Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच । शिवो गुरुः शिवो देवः शिवो बंधुः शरीरिणाम् । शिव आत्मा शिवो जीवःशिवादन्यन्न किञ्चन

သုတက ပြောသည်– ရှီဝသည် ဂုရု၊ ရှီဝသည် ဒေဝ၊ ရှီဝသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၏ မိတ်ဘက်ဖြစ်၏။ ရှီဝသည် အာတ္မာ၊ ရှီဝသည် ဇီဝ—ရှီဝမှတပါး အခြားအရာ မရှိ။

Verse 2

शिवमुद्दिश्य यत्किंचिद्दत्तं जप्तं हुतं कृतम् । तदनंतफलं प्रोक्तं सर्वागमविनिश्चितम्

ရှီဝကို ရည်ညွှန်း၍ ပေးကမ်းသည့် ဒါန၊ ဂျပ်တရား၊ မီးဟုတ (ဟောမ) သို့ အာဟုတီပူဇော်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပြုလုပ်သမျှ ကုသိုလ်ကံတို့၏ အကျိုးသည် အနန္တဟု ဆိုကြပြီး၊ အာဂမတော်များအားလုံးက အတည်ပြုထားသည်။

Verse 3

भक्त्या निवेदितं शंभोः पत्रं पुष्पं फलं जलम् । अल्पादल्पतरं वापि तदानंत्याय कल्पते

ဘက္တိဖြင့် သမ္ဘု (ရှီဝ) ထံသို့ ပန်း၊ ရွက်၊ သီး၊ ရေတို့ကို ဆက်ကပ်လျှင်—အလွန်သေးငယ်သည့် ပူဇော်သက္ကာတောင်—အနန္တသော ကုသိုလ်ဖလ၏ အကြောင်းဖြစ်သည်။

Verse 4

विहाय सकलान्धर्मान्सकलागमनिश्चितान् । शिवमेकं भजेद्यस्तु मुच्यते सर्वबन्धनात्

အာဂမများအားလုံးက အတည်ပြုထားသည့် အခြားဓမ္မများကို စွန့်လွှတ်၍ ရှီဝတစ်ပါးတည်းကိုသာ ဘဇနာပြုသူသည် ဘంధနာအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 5

या प्रीतिरात्मनः पुत्रे या कलत्रे धनेपि सा । कृता चेच्छिवपूजायां त्रायतीति किमद्भुतम्

မိမိသားအပေါ်ရှိသော ချစ်ခြင်း၊ ဇနီး/ခင်ပွန်းအပေါ်ရှိသော မေတ္တာ၊ ငွေကြေးအပေါ်ရှိသော စွဲလမ်းမှု—ထိုချစ်ခြင်းတူတူကို ရှီဝပူဇာ၌ ထားလျှင် ကယ်တင်ပေးသည်; အံ့သြစရာ ဘာရှိသနည်း။

Verse 6

तस्मात्केचिन्महात्मानः सकलान्विषयासवान् । त्यजंति शिवपूजार्थे स्वदेहमपि दुस्त्यजम्

ထို့ကြောင့် မဟာတ္မာအချို့သည် မူးယစ်စေသော အာရုံခံအရာဝတ္ထုများအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကြသည်; ရှီဝပူဇာအတွက် စွန့်ရန်ခက်ခဲသော မိမိကိုယ်ခန္ဓာကိုတောင် လွှတ်လပ်စွာ စွန့်ပစ်ကြသည်။

Verse 7

सा जिह्वा या शिवं स्तौति तन्मनो ध्यायते शिवम् । तौ कर्णौ तत्कथालोलौ तौ हस्तौ तस्य पूजकौ

ရှီဝကို ချီးမွမ်းသော လျှာသည် ထိုလျှာပင်; ရှီဝကို ဓ్యာနပြုသော စိတ်သည် ထိုစိတ်ပင်။ သူ၏ ကထာကို နှစ်သက်နားထောင်သော နားတို့သည် ထိုနားပင်; သူ့ကို ပူဇော်သော လက်တို့သည် ထိုလက်ပင်။

Verse 8

ते नेत्रे पश्यतः पूजां तच्छिरः प्रणतं शिवे । तौ पादौ यौ शिवक्षेत्रं भक्त्या पर्यटतः सदा

