Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

သီရိ ဂဏေရှအား နမസ്കာရ; မြတ်သော ဂုရုများအား နမസ്കာရ။ ယခု ဘြဟ္မောတ္တရခဏ္ဍ စတင်သည်။ အိုမ် နမಃ ရှိဝါယ။ အလင်းတည်းဟူသော သဘောတရားဖြစ်၍၊ မလင်္ကာကင်းသော ဉာဏ်မျက်စိရှိသည့် အရှင်အား နမস্কာရ။ ငြိမ်းချမ်းသော ရှိဝအား နမস্কာရ—အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို၊ လင်္ဂမూర్తိအဖြစ် ထင်ရှားသောအရှင်ကို။

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်– “အို စူတ၊ သင်သည် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတ్మျကို ကျွန်ုပ်တို့အား ဟောပြောခဲ့သည်—သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသောအရာ—ကျွန်ုပ်တို့လည်း အပြည့်အစုံ ကြားနာပြီးပြီ။”

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

“ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် တြိပုရကို အနိုင်ယူသော ရန်သူ (ရှီဝ) ၏ မဟာတ్మျကို ကြားနာလိုသည်၊ ထို့ပြင် သူ၏ ဘက္တများ၏ မဟာတ్మျကိုလည်း—အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို အကျန်မရှိ ဖျက်ဆီးပေးသောအရာ—ကြားနာလိုသည်။”

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

“အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သူ၏ မန္တရများ၏ မဟာတ్మျကိုလည်း ဖော်ပြပါ၊ ထို့အတူ သူ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာများနှင့် သူ့အပေါ် ဘက္တိ၏ အာနုဘော်ကိုလည်း ရှင်းလင်းဖော်ပြပါ။”

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

သုတက ပြောသည်။ “မရဏသတ္တဝါတို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အနန္တကာလကောင်းကျိုးဟူသည်—အရှင်ဘုရား၏ ကထာကို နားထောင်ဆွေးနွေးရာမှ အကြောင်းမဲ့ ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းပင် ဖြစ်၏။”

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

ထို့ကြောင့် ထိုဘက္တိ၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း၏ မဟာတန်ခိုးကိုပင် ငါဖော်ပြမည်။ ကလ္ပတစ်ခေတ်တိုင်အောင် အသက်ရှည်စေကာမူလည်း အသေးစိတ်အားလုံးကို ပြောဖော်မနိုင်။

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

ပုဏ္ဏကောင်းမှုအားလုံးအနက်၊ ကောင်းကျိုးရစေသော လမ်းစဉ်အားလုံးအနက်၊ ယဇ္ဉအားလုံးအနက်—မန္တရားကို ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုသည့် ဇပယဇ္ဉသည် အမြင့်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

ထိုလမ်းစဉ်၌ အစဉ်အလာအရ ပထမဦးစွာ ဇပယဇ္ဉ၏ အကျိုးသည် မဟာမင်္ဂလာနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်၏။ မဟာရိရှီတို့က သီဝမန်တရား ခြောက်အက္ခရာ ဒိဗ္ဗမန်တရားကို ကြေညာကြသည်။

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝသည် တြိပုရာန္တက (ရှီဝ) ဖြစ်သကဲ့သို့၊ မန္တရားတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရားသည် သီဝ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရား ဖြစ်၏။

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

ဤ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရသည် ဂျပ်ရွတ်သူတို့အား မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏။ စိဒ္ဓိကို မျှော်လင့်သော မုနိအမြတ်တို့အားလုံးက လေးစားစွာ အမြဲကျင့်သုံးကြ၏။

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

ဤ အက္ခရာမန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးကို မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဗြဟ္မာတော်တောင် အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဝေဒသရုတိတို့သည် အဆုံးသတ်သဘောတရားသို့ ရောက်ကာ အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှု၌ နားရ၏။

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

အရာအားလုံးကို သိတော်မူ၍ ပြည့်စုံတော်မူကာ စတ်-ချိတ်-အာနန္ဒ သဘောလက္ခဏာရှိသော ထိုရှီဝတော်သည် မင်္ဂလာရှိသော ရှိုင်ဝ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၌ ထိုနေရာတွင် ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

