Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । भूयोपि शिवमाहात्म्यं वक्ष्यामि परमाद्भुतम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भवपाशविमोचनम्

စူတက ပြော၏— ထပ်မံ၍ အလွန်အံ့ဩဖွယ်သော ရှိဝ၏ မဟိမကို ငါဟောပြမည်။ ထိုကို နားထောင်သူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်၍ သံသရာချည်နှောင်မှုလည်း ဖြတ်တောက်လိမ့်မည်။

Verse 2

दुस्तरे दुरितांभोधौ मज्जतां विषयात्मनाम् । शिवपूजां विना कश्चित्प्लवो नास्ति निरूपितः

အပြစ်ဒုက္ခ၏ ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်ခဲသော သမုဒ္ဒရာ၌ အာရုံအရာဝတ္ထုများ၌ စွဲလမ်းသူတို့ နစ်မြုပ်နေကြသည်။ ရှိဝပူဇာမှတပါး ကယ်တင်ပလဝ (လှေ/ဖောင်) ဟူ၍ မည်သည့်အရာမျှ မသတ်မှတ်ထား။

Verse 3

शिवपूजां सदा कुर्याद्बुद्धिमानिह मानवः । अशक्तश्चेत्कृता पूजां पश्येद्भक्तिविनम्रधीः

ဤလောက၌ ပညာရှိသူသည် ရှိဝကို အမြဲပူဇာပြုသင့်၏။ မပြုနိုင်လျှင်လည်း ဘက္တိဖြင့် စိတ်နှလုံးနိမ့်ချကာ အနည်းဆုံး ပူဇာပြုနေသည်ကို ကြည့်ရှုကာ ဒർശနပြုစေ။

Verse 4

अश्रद्धयापि यः कुर्याच्छिवपूजां विमुक्तिदाम् । पश्येद्वा सोपि कालेन प्रयाति परमं पदम्

ယုံကြည်မှုမရှိဘဲပင် မောက္ခပေးသော ရှိဝဘုရားပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်သူ သို့မဟုတ် ထိုပူဇော်မှုကို မျက်မြင်သာမြင်သူတောင် အချိန်ကြာလာသော် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 5

आसीत्किरातदेशेषु नाम्ना राजा विमर्दनः । शूरः परमदुर्द्धर्षो जितशत्रुः प्रतापवान्

ကိရာတဒေသများတွင် ‘ဝိမရ္ဒန’ အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါးရှိ၏—ရဲရင့်၍ မအနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲကာ ရန်သူများကို အနိုင်ယူသူ၊ အာနုဘော်ကြီးမားသူ ဖြစ်၏။

Verse 6

सर्वदा मृगयासक्तः कृपणो निर्घृणो बली । सर्वमांसाशनः क्रूरः सर्ववर्णांगनावृतः

သူသည် အမြဲတမ်း အမဲလိုက်ခြင်းတွင် စွဲလမ်း၍—ကပ်စေးနည်း၊ သနားကြင်နာမှုမရှိ၊ အင်အားကြီး; အသားမျိုးစုံစားသောက်သူ၊ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သူ၊ အမျိုးအစားအလွှာမျိုးစုံမှ မိန်းမများဖြင့် ဝန်းရံထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 7

तथापि कुरुते शंभोः पूजां नित्यमतंद्रितः । चतुर्दश्यां विशेषेण पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

သို့သော်လည်း သူသည် ရှမ္ဘူကို နေ့စဉ် မပျင်းမနာ ပူဇော်လေ့ရှိပြီး—အထူးသဖြင့် လဆန်းနှင့် လဆုတ် နှစ်ဖက်လုံး၏ ဆယ့်လေးရက် (ចတုရ္ဒశီ) တွင် ဖြစ်၏။

Verse 8

महाविभवसंपन्नां पूजां कृत्वा स मोदते । हर्षेण महताविष्टो नृत्यति स्तौति गायति

မဟာဝိභဝနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများပြည့်စုံသော ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏; အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံကာ ကပြ၊ ချီးမွမ်းတော်မူကာ သီချင်းဆို၏။

Verse 9

तस्यैवं वर्तमानस्य नृपतेः सर्वभक्षिणः । दुराचारस्य महिषी चेष्टितेनान्वतप्यत

ထိုမင်းသည် ထိုသို့နေထိုင်လျက်—အရာအားလုံးကို မရွေးမချယ် စားသောက်ပြီး အကျင့်အကြံ အဓမ္မဖြစ်သဖြင့်—မဟာမိဖုရားသည် မင်း၏အပြုအမူကြောင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခဖြင့် ပူလောင်နေ하였다။

