သည် ဒေါသကြီးစွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

Verse 58

जारे पलायिते पत्नीं गृहीत्वा स दुराशयः । संताड्य मुष्टिबंधेन मुहुर्मुहुरताडयत्

ယောက်ျားမြှောင် ထွက်ပြေးသွားသောအခါ ထိုယုတ်မာသောစိတ်ရှိသူသည် မိမိဇနီးကို ဖမ်းဆွဲ၍ လက်သီးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်လေ၏။

Verse 59

सा नारी पीडिता भर्त्रा कुपिता प्राह निर्भया । भवान्प्रतिनिशं वेश्यां रमते का गतिर्मम

ခင်ပွန်းသည်၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရသော ထိုအမျိုးသမီးသည် ဒေါသထွက်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောကြားသည်မှာ - "သင်သည် ညတိုင်း ပြည့်တန်ဆာနှင့် ပျော်ပါးနေသည်၊ သို့ဖြစ်လျှင် ကျွန်ုပ်၏ ကံကြမ္မာသည် အဘယ်နည်း။"

Verse 60

अहं रूपवती योषा नवयौवनशालिनी । कथं सहिष्ये कामार्ता तव संगतिवर्जिता

"ကျွန်ုပ်သည် နုပျိုသော အလှတရားနှင့် ပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ သင်နှင့် ကင်းကွာနေရသဖြင့် ဆန္ဒမီးလောင်ကျွမ်းမှုကို ကျွန်ုပ် မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။"

Verse 61

इत्युक्तः स तया तन्व्या प्रोवाच ब्राह्मणाधमः । युक्तमेव त्वयोक्तं हि तस्माद्वक्ष्यामि ते हितम्

ထိုသွယ်လျသော အမျိုးသမီးက ဤသို့ပြောကြားရာ ထိုယုတ်မာသော ဗြာဟ္မဏက ပြန်ပြောသည်မှာ - "သင်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် သင့်အတွက် အကျိုးရှိမည့်အရာကို ငါပြောပြမည်။"

Verse 62

जारेभ्यो धनमाकृष्य तेभ्यो देहि परां रतिम् । तद्धनं देहि मे सर्वं पण्यस्त्रीणां ददामि तत्

"ယောက်ျားမြှောင်များထံမှ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ယူ၍ သူတို့အား ကာမသုခကို ပေးလော့။ ထို့နောက် ထိုဥစ္စာအားလုံးကို ငါ့အား ပေးလော့၊ ငါသည် ပြည့်တန်ဆာတို့အား ပေးမည်။"

Verse 63

एवं संपूर्यते कामो ममापि च वरानने । तथेति भर्तृवचनं प्रतिजग्राह सा वधूः

“ဤသို့ဖြစ်လျှင်၊ မျက်နှာလှသူရေ၊ ငါ၏ဆန္ဒလည်း ပြည့်စုံမည်။” ဟု ခင်ပွန်း၏စကားကို ကြားသော် သတို့သမီးသည် “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုကာ လက်ခံ하였다။

Verse 64

एवं तयोस्तु दंपत्योर्दुराचारप्रवृत्तयोः । कालेन निधनंप्राप्तः स विप्रो वृषलीपतिः

ဤသို့ ထိုဇနီးမောင်နှံသည် မကောင်းသောအကျင့် (ဒုရာစာရ) တွင် ဆက်လက်ကျင်လည်နေကြရာ၊ ကာလကြာသော် ထိုဗြာဟ္မဏ—အနိမ့်အတန်းမိန်းမ၏ခင်ပွန်း—သည် သေဆုံးသွား하였다။

Verse 65

मृते भर्तरि सा नारी पुत्रैः सह निजालये । उवास सुचिरं कालं किंचिदुत्क्रांतयौवना

ခင်ပွန်းသေဆုံးပြီးနောက် ထိုမိန်းမသည် သားများနှင့်အတူ မိမိအိမ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယောဝနအရွယ်လည်း အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားခဲ့သည်။

Verse 66

एकदा दैवयोगेन संप्राप्ते पुण्यपर्वणि । सा नारी बंधुभिः सार्धं गोकर्णं क्षेत्र माययौ