အုပနိရှဒ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ဤ မန္တရရာဇာကြောင့် မုနိတို့အားလုံးသည် ဝေဒနာကင်းသော အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို ရရှိကြ၏။

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

နမஸ్కာရဖြင့် ဤနေရာ၌ ပရမာတ္မန်ဖြစ်သော ရှီဝတော်ထံသို့ ဇီဝ၏ သီးခြားတည်ရှိမှုသည် တစ်ရပ်တည်းအဖြစ် လျှောလျှင်ဝင်ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမန္တရသည် အမှန်တကယ် ပရဗြဟ္မန်မယ ဖြစ်၏။

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

လောကဘဝ၏ကြိုးကွင်းဖြင့်ချည်နှောင်ခံရသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အပေါ် ကရုဏာဖြင့်၊ သူတို့အကျိုးကိုလိုလား၍၊ သီဝဘုရားကိုယ်တိုင် အဓိကမန်တရကို ကြေညာတော်မူသည်— ‘အိုးမ် နမဟ် သီဝာယ’။

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

‘အိုးမ် နမဟ် သီဝာယ’ မန်တရသည် နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်တည်နေသူအတွက် အခြားမန်တရများစွာ ဘာလိုသေးသနည်း။ တီရ္ထ (ဘုရားဖူး) ဘာလိုသနည်း။ တပဿနှင့် ယဇ္ဉ (ပူဇာယဇ္ဉ) ဘာလိုသနည်း။

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့သည် ဤမန်တရကို တစ်ကြိမ်တောင် မအော်မိသေးသရွေ့၊ ဒုက္ခများဖြင့်ပြည့်နှက်သော ကြမ်းတမ်းသည့် သံသရာအတွင်း လှည့်လည်ပျံ့နှံ့နေကြသည်။

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

ဤမန်တရသည် မန်တရတို့၏ အရှင်များအပေါ်က မဟာအရှင်၊ ဝေဒန္တအပေါင်း၏ ထိပ်တန်းရတနာ၊ ဉာဏ်ပညာအလုံးစုံ၏ خزာနာ—ဤခြောက်အက္ခရာ မန်တရပင် ဖြစ်သည်။

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

ဤခြောက်အက္ခရာ မန်တရသည် ကైవလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့သွားရာလမ်း၏ မီးအလင်းဖြစ်သည်။ အဝိဒ္ယာ၏ သမုဒ္ဒရာကို ခြောက်သွေ့စေသော ရေအောက်မီးကဲ့သို့လည်း ဖြစ်ပြီး၊ မဟာပာပတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေသော တောမီးကဲ့သို့လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

ဤမန္တရအတွက် ဒိက္ခာမလို၊ ဟောမမလို၊ သံස්ကာရမလို၊ တရ္ပဏမလို။ အထူးကာလမလို၊ ရှည်လျားသော ဥပဒေသမလို—ဤမန္တရသည် အစဉ်အမြဲ သန့်ရှင်းပါသည်။

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

မဟာအပြစ်များကိုတောင် ဖြတ်တောက်ရန် “ရှိ-ဝ” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးပင် လုံလောက်သည်။ ဂုဏ်ပြုနမස්ကာရနှင့် တွဲလျှင် မောက္ခသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်စေသော နည်းလမ်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

စဒ္ဂုရုက သင်ကြားပေးပြီး သန့်စင်ပေးသော ပဝနကေတ္တရ (ပူဇာမြေ) တွင် ဂျပ်လုပ်လျှင် လိုအင်ဆန္ဒရှိသော စိဒ္ဓိကို ချက်ချင်းပေးသည်—အံ့ဩစရာ ဘာရှိသနည်း။

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

ထို့ကြောင့် စဒ္ဂုရုကို အားကိုးရာအဖြစ်ယူ၍ ဤမန္တရနာယကကို လက်ခံယူသင့်သည်။ ပုဏ္ဏကေတ္တရများတွင် ဂျပ်လုပ်ရမည်; ချက်ချင်း စိဒ္ဓိကို ပေးတတ်သည်။

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

စစ်မှန်သော ဂုရုတို့သည် သန့်ရှင်း၍ ငြိမ်းချမ်းကြသည်—သာဓုသဘော၊ စကားကို မျှတစွာပြောတတ်; ကာမနှင့် က္ရောဓမှ ကင်းလွတ်၍ စဒာစာရ၌ တည်ကြပြီး အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားသူများ ဖြစ်သည်။