ပူဇော်ပွဲကို မြင်ရသော မျက်စိတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၏; ရှိဝကို ဦးညွှတ်သော ခေါင်းသည် မင်္ဂလာရှိ၏; ထို့ပြင် ဘက္တိဖြင့် အမြဲတမ်း ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများကို ဘုရားဖူးလှည့်လည်သော ခြေတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၏။

Verse 9

यस्येन्द्रियाणि सर्वाणि वर्तंते शिवकर्मसु । स निस्तरति संसारं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

အင်္ဂါရုံအားလုံးကို ရှိဝ၏ ကုသိုလ်ကမ္မများတွင် လှုပ်ရှားစေသူသည် သံသရာကို ကျော်လွန်၍ လောကီအကျိုး (ဘောဂ) နှင့် မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံးကို ရရှိသည်။

Verse 10

शिवभक्तियुतो मर्त्यश्चांडालः पुल्कसोपि च । नारी नरो वा षंढो वा सद्यो मुच्येत संसृतेः

ရှင်ဝဘက္တိရှိသော မည်သည့်လူသားမဆို—ချန်ဒာလ ဖြစ်စေ ပုလ္ကသ ဖြစ်စေ; မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လိင်အမည်မရှင်းလင်းသူဖြစ်စေ—သံသရာလှည့်ပတ်မှုမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

Verse 11

किं कुलेन किमाचारैः किंशीलेन गुणेन वा । भक्तिलेशयुतः शंभोः स वंद्यः सर्वदेहिनाम्

မျိုးရိုးက ဘာအရေးရှိသနည်း၊ အပြင်ပန်းအကျင့်က ဘာအရေးရှိသနည်း၊ စိတ်သဘောသဘာဝ သို့မဟုတ် ဂုဏ်ရည်က ဘာအရေးရှိသနည်း။ ရှမ္ဘူအပေါ် ဘက္တိ၏ အမှုန်တစ်စက်ပင် ရှိသူသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးက ဂါရဝပြုထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 12

उज्जयिन्यामभूद्राजा चन्द्रसेनसमाह्वयः । जातो मानवरूपेण द्वितीय इव वासवः

ဥဇ္ဇယိနီမြို့တွင် ချန္ဒရစေန ဟု အမည်ရသော မင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် လူ့ရုပ်ဖြင့် မွေးဖွားလာ၍ ဒုတိယ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 13

तस्मिन्पुरे महाकालं वसंतं परमेश्वरम् । संपूजयत्यसौ भक्त्या चन्द्रसेनो नृपोत्तमः

ထိုမြို့၌ နေထိုင်သော ပရမေရှွရ မဟာကာလကို မင်းများအနက် အမြတ်ဆုံး ခန္ဒရစေန မင်းသည် ဘက္တိဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်လေ၏။

Verse 14

तस्याभवत्सखा राज्ञः शिवपारिषदाग्रणीः । मणिभद्रो जिताभद्रः सर्वलोकनमस्कृतः

ထိုမင်း၏ မိတ်ဆွေမှာ ရှိဝ၏ ပါရိသဒ်များအနက် အရှေ့တန်းခေါင်းဆောင် မဏိဘဒ္ဒရ—ဂျိတာဘဒ္ဒရ—ဖြစ်၍ လောကအပေါင်းတို့က နမಸ್ಕာရပြုကြလေ၏။

Verse 15

तस्यै कदा महीभर्तुः प्रसन्नः शंकरानुगः । चिन्तामणिं ददौ दिव्यं मणिभद्रो महामतिः

တစ်ခါတရံ မြေပြင်၏ အရှင်ကို နှစ်သက်ပျော်ရွှင်သဖြင့်၊ ရှင်ကရာ၏ အနုဂါမီ မဟာမတိ မဏိဘဒ္ဒရသည် ဒိဗ္ဗ “စိန္တာမဏိ” ရတနာကို ပေးအပ်လေ၏။

Verse 16

स मणिः कौस्तुभ इव द्योतमानोर्कसन्निभः । दृष्टः श्रुतो वा ध्यातो वा नृणां यच्छति चिंतितम्

ထိုရတနာသည် ကောස්တုဘကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နေမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသည်။ မြင်ရုံ၊ ကြားရုံ သို့မဟုတ် သတိဖြင့် ဓ్యာနပြုရုံဖြင့်ပင် လူတို့၏ ဆန္ဒကို ပေးစွမ်းလေ၏။