တစ်နေ့တွင် ဒေဝယောဂကြောင့် ပုဏ္ဏပရဝ (ပွဲနေ့) သန့်ရှင်းသောနေ့ ရောက်လာသဖြင့် ထိုမိန်းမသည် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဂိုကဏ္ဏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 67

तत्र तीर्थजले स्नात्वा कस्मिंश्चिद्देवतालये । शुश्राव देवमुख्यानां पुण्यां पौराणिकीं कथाम्

ထိုနေရာ၌ တီရ္ထရေ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဒေဝတालय တစ်ခုတွင် ဒေဝတို့အထွဋ်အမြတ်အကြောင်း ပုဏ္ဏမြတ်သော ပုရာဏကထာကို ကြားနာ하였다။

Verse 68

योषितां जारसक्तानां नरके यमकिंकराः । संतप्तलोहपरिघं क्षिपंति स्मरमंदिरे

ငရဲတွင် ယမမင်း၏ အမှုထမ်းတို့သည် မတရားချစ်သူတို့ကို စွဲလမ်းသော မိန်းမများအပေါ် အနီရောင်ပူလောင်သံတုတ်ကြီးများကို ပစ်ချကြသည်—‘ကာမ၏ အိမ်’ ဟူသော တဏ္ဟာကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခခန်း၌။

Verse 69

इति पौराणिकेनोक्तां सा श्रुत्वा धर्मसंहिताम् । तमुवाच रहस्येषा भीता ब्राह्मणपुंगवम्

ပုရာဏာကို ရွတ်ဆိုသူက ပြောသော ဓမ္မသင်္ဟိတကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ကြောက်ရွံ့လာကာ ထိုဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ကို တိတ်တဆိတ်ဖြင့် မေးမြန်းပြောဆို하였다။

Verse 70

ब्रह्मन्पापमजानंत्या मयाचरितमुल्बणम् । यौवने कामचारेण कौटिल्येन प्रवर्तितम्

“အို ဗြာဟ္မဏာ၊ အပြစ်ဟု မသိဘဲ ကျွန်မသည် လူငယ်ဘဝ၌ အလွန်ပြင်းထန်သော အမှုကို ပြုမိခဲ့သည်—ကာမလိုက်စားမှုနှင့် လှည့်ကွက်ကပျက်ကွက်ကာ လှုံ့ဆော်ခံရ၍။”

Verse 71

इदं त्वद्वचनं श्रुत्वापुराणार्थविजृंभि तम् । भीतिर्मे महती जाता शरीरं वेपते मुहुः

“ပုရာဏာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဖွင့်လှစ်ရှင်းပြသော သင်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်မတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြီးမားစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်; ကိုယ်ခန္ဓာသည် မကြာခဏ တုန်လှုပ်နေသည်။”

Verse 72

धिङ्मां दुरिंद्रियासक्तां पापां स्मरविमोहिताम् । अल्पस्य यत्सुखस्यार्थे घोरां यास्यामि दुर्गतिम्

“အရှက်တရားပင်—အပြစ်ရှိသူ၊ မကောင်းသော အာရုံခံအင်္ဂါတို့၌ စွဲလမ်းသူ၊ ကာမမောဟ၌ မူးမောသူ! အနည်းငယ်သော ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကျွန်မသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုဂ္ဂတိသို့ ကျရောက်မည်။”

Verse 73

कथं पश्यामि मरणे यमदूतान्भयंकरान् । कथं पाशैर्बलात्कंठे बध्यमाना धृतिं लभे

သေချိန်၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ယမဒူတတို့ကို ငါ မည်သို့ မြင်ရမည်နည်း။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ကြိုးပတ်ဖြင့် လည်ပင်းကို အင်အားဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသော် စိတ်၏ တည်ငြိမ်မှုကို ငါ မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 74

कथं सहिष्ये नरके खंडशो देहकृंतनम । पुनः कथं पतिष्यामि संतप्ता क्षारकर्दमे

နရက၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲဖြတ်ခြင်းကို ငါ မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် မီးလောင်ပူလောင်နေစဉ် အယ်လ်ကလိုင်းကန့်ကွက်သော ရွံ့ကန်ထဲသို့ ငါကို မည်သို့ ပြန်လည် ပစ်ချမည်နည်း။