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

ကရုဏာဖြင့် ဆရာတော်တို့က ပေးအပ်သော မန္တရသည် လျင်မြန်စွာ အကျိုးသက်ရောက်၍ စိဒ္ဓိရသည်။ ယခု ဂျပ် (japa) ပြုရန် သင့်တော်သော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထကေတ္တများကို အကျဉ်းချုပ် ပြောမည်။

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

ပရယာဂ၊ လှပသော ပုရှ္ကရ၊ ကေဒါရ၊ စေတုဗန္ဓန၊ ဂိုကဏ္ဏ နှင့် နိုင်မိရှာရဏ္ယ—ဤတီရ္ထများသည် လူတို့အား ချက်ချင်း စိဒ္ဓိပေးတတ်သည်။

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

ဤနေရာ၌ သဒ္ဓါရှိသောသူများက ရှေးဟောင်း သန့်ရှင်းသော အိတိဟာသကို ရွတ်ဆိုဖော်ပြကြသည်။ အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်စေ တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်စေ နားထောင်သူတို့အား မင်္ဂလာပေးသည်။

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

မထုရာမြို့၌ ယဒုမျိုးရိုးအတွင်း အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော မင်းတစ်ပါးရှိ၍ ‘ဒါရှာရ္ဟ’ ဟု ကျော်ကြား하였다။ အကြံဉာဏ်ပညာရှိ၊ အားထုတ်စိတ်ကြီးမား၍ မဟာဗလရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

သူသည် သာස්တရများကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ၊ နိုင်ငံရေးအကြံနှင့် စကားပြောရာတွင် ရဲရင့်သူ၊ သည်းခံတည်ငြိမ်၍ အလင်းရောင်တန်ခိုး မတိုင်းမတာရှိသူဖြစ်သည်။ ရန်သူမနှိမ်နင်းနိုင်၊ အလွန်ဂంభီရ၍ စစ်ပွဲများတွင် မည်သည့်အခါမျှ မဆုတ်မနစ်သူ။

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

သူသည် မဟာရထီ၊ မြားပစ်အင်အားကြီးသူဖြစ်၍ သာස්တရများ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ စွန့်ကြဲသနား၊ ရုပ်ရည်လှပ၊ ယೌဝန်ပြည့်ဝကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာနှင့် မြင့်မြတ်သောဂုဏ်သတ္တိများ ပြည့်စုံသည်။

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

သူသည် ကာသီဘုရင်၏ သမီးတော်၊ မျက်နှာလှပ၍ တောက်ပသည့် ကလாவတီ အမည်ရှိသူကို လက်ထပ်ယူ하였다။ သူမသည် ရုပ်ရည်၊ သီလနှင့် ဂုဏ်သတ္တိများ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် ထိုဘုရင်မင်းသည် မိမိနန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်하였다။ ညအခါ သူမကို အိပ်ရာပေါ်တက်နေသည်ကို မြင်၍ လင်မယားပေါင်းစည်းရန် ခေါ်ယူ하였다။

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

ခင်ပွန်းက ခေါ်ယူ၍ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်သော်လည်း သီလရှိသော မိန်းမသည် ထိုအရာ၌ စိတ်မချိတ်မိခဲ့ဘဲ သူ့အနီးသို့လည်း မသွားခဲ့။

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

ပေါင်းစည်းရန် ခေါ်ထားသော်လည်း ချစ်သူမလာသဖြင့်၊ မင်းကြီးသည် သူမကို အင်အားဖြင့် ခေါ်ယူလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထ၍ ရပ်တည်하였다။

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

မိဖုရားက ဆိုသည်— “အို မဟာရာဇာ၊ ကျွန်မကို မထိပါနှင့်။ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်မသိပြီး ဝရတ (သစ္စာကတိ) တွင် တည်ကြည်နေပါသည်။ သင်သည် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို သိမြင်သူ—ကျွန်မအပေါ် အကြမ်းဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် အလျင်အမြန်မိုက်မဲခြင်း မပြုပါနှင့်။”