Verse 17

तस्य कांतिलवस्पृष्टं कांस्यं ताम्रमयस्त्रपु । पाषाणादिकमन्यद्वा सद्यो भवति कांचनम्

၎င်း၏ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ထိတွေ့လျှင်ပင် ကြေးဝါ၊ ကြေးနီ၊ သံ၊ တင်—သို့မဟုတ် ကျောက်စသည့် အရာများပါ—ချက်ချင်း ရွှေဖြစ်သွားလေ၏။

Verse 18

स तं चिन्तामणिं कंठे बिभ्रद्राजासनं गतः । रराज राजा देवानां मध्ये भानुरिव स्वयम्

ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော စိန္တာမဏိ ရတနာကို လည်ပင်းတွင် ဆင်မြန်း၍ မင်းသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ထိုင်ရာ၊ စုဝေးသော မင်းများအလယ်၌ ကိုယ်တိုင်ပင် နတ်တို့အလယ်ရှိ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 19

सदा चिन्तामणिग्रीवं तं श्रुत्वा राजसत्तमम् । प्रवृद्धतर्षा राजानः सर्वे क्षुब्धहृदोऽभवन्

လည်ပင်း၌ စိန္တာမဏိကို အမြဲတမ်း ဆင်မြန်းထားသော အမြတ်ဆုံးမင်း၏ သတင်းကို ကြားသိကြသောအခါ၊ အခြားမင်းများအားလုံးသည် လိုလားတပ်မက်မှု တိုးပွားလာ၍ နှလုံးသားအတွင်း၌ လှုပ်ရှားကာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 20

स्नेहात्केचिदयाचंत धार्ष्ट्यात्केचन दुर्मदाः । दैवलब्धमजानंतो मणिं मत्सरिणो नृपाः

အချို့က မေတ္တာယောင်ယောင်ဖြင့် တောင်းဆိုကြပြီး၊ အချို့ကတော့ မာနမူး၍ ရိုင်းစိုင်းသတ္တိဖြင့် တိုက်ရိုက်တောင်းတတ်ကြသည်။ မနာလိုသော မင်းများသည် ထိုရတနာသည် ကံကြမ္မာ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ရရှိလာသည်ကို မသိကြ။

Verse 21

सर्वेषां भूभृतां याञ्चा यदा व्यर्थीकृतामुना । राजानः सर्वदेशानां संरंभं चक्रिरे तदा

သူ၏ ငြင်းပယ်မှုကြောင့် မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သကဲ့သို့သော မင်းများ၏ တောင်းဆိုချက်အားလုံး အလဟသ ဖြစ်သွားသောအခါ၊ နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ မင်းများသည် ဒေါသပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ထတက်လာကြသည်။

Verse 22

सौराष्ट्राः कैकयाः शाल्वाः कलिंगशकमद्रकाः । पांचालावंतिसौवीरा मागधा मत्स्यसृंजयाः

ဆောရാഷ്ട്ര၊ ကိုင်ကယ၊ ရှာလွ; ကလိင်္ဂ၊ ရှက၊ မဒြက; ပာဉ္စာလ၊ အဝန္တီ၊ ဆော်ဝီရ; မာဂဓ၊ မတ္စျ၊ စြဉ္ဇယ—

Verse 23

एते चान्ये च राजानः सहाश्वरथकुमजराः । चन्द्रसेनं मृधे जेतुमुद्यमं चक्रुरोजसा

ဤမင်းများနှင့် အခြားမင်းများစွာတို့သည် မြင်းတပ်၊ စစ်ရထားတပ်၊ ဆင်တပ်တို့နှင့်အတူ စစ်မြေပြင်၌ စန္ဒြစေနကို အနိုင်ယူရန် အင်အားကြီးစွာ ကြိုးပမ်းထကြွလာကြ၏။

Verse 24

ते तु सर्वे सुसंरब्धाः कंपयंतो वसुन्धराम् । उज्जयिन्याश्चतुर्द्वारं रुरुधुर्बहुसैनिकाः

သူတို့အားလုံးသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ မြေကြီးကို တုန်ခါစေကာ စစ်သည်အများအပြားဖြင့် ဥဇ္ဇယိနီမြို့၏ တံခါးလေးဘက်ကို ဝိုင်းပိတ်လှောင်ကြ၏။