Verse 10

सा वै कुमुद्वतीनाम राज्ञी शीलगुणान्विता । एकदा पतिमासाद्य रहस्ये तदपृच्छत

ထိုမိဖုရား—ကူမုဒ္ဝတီဟု အမည်ရ၍ သီလနှင့် ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံသူ—တစ်နေ့တွင် လျှို့ဝှက်စွာ ခင်ပွန်းမင်းထံ ချဉ်းကပ်ကာ ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်း하였다။

Verse 11

एतत्ते चरितं राजन्महदाश्चर्यकारणम् । क्व ते महादुराचारः क्व भक्तिः परमेश्वरे

“အို မင်းကြီး၊ မင်း၏ဤအကျင့်အကြံသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ မင်း၏အလွန်ဆိုးယုတ်သော ဒုရာစာရက ဘယ်မှာနည်း၊ ပရမေရှ్వరထံသို့ မင်း၏ဘက္တိက ဘယ်မှာနည်း?”

Verse 12

सर्वदा सर्वभक्षस्त्वं सर्वस्त्रीजनलालसः । सर्वहिंसापरः क्रूरः कथं भक्तिस्तवेश्वरे

“မင်းသည် အမြဲတမ်း မရွေးမချယ် စားသောက်တတ်၍ မိန်းမအားလုံးကို တဏှာဖြင့်လိုလားတတ်ကာ အမျိုးမျိုးသော အကြမ်းဖက်ဟింసာတွင် လွန်လွန်ကဲကဲ စွဲလမ်းပြီး ရက်စက်သည်—ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အရှင်ထံ မင်း၏ဘက္တိ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း?”

Verse 13

इति पृष्टः स भूपालो विमृश्य सुचिरं ततः । त्रिकालज्ञः प्रहस्यैनां प्रोवाच सुकुतूहलः

ဤသို့ မေးမြန်းခံရသော် ထိုဘုရင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတော်မူ၏။ အတိတ်–ပစ္စုပ္ပန်–အနာဂတ် သုံးကာလကို သိမြင်သူဖြစ်၍၊ မိဖုရားကို ပြုံး၍—စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့်ပြည့်လျက်—အဖြေကို စတင်မိန့်ကြား하였다။

Verse 14

राजोवाच । अहं पूर्वभवे कश्चित्सारमेयो वरानने । पंपानगरमाश्रित्य पर्यटामि समंततः

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်– “အို မျက်နှာလှသူ၊ အရင်ဘဝတွင် ငါသည် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့၏။ ပမ္ပာမြို့အနီး၌ အားကိုးနေထိုင်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏။”

Verse 15

एवं कालेषु गच्छत्सु तत्रैव नगरोत्तमे । कदाचिदागतः सोहं मनोज्ञं शिवमंदिरम्

“ဤသို့ အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားရာ ထိုမြို့မြတ်တော်၌ပင် တစ်ခါတစ်ရံ ငါသည် လှပနူးညံ့သော ရှိဝဘုရားကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။”

Verse 16

पूजायां वर्तमानायां चतुर्दश्यां महातिथौ । अपश्यमुत्सवं दूराद्बहिर्द्वारं समाश्रितः

“လပြည့်မတိုင်မီ ဆယ့်လေးရက်မြောက် တိသီမဟာနေ့၌ ပူဇော်ပွဲကျင်းပနေစဉ်၊ ငါသည် အပြင်တံခါးအနီး၌ နေကာကွယ်၍ အဝေးမှ ပွဲတော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။”

Verse 17

अथाहं परमक्रुद्धैर्दंडहस्तैः प्रधावितः । तस्माद्देशादपक्रांतः प्राणरक्षापरायणः

“ထို့နောက် ဒဏ်တံကိုင်ထားသော အလွန်ဒေါသထွက်သူများက ငါ့ကို လိုက်နှင်ခဲ့၏။ ငါသည် ထိုဒေသမှ ထွက်ပြေးကာ အသက်ကယ်ရန်သာ အာရုံစိုက်၍ ပြေးလွှားခဲ့၏။”

Verse 18

ततः प्रदक्षिणीकृत्य मनोज्ञं शिवमंदिरम् । द्वारदेशं पुनः प्राप्य पुनश्चैव निवारितः