Verse 75

कथं च योनिलक्षेषु क्रिमिकीटखगादिषु । परिभ्रमामि दुःखौघात्पीड्यमाना निरंतरम्

ထို့ပြင် ပိုးကောင်၊ ပိုးမွှား၊ ငှက်တို့စသည့် ယောနီများအတွင်း မွေးဖွားမှု သိန်းချီထောင်ချီကို ဒုက္ခရေကြီးဖြင့် အစဉ်မပြတ် ဖိစီးခံရကာ ငါ မည်သို့ လှည့်လည်လျှောက်လှမ်းရမည်နည်း။

Verse 76

कथं च रोचते मह्यमद्यप्रभृति भोजनम् । रात्रौ कथं च सेविष्ये निद्रां दुःखपरिप्लुता

ယနေ့မှစ၍ အစားအစာသည် ငါ့အတွက် မည်သို့ နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ညအခါ ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသော် အိပ်စက်ခြင်းကို ငါ မည်သို့ ခံယူနိုင်မည်နည်း။

Verse 77

हाहा हतास्मि दग्धास्मि विदीर्णहृदयास्मि च । हा विधे मां महापापे दत्त्वा बुद्धिमपातयः

အိုဟို! ငါ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ငါ မီးလောင်သွားပြီ၊ ငါ့နှလုံးလည်း ကွဲပြားသွားပြီ။ အို ကံကြမ္မာကို စီမံသူ ဝိဓာတာရေ၊ ငါ့အား ဉာဏ်ပညာ ပေးပြီးနောက် မဟာအပြစ်ထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည် ကျစေသနည်း။

Verse 78

पततस्तुंगशैलाग्राच्छूलाक्रांतस्य देहिनः । यद्दुःखं जायते घोरं तस्मात्कोटिगुणं मम

မြင့်မားသောတောင်ထိပ်မှကျ၍ လှံဖြင့်ထိုးစိုက်ခံရသော သက်ရှိ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်နာကျင်မှုကဲ့သို့—ငါ၏ဒုက္ခသည် ထိုထက် ကောဋိဆတန်ပို၍ ကြီးမား၏။

Verse 79

अश्वमेधायुतं कृत्वा गंगां स्नात्वा शतं समाः । न शुद्धिर्जायते प्रायो मत्पापस्य गरीयसः

ငါသည် အရှွမေဓယဇ္ဈာ တစ်သောင်းပြုလုပ်ပြီး ဂင်္ဂါမြစ်၌ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ရေချိုးသော်လည်း၊ ငါ၏လေးလံသော အပြစ်အတွက် သန့်စင်မှုသည် များသောအားဖြင့် မပေါ်ပေါက်နိုင်။

Verse 80

किं करोमि क्व गच्छामि कं वा शरणमाश्रये । को वा मां त्रायते लोके पतंती नरकार्णवे

ငါဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ ဘယ်သို့သွားရမည်နည်း၊ မည်သူ့ကို အားကိုး၍ ခိုလှုံရမည်နည်း။ နရကသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျဆင်းနေသော ငါကို ဤလောက၌ မည်သူက ကယ်တင်မည်နည်း။

Verse 81

त्वमेव मे गुरुर्ब्रह्मंस्त्वं माता त्वं पितासि च । उद्धरोद्धर मां दीनां त्वामेव शरणं गताम्

အို ဘြဟ္မဏ! သင်တစ်ဦးတည်းသည် ငါ၏ဂုရု ဖြစ်၏; သင်သည် မိခင်လည်းဖြစ်၊ ဖခင်လည်းဖြစ်၏။ သနားစရာ ငါကို မြှောက်တင်ကယ်တင်ပါ—ငါသည် သင်တစ်ဦးတည်းကိုသာ ခိုလှုံလာ၏။

Verse 82

इति तां जातनिर्वेदां पतितां चरणद्वये । उत्थाप्य कृपया धीमान्बभाषे द्विजपुंगवः

ဤသို့ဆိုပြီး နောင်တရ၍ သူ၏ခြေတော်နှစ်ဖက်၌ လဲကျနေသော သူမကို မြင်သော်၊ ပညာရှိ ဒွိဇပုင်္ဂဝသည် ကရုဏာဖြင့် သူမကို ထူထောင်ကာ စကားဆို၏။