Verse 25

संरुध्यमानो स्वपुरीं दृष्ट्वा राजभिरुद्धतैः । चंद्रसेनो महाकालं तमेव शरणं ययौ

မိမိမြို့တော်ကို မာနကြီးသော မင်းများက ဝိုင်းပိတ်ထားသည်ကို မြင်သော် စန္ဒြစေနသည် မဟာကာလကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ်ယူကာ ထိုဘုရားထံ သွားရောက်ခိုလှုံ၏။

Verse 26

निर्विकल्पो निराहारः स राजा दृढनिश्चयः । अर्चयामास गौरीशं दिवा नक्त मनन्यधीः

ထိုမင်းသည် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ အစာရှောင်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာ၍ အခြားအရာမစဉ်းစားသောစိတ်ဖြင့် နေ့ညမပြတ် ဂေါရီရှ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे गोपी काचित्तत्पुरवासिनी । एकपुत्रा भर्तृहीना तत्रैवासीच्चिरंतना

ထိုအချိန်တွင် ထိုမြို့တော်၌ပင် နွားထိန်းမိန်းမတစ်ဦး နေထိုင်လျက်ရှိ၏—အဟောင်းတည်းက နေထိုင်သူ—သားတစ်ယောက်တည်း၏ မိခင်ဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းမရှိသော မုဆိုးမဖြစ်၏။

Verse 28

सा पंचहायनं बालं वहंती गत भर्तृका । राज्ञा कृतां महापूजां ददर्श गिरिजापतेः

မုဆိုးမမိန်းမသည် ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးကို ချီဆောင်လျက်၊ မင်းကြီးက ဂိရိဇာပတိ (ရှီဝ) အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သော မဟာပူဇာကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 29

सा दृष्ट्वा सर्वमाश्चर्यं शिवपूजामहोदयम् । प्रणिपत्य स्वशिबिरं पुनरेवाभ्यपद्यत

အံ့ဩဖွယ်အရာအားလုံး—ရှီဝပူဇာ၏ မဟာဂုဏ်ရောင်—ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မိမိတဲစခန်းသို့ ပြန်လည်သွား하였다။

Verse 30

एतत्सर्वमशेषेण स दृष्ट्वा बल्लवीसुतः । कुतूहलेन विदधे शिवपूजां विरक्तिदाम्

ဤအရာအားလုံးကို အပြည့်အစုံမြင်ပြီးနောက်၊ နွားထိန်းမ၏သားသည် စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရကာ၊ ဝိရာဂျ (ကင်းလွတ်မောဟ) ပေးတော်မူသော ရှီဝကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 31

आनीय हृद्यं पाषाणं शून्ये तु शिबिरोत्तमे । नातिदूरे स्वशिबिराच्छिवलिंगमकल्पयत्

နှစ်သက်ဖွယ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူလာ၍ စခန်း၏ အကောင်းဆုံးအပိုင်းရှိ လွတ်လပ်သောနေရာတွင်၊ မိမိအမိုးအကာမှ မဝေးလှသည့်အရပ်၌ ရှီဝလင်္ဂကို ပုံဖော်တည်ဆောက်하였다။

Verse 32

यानि कानि च पुष्पाणि हस्तलभ्यानि चात्मनः । आनीय स्नाप्य तल्लिंगं पूजयामास भक्तितः

မိမိလက်လှမ်းမီသမျှ ပန်းများကို စုဆောင်းယူလာ၍၊ ထိုလင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်하였다။

Verse 33

गंधालंकारवासांसि धूपदीपाक्षतादिकम् । विधाय कृत्रिमैर्दिव्यैर्नैवेद्यं चाप्यकल्पयत्

သူသည် မွှေးရနံ့များ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ အဝတ်အစားများ၊ မီးခိုး(ဓూప)၊ မီးတိုင်(ဒီပ)၊ အက္ရှတ(မကွဲဆန်) စသည်တို့ကို စီစဉ်တင်ဆက်၍၊ လက်ရာမြောက် သာယာလှပသကဲ့သို့ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော ပစ္စည်းများဖြင့် နైవေဒျ—အာဟာရပူဇာကိုလည်း ပြင်ဆင်하였다။