“ထို့နောက် ငါသည် လှပသော ရှိဝဘုရားကျောင်းတော်ကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ခဲ့၏။ တံခါးအနီးသို့ ပြန်ရောက်သော်လည်း ထပ်မံတားဆီး၍ နှင်ထုတ်ခံရ၏။”

Verse 19

पुनः प्रदक्षिणीकृत्य तदेव शिवमन्दिरम् । बलिपिंडादिलोभेन पुनर्द्वारमुपागतः

ထိုရှီဝဘုရားကျောင်းကို ထပ်မံပတ်လည်ပူဇော် (ပရဒက္ခိဏာ) ပြု၍၊ ပူဇော်ပင်္ဍာနှင့် အလှူအတန်းတို့ကို လောဘတက်သဖြင့် တံခါးဝသို့ ထပ်မံရောက်လာ하였다။

Verse 20

एवं पुनःपुनस्तत्र कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणाम् । द्वारदेशे समासीनं निजघ्नुर्निशितैः शरैः

ဤသို့ ထိုနေရာ၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ပရဒက္ခိဏာ ပြုနေပြီး၊ တံခါးအနီး၌ ထိုင်ချိန်တွင် သူတို့က ချွန်ထက်သော မြားများဖြင့် ထိုးနှက်하였다။

Verse 21

स विद्धगात्रः सहसा शिवद्वारि गतासुकः । जातोऽस्म्यहं कुले राज्ञां प्रभावाच्छिवसन्निधेः

ကိုယ်ခန္ဓာ မြားထိုးခံရ၍ သူသည် ရှီဝတံခါးဝ၌ ချက်ချင်း အသက်ဆုံးသွား하였다။ ရှီဝ၏ နီးကပ်မှုအာနုဘော်ကြောင့် ငါသည် နောက်တစ်ဖန် မင်းမျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာ하였다။

Verse 22

दृष्ट्वा चतुर्दशीपूजां दीपमाला विलोकिताः । तेन पुण्येन महता त्रिकालज्ञोऽस्मि भामिनि

ဆယ့်လေးရက်တိထီ (စတုရဒသီ) ပူဇော်ပွဲနှင့် မီးတိုင်တန်းများကို ငါမြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုမဟာကုသိုလ်ကြောင့်၊ ချစ်သူမ၊ ငါသည် သုံးကာလကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 23

प्राग्जन्मवासनाभिश्च सर्वभक्षोऽस्मि निर्घृणः । विदुषामपि दुर्लंघ्या प्रकृतिर्वासनामयी

အတိတ်ဘဝများ၏ ဝါသနာကြောင့် ငါသည် မေတ္တာကင်း၍ အရာအားလုံးကို စားသောက်သူ ဖြစ်လာ하였다။ ဝါသနာဖြင့် ယက်ထည်ထားသော သဘာဝသည် ပညာရှိတို့အတွက်ပင် ကျော်လွှားရန် ခက်ခဲသည်။

Verse 24

अतोऽहमर्चयामीशं चतुर्दश्यां जगद्गुरुम् । त्वमपि श्रद्धया भद्रे भज देवं पिनाकिनम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် လကာလ တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ လောက၏ဂုရုဖြစ်သော အီရှဝရကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု၏။ သင်လည်း မင်္ဂလာရှိသောမိန်းမ၊ သဒ္ဓါဖြင့် ပိနာကင် သီဝကို ဘဂတိပြုလော့။

Verse 25

राज्ञ्युवाच । त्रिकालज्ञोऽसि राजेन्द्र प्रसादाद्गिरिजापतेः । मत्पूर्वजन्मचरितं वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

မိဖုရားက ပြောသည်– “အို ရာဇင်ဒြာ၊ ဂိရိဇာပတိ သီဝ၏ ပရသာဒကြောင့် သင်သည် သုံးကာလကို သိမြင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မ၏ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို တတ္တဝအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပြောပြသင့်၏။”

Verse 26

राजोवाच । त्वं तु पूर्वभवे काचित्कपोती व्योमचारिणी । क्वापि लब्धवती किंचिन्मां सपिंडं यदृच्छया

ဘုရင်က ပြောသည်– “အတိတ်ဘဝတွင် သင်သည် မိုးကောင်းကင်၌ ပျံသန်းသွားလာသော မျိုးမပျားငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ တစ်နေရာရာတွင် ကံတရားအလိုက် သင်သည် ငါ—ဤအသားတုံး—ကို ရရှိခဲ့၏။”