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

တချို့အခါ ချစ်သူထံမှ ရယူသောအရာတောင် ပညာရှိတို့အတွက် နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်တတ်သည်။ လင်မယားတို့တွင် အပြန်အလှန်ချစ်ခင်မှုကြောင့် ဖြစ်သော ပေါင်းဆုံခြင်းသည် ချစ်ခြင်းကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

ကျွန်မ၏နှလုံးထဲတွင် ချစ်ခြင်းပေါ်လာသည့်အခါမှသာ သင်နှင့် ပေါင်းဆုံခြင်း ရှိမည်။ အင်အားဖြင့် မိန်းမကို ခံစားခြင်းတွင် ယောက်ျားအတွက် ဘယ်လိုချစ်ခြင်း၊ ဘယ်လိုပျော်ရွှင်မှု ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

မိန်းမသည် မနှစ်သက်သူ၊ နာမကျန်းသူ၊ ကိုယ်ဝန်ရှိသူ၊ ဝရတ၌ တည်ကြည်သူ၊ သွေးဆင်းကာလရှိသူ သို့မဟုတ် ဆန္ဒမရှိသူ ဖြစ်ပါက ယောက်ျားသည် အင်အားဖြင့် မလိုလားမတောင်းဆိုသင့်။

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

ချစ်ခြင်းပြည့်ဝသော ခင်ပွန်းသည် အရင်ဆုံး သတို့သမီးကို ပျော်ရွှင်စေ၍ ချော့မော့ထိန်းသိမ်းကာ ပြုစုစောင့်ရှောက်၊ နှစ်သက်စေပြီး နူးညံ့မှုနှင့် ကရုဏာကို ပြသရမည်။ ထို့နောက်မှသာ ယုဝတီသတို့သမီးထံ ချဉ်းကပ်ရမည်။ ပျော်ရွှင်မှုကို လိုလားသူသည် ယုဝတီကို ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သတိနှင့် ထိန်းသိမ်းဆက်ဆံရမည်။

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

ထိုသီလရှင်မကဲ့သို့သော မိန်းမ၏ သတိပေးစကားကို ကြားသော်လည်း ကာမစိတ်ကြောင့် မောဟိုက်နေသော မင်းသည် အင်အားဖြင့် သူမ၏လက်ကို ဆွဲယူကာ အပျော်အပါးလိုလားမှုဖြင့် ဖက်လှုပ်လိုက်သည်။

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

သူမကို ထိမိသည့်ခဏမှာပင် သူမသည် အပူလောင်နေသော သံတုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရ၍၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မီးလောင်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် မင်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ နောက်ဆုတ်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

မင်းက ပြောသည်— “အို မိချစ်၊ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကို ငါမြင်ရပြီ။ ပင်ပေါက်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သို့ မီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသနည်း?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

ဤသို့ မင်းသည် အလွန်အံ့ဩ၍ ကြောက်ရွံ့နေ၏။ မင်း၏ချစ်သူ မိဖုရားသည် သန့်ရှင်းသောအပြုံးဖြင့် နူးညံ့စွာ ရယ်မောကာ ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

မိဖုရားက ပြောသည်— “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မ၏ကလေးဘဝကာလ၌ ယခင်က ရှင်သန်သူ ရှင်တော်ဒုర్వာသာ မုနိမြတ်သည် ကရုဏာဖြင့် ကျွန်မအား ရှိုင်ဝ ပဉ္စာක්ෂရီ ဝိဒ္ယာကို သင်ကြားပေးခဲ့ပါသည်။”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

ထိုမန္တရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ငါ၏ကိုယ်သည် အညစ်အကြေးကင်းစင်သွားပြီ။ အပြစ်တင်မြောက်၍ ဒေဝဓမ္မမရှိသော ယောက်ျားတို့သည် ငါကို မထိနိုင်။

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

အို မင်းကြီး၊ မင်း၏သဘာဝကြောင့်ပင် မင်းသည် အမြဲတမ်း ကုလဋာ၊ ဂဏိကာ စသည့် မိန်းမများနှင့် ပေါင်းသင်းနေပြီး၊ သူတို့သည် အရက်အရသာကို စွဲလမ်းနေကြသည်။