Verse 34

भूयोभूयः समभ्यर्च्य पत्रैः पुष्पैर्मनोरमैः । नृत्यं च विविधं कृत्वा प्रणनाम पुनःपुनः

စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် ရွက်ပန်းများဖြင့် သူသည် ထပ်ခါထပ်ခါ အర్చနာပူဇာ ပြုလုပ်၍၊ အမျိုးမျိုးသော အကများကို ကပြပြီးနောက် ထပ်တလဲလဲ ပရဏာမ ကန်တော့하였다။

Verse 35

एवं पूजां प्रकुर्वाणं शिवस्यानन्यमानसम् । सा पुत्रं प्रणयाद्गोपी भोजनाय समा ह्वयत्

ဤသို့ ပူဇာပြုနေစဉ်၊ စိတ်သည် သီဝကိုသာ တစ်သက်တည်း အာရုံစိုက်နေသော သူ့သားကို ဂိုပီမိခင်က ချစ်ခင်စွာဖြင့် အစာစားရန် ခေါ်လိုက်သည်။

Verse 36

मात्राहूतोपि बहुशः स पूजासक्तमानसः । बालोपि भोजनं नच्छत्तदा माता स्वयं ययौ

မိခင်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း သူ၏စိတ်သည် ပူဇာ၌သာ စွဲလမ်းနေ၏; ကလေးဖြစ်သော်လည်း အစာစားရန် မသွားသဖြင့် ထိုအခါ မိခင်က ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ သွားလာ하였다။

Verse 37

तं विलोक्य शिवस्याग्रे निषण्णं मी लितेक्षणम् । चकर्ष पाणिं संगृह्य कोपेन समताडयत्

သူကို သီဝ၏ရှေ့၌ မျက်စိပိတ်ကာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ မိခင်က လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဆွဲခေါ်လာပြီး၊ ထို့နောက် ဒေါသဖြင့် ထိုးနှက်하였다။

Verse 38

आकृष्टस्ताडितो वापि नागच्छत्स्वसुतो यदा । तां पूजां नाशयामास क्षिप्त्वा लिंगं विदूरतः

သားက ဆွဲခေါ်၍ ရိုက်နှက်သော်လည်း မလာသဖြင့်၊ သူမသည် ထိုပူဇော်ပွဲကို ဖျက်ဆီးကာ လင်္ဂကို အဝေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 39

हाहेति रुदमानं तं निर्भर्त्स्य स्वसुतं तदा । पुनर्विवेश स्वगृहं गोपी रोषसमन्विता

ထို့နောက် “ဟာ! ဟာ!” ဟု ငိုကြွေးနေသော မိမိသားကို ဆူပူကာ၊ ဒေါသပြည့်ဝသည့် နွားထိန်းမသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်ဝင်သွား하였다။

Verse 40

मात्रा विनाशितां पूजां दृष्ट्वा देवस्य शूलिनः । देवदेवेति चुक्रोश निपपात स बालकः

မိခင်က တြိရှူလကိုင်ရှင် သခင်၏ ပူဇော်မှုကို ဖျက်ဆီးသွားသည်ကို မြင်သော်၊ ကလေးသည် “ဒေဝဒေဝ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား하였다။

Verse 41

प्रनष्टसंज्ञः सहसा बाष्पपूरपरिप्लुतः । लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन चक्षुषी उदमीलयत्

ချက်ချင်းပင် သူသည် သတိလစ်သွား၍ မျက်ရည်များဖြင့် မျက်နှာပြည့်လျှံနေ하였다; ခဏအကြာ သတိပြန်ရလာပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ဖွင့်လှစ်하였다။

Verse 42

ततो मणिस्तंभविराजमानं हिरण्मयद्वारकपाटतोरणम् । महार्हनीलामलवज्रवेदिकं तदेव जातं शिबिरं शिवालयम्

ထို့နောက် ထိုတဲမဏ္ဍပ်သည်ပင် ရွှင်လန်းတောက်ပသော ရတနာတိုင်များ၊ ရွှေတံခါးနှင့် တံခါးရွက်များ၊ တိုရဏတံခါးခုံးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ အပြစ်ကင်းသော နီလာရတနာနှင့် စိန်များဖြင့် တန်ဖိုးမြင့် ဝေဒိကာတင်ထားသည့် ရှိဝအာလယအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 43