Verse 83

ब्राह्मण उवाच । दिष्ट्या काले प्रबुद्धासि श्रुत्वेमां महतीं कथाम् । मा भैषीस्तव वक्ष्यामि गतिं चैव सुखावहाम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– “ကံကောင်းခြင်းကြောင့် သင်သည် အချိန်မှန်ကန်စွာ နိုးထလာပြီး ဤအလွန်မြတ်သော သာသနာတော်ကထာကို ကြားနာခဲ့သည်။ မကြောက်ပါနှင့်၊ စစ်မှန်သော ချမ်းသာကို ပေးသော လမ်းနှင့် အဆုံးကံကို ငါပြောမည်။”

Verse 84

सत्कथाश्रवणादेव जाता ते मतिरीदृशी । इंद्रियार्थेषु वैराग्यं पश्चात्तापो महानभूत्

“သဒ္ဓမ္မကထာကို ကြားနာရုံဖြင့်ပင် သင်၌ ဤသို့သော အမြင်ဉာဏ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ အင်ဒြိယအာရုံတို့အပေါ် မကပ်ငြိမှု (ဝိရာဂ) ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော နောင်တလည်း မွေးဖွားလာသည်။”

Verse 85

पश्चात्तापो हि सर्वेषामघानां निष्कृतिः परा । तेनैव कुरुते सद्यः प्रायश्चित्तं सुधीर्नरः

“အမှန်တကယ် နောင်တ (ပශ්္ଚာတ္တாப) သည် အပြစ်အားလုံးအတွက် အမြင့်ဆုံးသော သန့်စင်လျော်ကြေး ဖြစ်သည်။ ထိုနောင်တတည်းဟူ၍ ပညာရှိသူသည် ချက်ချင်း စစ်မှန်သော ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ပြန်လည်သန့်စင်ခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။”

Verse 86

प्रायश्चित्तानि सर्वाणि कृत्वा च विधिवत्पुनः । अपश्चात्तापिनो नार्या न यांति गतिमुत्तमाम्

“သတ်မှတ်ထားသော ပရायရှ္စိတ္တ အားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ ပြန်လည်ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်တောင် နောင်တမရှိသူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို မရောက်နိုင်ကြ။”

Verse 87

सत्कथाश्रवणान्नित्यं संयाति परमां गतिम् । पुण्यक्षेत्रनिवासाच्च चित्तशुद्धिः प्रजायते

“သဒ္ဓမ္မကထာကို နေ့စဉ်ကြားနာခြင်းဖြင့် ပရမဂတိသို့ ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ပုဏ္ဏယ-ခ္ෂೇತ್ರ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားမြေ) တွင် နေထိုင်ခြင်းကြောင့် စိတ်၏ သန့်စင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။”

Verse 88

यथा सत्कथया नित्यं संयाति परमां गतिम् । तथान्यैः सद्व्रतैर्जंतोर्नभवेन्मतिरुत्तमा

နိစ္စ “သတ္ကထာ” (သန့်ရှင်းသောဓမ္မကထာ) ကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်သကဲ့သို့၊ အခြားကောင်းသော ဝရတများကိုသာ ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် လူ၏ ဉာဏ်မူကား ထိုမျှ မြင့်မြတ်မလာနိုင်။

Verse 89

यथा मुहुः शोध्यमानो दर्पणो निर्मलो भवेत् । तथा सत्कथया चेतो विशुद्धिं परमां व्रजेत्

မှန်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ သန့်စင်လျှင် အညစ်မဲ့သကဲ့သို့၊ စိတ်သည် “သတ္ကထာ” အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်၏။

Verse 90

विशुद्धे चेतसि नृणां ध्यानं सिध्यत्युमापतेः । ध्यानेन सर्वं मलिनं मनोवाक्कायसंभृतम्

လူတို့၏ စိတ်သည် သန့်ရှင်းသွားသောအခါ ဥမာပတိ (ရှီဝ၊ ဥမာ၏အရှင်) ကို သမာဓိတရားဖြင့် ဓ్యာနပြုခြင်း အောင်မြင်၏။ ဓ്യာနအားဖြင့် စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယမှ စုဆောင်းလာသော အညစ်အကြေးအားလုံး ပျောက်ကင်း၏။