Verse 27

त्वद्गृहीतमथालोक्य गृध्रः कोप्यामिषं बली । निरामिषः स्वयं वेगाभिदुद्राव भीषणः

သင်ယူထားသော အသားကို မြင်လျှင် အသားလိုချင်၍ ဒေါသထွက်သော အင်အားကြီး လင်းတစ်ကောင်သည်—ကိုယ်တိုင် အစာမရှိသော်လည်း—ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာ၏။

Verse 28

ततस्तं वीक्ष्य वित्रस्ता विद्रुतासि वरानने । तेनानुयाता घोरेण मांसपिंडजिघृक्षया

ထို့နောက် ၎င်းကို မြင်လျှင် သင်သည် ကြောက်လန့်၍ ထွက်ပြေးသွား၏၊ အလှမျက်နှာရှိသူရေ။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်သည် အသားတုံးကို ဆွဲယူလိုသော လောဘဖြင့် သင့်နောက်သို့ လိုက်လံပြေး၏။

Verse 29

दिष्ट्या श्रीगिरिमासाद्य श्रांता तत्र शिवालयम् । प्रदक्षिणं परिक्रम्य ध्वजाग्रे समुपस्थिता

ကံကောင်းခြင်းကြောင့် သူမသည် သီရိဂိရိသို့ ရောက်လာ၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော်လည်း ထိုနေရာရှိ ရှိဝဘုရားကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ညာဘက်လှည့် ပရဒက္ခိဏာဖြင့် လှည့်ပတ်ကာ ဘုရားကျောင်းအလံတိုင်ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေ하였다။

Verse 30

अथानुसृत्य सहसा तीक्ष्णतुंडो विहंगमः । त्वां निहत्य निपात्याधो मांसमादाय जग्मिवान्

ထို့နောက် ရုတ်တရက် လိုက်လံလာသော နှုတ်တံချွန်ထက်သည့် ငှက်တစ်ကောင်က သင့်ကို ထိုးနှက်၍ သတ်ပြီး မြေပြင်သို့ လဲကျစေကာ အသားကို ယူဆောင်၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 31

प्रदक्षिणप्रक्रमणाद्देवदेवस्य शूलिनः । तस्याग्रे मरणाच्चैव जातासीह नृपांगना

ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော ရှူလင်ကို ညာဘက်လှည့် ပရဒက္ခိဏာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိုဘုရားရှေ့တော်၌ပင် သေဆုံးခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ အို မင်းသမီးရေ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် မင်းသမီးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

Verse 32

राज्ञ्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण प्राग्जन्मचरेितं मया । जातं च महदाश्चर्यं भक्तिश्च मम चेतसि । अथान्यच्छ्रोतुमिच्छामि त्रिकालज्ञ महामते । इदं शरीरमुत्सृज्य यास्यावः कां गतिं पुनः

မိဖုရားက ပြောသည်– “ကျွန်မသည် ယခင်ဘဝ၌ ပြုခဲ့သမျှ အကျင့်အကြံကို အကုန်အစင် ကြားနာပြီးပါပြီ။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုကြီးလည်း ပေါ်လာပြီး ဘက္တိလည်း ပေါက်ဖွားလာပါသည်။ ယခု သုံးကာလကို သိမြင်သော မဟာမတိရေ၊ ထပ်မံကြားလိုသည်မှာ– ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ကျွန်မတို့သည် ပြန်လည် မည်သို့သော ဂတိသို့ သွားရမည်နည်း?”

Verse 33

राजोवाच । अतो भवे जनिष्येऽहं द्वितीये सैंधवो नृपः

မင်းကြီးက ပြောသည်– “နောက်ဘဝတွင် ငါသည် စင်ဓုတိုင်း၏ မင်းအဖြစ် မွေးဖွားလာမည်၊ လာမည့် ဒုတိယဘဝ၌ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 34

सृंजयेशसुता त्वं हि मामेव प्रतिपत्स्यसे । तृतीये तु भवे राजा सौराष्ट्रे भविताऽस्म्यहम्

အို စೃဉ္ဇယတို့၏ အရှင်၏ သမီးရေ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ငါ့ကိုပင် ထပ်မံ (ခင်ပွန်းအဖြစ်) ရရှိလိမ့်မည်။ တတိယဘဝ၌ ငါသည် စော်ရာဋ္ဌရတွင် မင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 35