संतप्तहेम कलशैर्बहुभिर्विचित्रैः प्रोद्भासितस्फटिकसौधतलाभिरामम् । रम्यं च तच्छिवपुरं वरपीठमध्ये लिंगं च रत्नसहितं स ददर्श बालः

ထိုကလေးသည် ရွှေတောက်ပပူလောင်သော ကလသများ အမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထား၍ ကြည်လင်သော စဖတိက မဟာအိမ်တော်များ တောက်ပလင်းလက်သဖြင့် ရမဏီယဖြစ်သော သီဝပူရမြို့ကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် မြတ်သော ပီဋ္ဌ၏ အလယ်၌ ရတနာတပ်ဆင်ထားသော လင်္ဂကိုလည်း မြင်၏။

Verse 44

स दृष्ट्वा सहसोत्थाय भीतविस्मितमानसः । निमग्न इव संतोषात्परमानंदसागरे

ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထ၍ ရပ်ကာ စိတ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ စိတ်ကျေနပ်မှုကြောင့် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒသမုဒ္ဒရာထဲသို့ နစ်မြုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 45

विज्ञाय शिवपूजाया माहात्म्यं तत्प्रभावतः । ननाम दंडवद्भूमौ स्वमातुरघशांतये

ထိုအံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကြောင့် သီဝပူဇာ၏ မဟာတန်ခိုးကို သိမြင်ပြီး မိခင်၏ အပြစ်ကို ငြိမ်းစေရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ္ဍဝတ် ပရဏာမ ပြု၏။

Verse 46

देव क्षमस्व दुरितं मम मातुरुमापते । मूढायास्त्वामजानंत्याः प्रसन्नो भव शंकर

အို ဒေဝါ၊ အို ဥမာပတိ၊ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်၏ ဒုရိတကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူမသည် မိုက်မဲ၍ ကိုယ်တော်ကို မသိသူဖြစ်၏။ အို ရှင်ကရ၊ ကြည်နူးမေတ္တာဖြင့် ကရုဏာပြုတော်မူပါ။

Verse 47

यद्यस्ति मयि यत्किंचित्पुण्यं त्वद्भक्तिसंभवम् । तेनापि शिव मे माता तव कारुण्यमाप्नुयात्

ကျွန်ုပ်၌ ကိုယ်တော်အား ဘက္တိမှ ပေါက်ဖွားသော ပုဏ္ဏာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါက ထိုပုဏ္ဏာ၏ အကျိုးဖြင့်ပင် အို သီဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာကို ရရှိပါစေ။

Verse 48

इति प्रसाद्य गिरिशं भूयोभूयः प्रणम्य च । सूर्ये चास्तं गते बालो निर्जगाम शिवालयात्

ဤသို့ ဂိရီရှ (ရှီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေကာ ထပ်ထပ်မံမံ ဦးချ၍ နမස්ကာရပြုလျက် နေဝင်သွားသောအခါ ကလေးသည် ရှီဝဘုရား၏ အာလယမှ ထွက်လာ하였다။

Verse 49

अथापश्यत्स्वशिबिरं पुरंदरपुरोपमम् । सद्यो हिरण्मयीभूतं विचित्रविभवोज्ज्वलम्

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ စခန်းအိမ်ရာကို မြင်ရသည်—ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ၏ မြို့တော်ကဲ့သို့; ချက်ချင်း ရွှေရောင်သို့ ပြောင်းလဲကာ အံ့ဖွယ် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စည်းစိမ်ပြည့်ဝမှုဖြင့် တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 50

सोंतः प्रविश्य भवनं मोदमानो निशामुखे । महामणिगणाकीर्णं हेमराशिसमुज्ज्वलम्

ညဦးယံတွင် ဝမ်းမြောက်စွာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရာ၌ မဟာရတနာများ အစုအဝေးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရွှေတောင်ပုံများကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်ကို မြင်하였다။

Verse 51

तत्रापश्यत्स्वजननीं स्मरंतीमकुतोभयाम् । महार्हरत्न पर्यंके सितशय्यामधिश्रिताम्

ထိုနေရာတွင် သူသည် မိမိ၏ မိခင်ကို မြင်ရသည်—သူ့ကို သတိရနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုမရှိသူ; အလွန်တန်ဖိုးကြီး ရတနာခင်းတင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖြူစင်သည့် အိပ်ရာပေါ်၌ ထိုင်နေ하였다။