Verse 91

सद्यो विधूय कृतिनो यांति शम्भोः परं पदम् । अतः संन्यस्तपुण्यानां सत्कथा साधनं परम्

အညစ်အကြေးကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှား၍ ကုသိုလ်ကံကောင်းသူတို့သည် သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ အမြင့်ဆုံးသော ပဒသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ကုသိုလ်တစ်ခုတည်းကိုသာ အားထားမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီးသူတို့အတွက် “သတ္ကထာ” သည် အမြတ်ဆုံးသော စာဓန ဖြစ်၏။

Verse 92

कथया सिध्यति ध्यानं ध्यानात्कैवल्यमुत्तमम् । असिद्धपरमध्यानः कथामेतां शृणोति यः । सोऽन्यजन्मनि संप्राप्य ध्यानं याति परां गतिम्

“သတ္ကထာ” အားဖြင့် ဓ്യာနသည် စိဒ္ဓ ဖြစ်လာပြီး၊ ဓ്യာနမှ အမြင့်ဆုံးသော ကైవလျ (လွတ်မြောက်သည့် တစ်ကိုယ်တည်းတည်မှု) ပေါ်ထွန်း၏။ ပရမဓ്യာန မအောင်မြင်သေးသူပင် ဤသန့်ရှင်းသော ကထာကို နားထောင်လျှင်၊ အခြားဘဝ၌ အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိကာ ဓ്യာနသို့ ရောက်ပြီး အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 93

नामोच्चारणमात्रेण जप्त्वा मंत्रमजामिलः । पश्चात्तापसमायुक्तस्त्ववाप परमां गतिम्

နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့် အဇာမိလသည် မန္တရကို ဂျပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ နောက်တစ်ဖန် နောင်တရစိတ်ပြည့်ဝကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 94

सर्वेषां श्रेयसां बीजं सत्कथाश्रवणं नृणाम् । यस्तद्विहीनः स पशुः कथं मुच्येत बन्धनात्

လူသားတို့အတွက် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးအားလုံး၏ မျိုးစေ့မှာ သဒ္ဓမ္မကထာ (သန့်ရှင်းသော တရားကထာ) ကို နားထောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာမရှိသူသည် တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့—ချည်နှောင်မှုမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 95

अतस्त्वमपि सर्वेभ्यो विषयेभ्यो निवृत्तधीः । भक्तिं परां समाधाय सत्कथां शृणु सर्वदा । शृण्वंत्याः सत्कथां नित्यं चेतस्ते शुद्धिमेष्यति

ထို့ကြောင့် သင်လည်း အာရုံခံအရာဝတ္ထုအားလုံးမှ စိတ်ကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိကို တည်စေကာ သန့်ရှင်းသော ကထာကို အမြဲနားထောင်ပါ။ နေ့စဉ် သဒ္ဓမ္မကထာကို နားထောင်လျှင် သင်၏စိတ်သည် သန့်စင်လာမည်။

Verse 96

तेन ध्यायसि विश्वेशं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि । ध्यायतः शिवपादाब्जं मुक्तिरेकेन जन्मना

ထိုသန့်စင်သောစိတ်ဖြင့် သင်သည် ဝိශ්ဝေရှ (လောကအရှင်) ကို ဓ്യာန်ပြုမည်၊ ထို့နောက် မုက္ခကို ရရှိမည်။ ရှိဝ၏ ခြေဖဝါးကြာပန်းကို ဓ്യာန်ပြုသူအတွက် လွတ်မြောက်ခြင်းသည် တစ်ဘဝတည်း၌ပင် ရောက်လာသည်။

Verse 97

भविष्यति न सन्देहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । इत्युक्ता तेन विप्रेण सा नारी बाष्पसंकुला

“ဤအရာသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်—သံသယမရှိ; အမှန်၊ အမှန် ငါဆို၏။” ထိုဗြာဟ္မဏက ထိုသို့ဆိုရာ၌ ထိုမိန်းမသည် မျက်ရည်များဖြင့် လွှမ်းမိုးသွား하였다။

Verse 98

पतित्वा पादयोस्तस्य कृतार्थास्मीत्यभाषत । तस्मिन्नेव महाक्षेत्रे तस्मादेव द्विजोत्तमात्