कलिंगराजतनया त्वं मे पत्नी भविष्यसि । चतुर्थे तु भविष्यामि भवे गांधारभूमिपः

ကလိင်္ဂမင်း၏ သမီးအဖြစ် သင်သည် ငါ့၏ ဇနီးဖြစ်လိမ့်မည်။ စတုတ္ထဘဝ၌ ငါသည် ဂန္ဓာရမြေ၏ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 36

मागधी राजतनया तत्र त्वं मम गेहिनी । पंचमेऽवंतिनाथोऽहं भविष्यामि भवांतरे

အဲဒီမှာ မဂဓမင်း၏ သမီးအဖြစ် သင်သည် ငါ့၏ အိမ်ရှင်မ (ဇနီး) ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့နောက် အခြားဘဝတစ်ပတ်လည်၊ ပဉ္စမဘဝ၌ ငါသည် အဝန္တီ၏ အရှင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 37

दाशार्हराजतनया त्वमेव मम वल्लभा । अस्माज् जन्मनि षष्ठेऽहमानर्ते भविता नृपः

ဒါသာရ္ဟမင်း၏ သမီးအဖြစ် သင်တစ်ယောက်တည်းပင် ငါ့၏ ချစ်သူအမြတ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤမွေးဖွားစဉ်ဆက်၏ ဆဋ္ဌမဘဝ၌ ငါသည် အာနရ္တတွင် မင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 38

ययातिवंशजा कन्या भूत्वा मामेव यास्यसि । पांड्यराजकुमारोऽहं सप्तमे भविता भवे

ယယာတိ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော အပျိုကညာအဖြစ် သင်သည် ငါ့ထံသို့ပင် ထပ်မံ လာရောက်လိမ့်မည်။ သတ္တမဘဝ၌ ငါသည် ပဏ္ဍျမင်း၏ မင်းသားအဖြစ် မွေးဖွားလိမ့်မည်။

Verse 39

तत्र मत्सदृशो नान्यो रूपौदार्यगुणादिभिः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बलवान्दृढविक्रमः

ထိုနေရာ၌ ရုပ်ရည်အလှ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကုသိုလ်ဂုဏ်တို့၌ ငါနှင့်တူသူ မရှိ။ သူသည် သာස්တရားအပေါင်း၏ အဓိပ္ပါယ်အနှစ်သာရကို သိမြင်သူ၊ အင်အားကြီး၍ မလှုပ်မယှက် သတ္တိဗလပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။

Verse 40

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वलोकमनोरमः । पद्मवर्ण इति ख्यातः पद्ममित्रसमद्युतिः

မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ လောကအပေါင်းကို စိတ်နှလုံးချမ်းမြေ့စေသူ၊ ‘ပဒ္မဝဏ္ဏ’ ဟူ၍ ထင်ရှားကာ ကြာပန်းသဘော မိတ်ဆွေတော်နှင့် တူညီသော တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လက်၏။

Verse 41

भविता त्वं च वैदर्भी रूपेणाप्रतिमा भुवि । नाम्ना वसुमती ख्याता रूपावयवशोभिनी

ထို့ပြင် သင်သည်၊ ဟေ ဝိဒರ್ಭမင်းသမီး၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ရုပ်ရည်အလှအပတွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည်။ ‘ဝသုမတီ’ ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားကာ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း၏ လှပမှုဖြင့် တောက်ပမည်။

Verse 42

सर्व राजकुमाराणां मनोनयननंदिनी । सा त्वं स्वयंवरे सर्वान्विहाय नृपनंदनान्

မင်းသားအပေါင်း၏ စိတ်နှလုံးနှင့် မျက်စိကို ပျော်ရွှင်စေသူ သင်သည်၊ စွယ်ယံဝရ အခမ်းအနား၌ မင်းတော်သားတို့အားလုံးကို ကျော်လွန်၍ ပယ်ချသွားမည်။

Verse 43

वरं प्राप्स्यसि मामेव दमयंतीव नैषधम् । सोऽहं जित्वा नृपान्सर्वान्प्राप्य त्वां वरवर्णिनीम्