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

မင်းသည် နေ့စဉ် ရေချိုးမလုပ်၊ သန့်ရှင်းစိတ်ဖြင့် မန္တရမဇ္ဈမပြု၊ အီရှာန (ရှီဝ) ကိုလည်း မပူဇော်။ ထို့ကြောင့် ငါကို ထိရန် မင်းဘယ်လို သင့်တော်မည်နည်း။

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

မင်းကြီးက ပြောသည်– “အို ခါးသွယ်လှပသူ၊ ရှီဝ၏ မင်္ဂလာရှိသော ပဉ္စာက္ခရီကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ ထိုသန့်ရှင်းသော ဝိဒ္ယာကြောင့် ငါ၏အပြစ်များ ပျက်စီးသွားလျှင်၊ ချစ်သူရေ၊ ငါသည် မင်းနှင့် ပေါင်းစည်းလိုသည်။”

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

မိဖုရားက ပြောသည်– “ငါသည် မင်းကို သင်ကြားမည်မဟုတ်။ မင်းသည် ငါ၏ခင်ပွန်းဖြစ်၍ ငါအတွက် ဂုရုကဲ့သို့ လေးစားရသူဖြစ်သည်။ အို မင်းကြီး၊ မန္တရပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဂုရု ဂါရ္ဂထံ သွားရောက်ခိုလှုံပါ။”

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ စကားပြောဆိုလျက် ထိုလင်မယားသည် ဂါရ္ဂ ရှင်တော်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာပြီး၊ ခြေတော်၌ ခေါင်းတင်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်နေသော ဂုရုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုသေစွာ ပူဇော်ကာ၊ မိမိအတွင်းစိတ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန္ဒကို ဖွင့်ဟတင်ပြ하였다။

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

မင်းကြီးက ဆိုသည်။ အို ဂုရုဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ဘဝကို ပြည့်စုံအောင် ပြုတော်မူပါ။ ကရုဏာကြောင့် စိတ်နူးညံ့၍ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသဖြင့်၊ ရှైవ ပဉ္စအက္ခရီ ဝိဒ္ယာကို ကျွန်ုပ်အား ဥပဒေသပေးရန် သင့်တော်ပါသည်။

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

မင်းရာဇဝတ္တရားကြောင့် သိလျက်မသိလျက် ပြုမိသော အပြစ်ရှိသမျှကို၊ အို ဂုရုဒေဝ၊ ထိုအပြစ်အနာအဆာကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော မန္တရကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ။

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

မင်းကြီး၏ တောင်းပန်မှုကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဂါရ္ဂသည် ထိုလင်မယားနှစ်ဦးကို ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) မြစ်၏ အထူးမြတ်၍ မဟာပုဏ္ဏရှိသော ကမ်းပါးသို့ ခေါ်ဆောင်သွား하였다။

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

ထိုနေရာ၌ ပုဏ္ဏသစ်ပင်၏ အမြစ်အောက်တွင် ဂုရုတော်ကိုယ်တိုင် ထိုင်နေတော်မူ၏။ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထရေ၌ ရေချိုးပြီး အုပဝါသ (အစာရှောင်) ကို ထိန်းသိမ်းကာ မင်းကြီးသည် အသင့်အနေဖြင့် ရပ်နေ၏။

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူအောင် ထိုင်စေပြီး ရှိဝ၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်များကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ ထို့နောက် မင်းကြီး၏ ခေါင်းပေါ်၌ လက်တော်တင်ကာ ရှိဝအတ္တမ မန္တရကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

ထိုမန္တရကို ခံယူထိန်းသိမ်းခြင်းသာဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဂုရု၏ လက်တော်ထိတွေ့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကော်ငှက်များ ရာကုဋိအုပ်စု ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

အတောင်များ မီးလောင်ကျွမ်း၍ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်သို့ ကျရောက်ကြ၏။ ထို့နောက် အားလုံးသည် ပြာဖြစ်သွားပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

ကော်ငှက်အုပ်စုသည် မီးလောင်နေသည်ကို မြင်၍ မင်းကြီးနှင့် မဟေသီတော်တို့ အလွန်အံ့ဩကြ၏။ ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံးက ဂုရုတော်အား မေးမြန်းကြ၏။

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

အို ဘဂဝန်ရှင်၊ ဤအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်—ကိုယ်ခန္ဓာမှ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ ကျီးကန်းအုပ်စုတစ်စုလုံး မြင်ရသည်; ဤသည် ဘာနည်း။ မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြပေးပါ။