သူ၏ခြေတော်တို့၌ လဲကျကာ နမസ്കာရပြု၍ “ကျွန်မ၏ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံပါပြီ” ဟုဆို၏။ ထိုမဟာသန့်ရှင်းကွင်း၌ပင် ထိုအထက်မြတ်သော ဒွိဇ-ဗြာဟ္မဏထံမှ ထပ်မံညွှန်ကြားမှုကို ရရှိ하였다။

Verse 99

शुश्राव सत्कथां साध्वीं कैवल्यफल दायिनी । स उवाच द्विजस्तस्यै कथां वैराग्यबृंहिताम्

သူမသည် ကိုင်ဝလျ (အပြည့်အဝလွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အကျိုးကို ပေးသည့် သန့်ရှင်းမြတ်သော စတ္ကထာကို နားထောင်ရ၏။ ထို့နောက် ထိုဒွိဇ-ဗြာဟ္မဏက သူမအား ဝိုင်ရာဂျျ (မကပ်ငြိ) ဖြင့် ခိုင်မာစေသော ဓမ္မကထာကို ဟောကြား၏။

Verse 100

यां श्रुत्वा मनुजः सद्यस्त्यजेद्विषयवासनाम् । तस्याश्चित्तं यथा शुद्धं वैराग्यरसगं यथा

ထိုကထာကို ကြားရုံဖြင့် လူသည် ချက်ချင်းပင် လောကီအာရုံတို့အပေါ် ဆန္ဒကပ်ငြိမှုကို စွန့်လွှတ်နိုင်၏။ ထို့ပြင် သူမ၏စိတ်သည် သန့်စင်လာကာ ဝိုင်ရာဂျျ၏ အရသာထဲ၌ နစ်မြုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 110

इत्थं प्रतिदिनं भक्त्या प्रार्थयंती महेश्वरम् । शृण्वंती सत्कथां सम्यक्कर्मबंधं समाच्छिनत्

ဤသို့ပင် သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘက္တိဖြင့် မဟေရှဝရကို ဆုတောင်းပန်ကြားကာ စတ္ကထာကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လေ၏။ ထိုကြောင့် ကမ္မချည်နှောင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 120

देव्युवाच । सोऽस्मत्कथां महापुण्यां कदाचिच्छृणुयाद्यदि । निस्तीर्य दुर्गतिं सर्वामिमं लोकं प्रयास्यति

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “မည်သူမဆို တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာပုဏ္ဏမြတ်သော ကထာကို နားထောင်ရပါက၊ ဒုဂတိအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ ဤကောင်းမြတ်သော လောကသို့ ရောက်လိမ့်မည်။”

Verse 130

विमानमारुह्य स दिव्यरूपधृक्स तुंबुरुः पार्श्वगतः स्वकांतया । गायन्महेशस्य गुणान्मनोरमाञ्जगाम कैवल्यपदं सनातनम्

ဒိဗ္ဗဝိမာနပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တောက်ပသော တုမ္ဘုရုသည် ချစ်သူမကို ဘေး၌ထားကာ ထွက်ခွာသွား၏။ မဟေရှ (ရှီဝ) ၏ လှပသော ဂုဏ်တော်များကို သီဆိုရင်း နိစ္စတည်သော ကైవလျပဒ—အဆုံးစွန် လွတ်မြောက်ခြင်း—သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 136

विविधगुणविभेदैर्नित्यमस्पृष्टरूपं जगति च बहिरंतर्वा समानं महिम्ना । स्वमहसि विहरंतं वाङ्मनोवृत्तिदूरं परमशिवमनंतानंदसांद्रं प्रपद्ये

ကျွန်ုပ်သည် ပရမရှီဝကို အားကိုးဝင်ရောက်ပါ၏—ဂုဏ်အမျိုးမျိုး၏ ခွဲခြားမှုတို့ကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ မထိခိုက်သော ရုပ်သဘောရှိတော်မူပြီး၊ လောက၏ အတွင်းအပြင်၌လည်း မဟိမတော်တူညီကာ၊ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော တေဇော၌ ပျော်ရွှင်လှုပ်ရှားနေတော်မူ၍ စကားနှင့် စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုတို့မှ ဝေးကွာ၊ အနန္တ အာနန္ဒဖြင့် ထူထဲပြည့်ဝတော်မူ၏။