သင်သည် ဒမယန္တီက နိုင်ရှဓမင်းကို ရွေးချယ်သကဲ့သို့ ငါ့ကိုပင် ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးမည်။ ငါသည် မင်းအပေါင်းကို အနိုင်ယူပြီး၊ ဟေ အရောင်အဆင်းလှပသူ၊ သင်ကို ရရှိကာ ငါ၏သူအဖြစ် ခံယူမည်။

Verse 44

स्वराष्ट्रस्थोऽखिलान्भोगान्भोक्ष्ये वर्षगणान्बहून् । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्वाजिमेधादिभिः शुभैः

ကိုယ့်နိုင်ငံတော်၌ တည်မြဲနေ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရာဇသုခအလုံးစုံကို ခံစားမည်; ထို့ပြင် အရှွမေဓယဇ္ဈနှင့် အခြား မင်္ဂလာယဇ္ဈမျိုးစုံကို ဝေဒပူဇာနည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 45

संतर्प्य पितृदेवर्षीन्दानैश्च द्विजसत्तमान् । संपूज्य देवदेवेशं शंकरं लोकशंकरम्

ပိတೃများ၊ ဒေဝတားများနှင့် ရှိများကို တർပဏဖြင့် ကျေနပ်စေပြီး၊ ဒါနဖြင့် အထူးမြတ်သော ဘြာဟ္မဏများကိုလည်း ပျော်ရွှင်စေကာ; ထို့နောက် လောကအကျိုးပြုသော ဒေဝဒေဝေရှ် သင်္ကရ (Śaṅkara) ကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပူဇော်လေ၏။

Verse 46

पुत्रे राज्यधुरं न्यस्य गंतास्मि तपसे वनम् । तत्रागस्त्यान्मुनिवराद्ब्रह्मज्ञानमवाप्य च

နိုင်ငံတော်အုပ်ချုပ်ရေး၏ တာဝန်ကို သားတော်ထံ အပ်နှံပြီး ငါသည် တပဿာပြုရန် တောသို့ သွားမည်; ထိုနေရာ၌ မဟာမုနိ အဂஸ္တျမှ ဗြဟ္မဇ్ఞာန်ကို ရရှိမည်။

Verse 47

त्वया सह गमिष्यामि शिवस्य परमं पदम् । चतुर्दश्यां चतुर्दश्यामेवं संपूज्य शंकरम्

သင်နှင့်အတူ ငါသည် ရှိဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ သွားမည်; ထိုသို့ လစဉ် စတုရ္ဒသီနေ့တိုင်း သင်္ကရကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်လျက်။

Verse 48

सप्तजन्मसु राजस्त्वं भविष्यति वरानने । इत्येतत्सुकृतं लब्धं पूज़ादर्शनमात्रतः । क्व सारमेयो दुष्टात्मा क्वेदृशी बत सङ्गतिः

အလှမျက်နှာရှိသူရေ၊ ခုနစ်ဘဝတိုင်တိုင် သင်သည် မင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ပူဇော်ပွဲကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဤကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကို ရနိုင်သည်။ မကောင်းစိတ်ရှိသော ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ဤသို့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော သင်္ဂတိ ဘယ်လို ဆက်နွယ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 49

सूत उवाच । इत्युक्तो निजनाथेन सा राज्ञी शुभलक्षणा

သုတက ပြောသည်– မိမိ၏ သခင်ဘုရင်က ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် မင်္ဂလာလက္ခဏာပြည့်စုံသော မဟာမယ်တော်သည် ဂရုတစိုက် နားထောင်လေ၏။

Verse 50

परं विस्मयमापन्ना पूजयामास तं मुदा । सोऽपि राजा तया सार्द्धं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान्

မဟာအံ့ဩခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားကာ ဝမ်းမြောက်စွာ သူ့ကို ပူဇော်လေ၏။ ထိုဘုရင်လည်း သူမနှင့်အတူ လိုလားသည့် ဘောဂများကို ခံစားလေ၏။

Verse 51

जगाम सप्तजन्मांते शंभोस्तत्परमं पदम् । य एतच्छिवपूजाया माहात्म्यं परमाद्भुतम् । शृणुयात्कीर्तयेद्वापि स गच्छेत्परमं पदम्

မွေးဖွားခြင်း ခုနှစ်ကြိမ်၏ အဆုံးတွင် သူသည် သမ္ဘူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒသို့ ရောက်လေ၏။ ဤရှီဝပူဇာ၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ် မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ကီර්တနာပြုသူသည်လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒသို့ ရောက်၏။