Verse 52

रत्नालंकारदीप्तांगीं दिव्यांबरविराजिनीम् । दिव्यलक्षणसंपन्नां साक्षात्सुरवधूमिव

ရတနာအလှဆင်များကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများ တောက်ပလင်းလက်၍၊ တိဗ္ဗအဝတ်အစားဖြင့် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်းနေသည်။ ကောင်းကင်ဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ ပြည့်စုံကာ မျက်စိရှေ့တွင် တကယ်တမ်း နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရှား하였다။

Verse 53

जवेनोत्थापयामास संभ्रमोत्फुल्ललोचनः । अंब जागृहि भद्रं ते पश्येदं महदद्भुतम्

သူသည် အလျင်အမြန် နိုးထစေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားသဖြင့် မျက်လုံးကျယ်ပြန့်ကာ— “အမေ၊ နိုးပါ—သင့်အပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ။ ဤမဟာအံ့ဩဖွယ်ကို ကြည့်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 54

इति प्रबोधिता गोपी स्वपुत्रेण महात्मना । ततोऽपश्यत्स्वजननी स्मयन्ती मुकुटोज्ज्वला

ဤသို့ မဟာသတ္တိရှိသော သားတော်က နိုးထစေသဖြင့် ဂိုပီမသည် ထိုနောက်—မိမိ၏ မိခင်တော်ကဲ့သို့—အပြုံးဖြင့် မကူဋ်၏ တောက်ပမှုကြောင့် ရောင်လက်နေသည်ကို မြင်၏။

Verse 55

ससंभ्रमं समुत्थाय तत्सर्वं प्रत्यवेक्षत । अपूर्वमिव चात्मानमपूर्वमिव बालकम्

သူမသည် အံ့ဩလျက် ထ၍ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ကြည့်ရှု၏—မိမိကိုယ်ကိုလည်း အလုံးစုံအသစ်ကဲ့သို့၊ ကလေးကိုလည်း အလုံးစုံအသစ်ကဲ့သို့ မြင်၏။

Verse 56

अपूर्वं च स्वसदनं दृष्ट्वा सीत्सुखविह्वला । श्रुत्वा पुत्रमुखात्सर्वं प्रसादं गिरिजापतेः

မိမိ၏ အိမ်ကို မကြုံဖူးသကဲ့သို့ အထူးအံ့ဖွယ်မြင်ရသဖြင့် သူမသည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ တုန်လှုပ်၏; ထို့ပြင် သားတော်၏ နှုတ်မှ ဂိရိဇာပတိ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်အကြောင်း အပြည့်အစုံကို ကြားနာ၍၊

Verse 57

राज्ञे विज्ञापयामास यो भजत्यनिशं शिवम् । स राजा सहसागत्य समाप्त नियमो निशि

သူမသည် မင်းကြီးထံ လျှောက်တင်၏— “ရှီဝကို မပြတ်မလပ် အစဉ်အမြဲ ဘုဇနာပြုသူမည်သူမဆို—” ထိုမင်းကြီးသည် ချက်ချင်း ရောက်လာ၍၊ ညအတွင်းပင် သူ၏ နိယမဝတ် (ဝ్రတ) သည် ပြီးစီးသွား၏။

Verse 58

ददर्श गोपिकासूनोः प्रभावं शिवतोषजम् । हिरण्मयं शिवस्थानं लिंगं मणिमयं तथा

သူသည် ရှီဝ၏နှစ်သက်တော်မူခြင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဂိုပိကာ၏သား၏ တန်ခိုးတော်ကို မြင်တော်မူ၏—ရွှေရောင် ရှီဝသန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်သော လင်္ဂတော်လည်း ရှိ၏။

Verse 59

गोपवध्वाश्च सदनं माणि क्यवरकोज्ज्वलम् । दृष्ट्वा महीपतिः सर्वं सामात्यः सपुरोहितः

ဂိုပဝဓူ၏အိမ်တော်သည် အထူးကောင်းမွန်သော ရူဘီရတနာတို့၏ တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေ၏။ ထိုအရာအား မဟာဘုရင်သည် အမတ်များနှင့် ပုရောဟိတ်နှင့်အတူ အကုန်လုံး မြင်တော်မူ၏။