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

သီရိဂုရုက မိန့်တော်မူသည်– အို မင်းကြီး၊ သင်သည် မွေးဖွားမှု ထောင်ပေါင်းများအတွင်း လှည့်လည်ခဲ့၏။ မကုန်ခန်းလွယ်သော အပြစ်များ များစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သည်။

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

ထိုမွေးဖွားမှု ထောင်ပေါင်းများအတွင်း သင်၌ရှိသော ကုသိုလ်(ပုဏ္ဏ) များသည် တစ်နေရာရာတွင် အင်အားကြီးလာသော် သတ္တဝါသည် မင်္ဂလာရှိ၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ယိုးနီ၌ မွေးဖွားရ၏။

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

ထို့အတူ အပြစ်ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ သတ္တဝါသည် ပိုမိုနိမ့်ကျသော အပြစ်ယိုးနီသို့ သွားရ၏။ သို့သော် ကုသိုလ်နှင့် အပြစ် တန်းတူဖြစ်လျှင် လူ့ဘဝကို ရရှိ၏။

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

ဗြဟ္မဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) ကဲ့သို့သော အပြစ်များ ကုဋိကုဋိရှိ၏။ တားမြစ်ထားသော ဆက်ဆံမှု(အဂမ္ယ-ဂမ္ယ) များလည်း ကုဋိပေါင်းကုဋိရှိ၏။ ထို့ပြင် ရွှေခိုးခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ သန္ဓေသားသတ်ခြင်း စသည့် ပြစ်မှုများသည် အရပ်ရပ်၌ ကုဋိများစွာရှိပြီး—ကုဋိထောင်ပေါင်းများသော မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းလာသော အခြားပာတက အပြစ်တောင်တန်းများလည်း ရှိ၏။

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

ရှိုင်ဝ ပဉ္စာက္ခရီကို ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းသိမ်း၍ ကျင့်သုံးလျှင် ခဏချင်းပင် အရာအားလုံး မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်သွားသည်။ အို မင်းကြီး၊ ယနေ့ သင်ထံမှ အပြစ်ကုဋေကုဋေ မီးလောင်ပျက်စီးသွားပြီ။

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“သူမနှင့်အတူ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပြီး သင်နှစ်သက်သလို နေထိုင်ပျော်ရွှင်လော့” ဟု မုနိအထူးမြတ်က ပြောပြီးနောက် ထိုမန္တရကိုလည်း သင်ကြားပေး하였다။

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

ရှိုင်ဝ ပဉ္စာက္ခရီ ဗိဒ္ဓာ သင်၏နှလုံးထဲ ဝင်ရောက်သည့်အခါ အပြစ်ကုဋေကုဋေတို့သည် ကာကာ (ကြက်ကောင်) ပုံစံဖြင့် သင်ထံမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

ထို့နောက် ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ ရောက်ကြသော် ထိုတောက်ပသော ဇနီးမောင်နှံသည် ပိုမိုတောက်လင်းလာသည်။ မင်းကြီးသည် စန္ဒနကဲ့သို့ အေးမြသော မိဖုရားကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဖက်လှုပ်ကာ အမြင့်ဆုံးသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိ하였다—ဆင်းရဲသူက ငွေကြေးရသကဲ့သို့။

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

ဤသင်ခန်းစာသည် ဝေဒ၊ ဥပနိရှဒ်၊ ပုရာဏ နှင့် ရှာစတြာ အားလုံး၏ မ冠တော်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ အို အထူးမြတ်သူ၊ ပဉ္စာက္ရှရ၏ မဟာအာနုဘော်ကိုသာ ငါ အကျဉ်းချုပ်၍ ဟောကြားပြီးပြီ။

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

ထို့ကြောင့် ကောင်းချီးအားလုံးကို ပေးသနားသော ဤမန္တရားကို “ပဉ္စာက္ခရာ” (အက္ခရာငါးလုံး) မန္တရားဟု ခေါ်ကြသည်။ မောက္ခကို လိုလားသူ မိန်းမများ၊ သုဒ္ဒရများနှင့် မျိုးနွယ်ရောနှောသူတို့ပါ ထိန်းသိမ်း၍ ဇပ်ပွားရမည်။