Verse 60

मुहूर्तं विस्मितधृतिः परमानंदनिर्भरः । प्रेम्णा वाष्पजलं मुंचन्परिरेभे तम र्भकम्

ခဏတစ်ခါ သူသည် အံ့ဩ၍ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ မျက်ရည်ကို စီးကျစေကာ ထိုကလေးကို ဖက်လှုပ်တော်မူ၏။

Verse 61

एवमत्यद्भुताकाराच्छिवमाहात्म्यकीर्त्तनात् । पौराणां संभ्रमाच्चैव सा रात्रिः क्षणतामगात्

ဤသို့ အလွန်အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့်၊ ရှီဝမဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်းကြောင့်၊ မြို့သူမြို့သားတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားအံ့ဩမှုကြောင့်၊ ထိုညသည် ခဏတစ်ခါကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 62

अथ प्रभाते युद्धाय पुरं संरुध्य संस्थिताः । राजानश्चारवक्त्रेभ्यः शुश्रुवुः परमाद्भुतम्

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် စစ်ပွဲအတွက် မြို့ကို ဝိုင်းပတ်ကာ တပ်ဆင်ရပ်တည်ကြ၏။ ရာဇာတို့သည် ကြော်ငြာသူများနှင့် သံတမန်တို့၏ ပါးစပ်မှ အလွန်အံ့ဩဖွယ် သတင်းကို ကြားရ၏။

Verse 63

ते त्यक्तवैराः सहसा राजानश्चकिता भृशम् । न्यस्तशस्त्रा निविविशुश्चंद्रसेनानुमोदिताः

ထိုမင်းတို့သည် ချက်ချင်း ရန်ငြိုးကို စွန့်လွှတ်၍ အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။ စန္ဒရစေန၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် လက်နက်များကို ချထားကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 64

तां प्रविश्य पुरीं रम्यां महाकालं प्रणम्य च । तद्गोपवनितागेहमाजग्मुः सर्वभूभृतः

အလှပသော မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မဟာကာလကို ဦးချကန်တော့ကာ၊ ထိုမင်းအားလုံးသည် ထိုနွားထိန်းမိန်းမ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 65

ते तत्र चंद्रसेनेन प्रत्युद्गम्याभि पूजिताः । महार्हविष्टरगताः प्रीत्यानंदन्सुविस्मिताः

ထိုနေရာတွင် စန္ဒရစေနသည် ရှေ့ထွက်လာ၍ သူတို့ကို ကြိုဆိုကာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော အာසနများပေါ် ထိုင်လျက်၊ သူတို့သည် ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်၍ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကြ၏။

Verse 66

गोपसूनोः प्रसादाय प्रादुर्भूतं शिवालयम् । लिंगं च वीक्ष्य सुमहच्छिवे चक्रुः परां मतिम्

နွားထိန်းသားအတွက် ကရုဏာတော်ကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာသော ရှိဝဘုရားကျောင်းကိုလည်းကောင်း၊ မဟာလင်္ဂကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ရှိဝ၌ အမြင့်ဆုံးသော သစ္စာသံဃာတည်ကြ၏။

Verse 67

तस्मै गोपकुमाराय प्रीतास्ते सर्वभूभुजः । वासोहिरण्यरत्नानि गोमहिष्यादिकं धनम्

ပျော်ရွှင်ကြသဖြင့် မင်းအားလုံးသည် ထိုနွားထိန်းကလေးအား အဝတ်အစား၊ ရွှေ၊ ရတနာများနှင့် နွား၊ ကျွဲ စသည့် ဥစ္စာဓနကို ပေးကမ်းလှူဒါန်းကြ၏။

Verse 68

गजानश्वान्रथान्रौक्माञ्छत्र यानपरिच्छदान् । दासान्दासीरनेकाश्च ददुः शिवकृपार्थिनः

ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ကို ဆည်းပူးလို၍ သူတို့သည် ဆင်၊ မြင်း၊ ရွှေရထား၊ ထီးတော်၊ ယာဉ်နှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများအပါအဝင်၊ ကျွန်ယောက်ျား ကျွန်မ များစွာကိုလည်း လှူဒါန်းပူဇော်ကြ၏။

Verse 69

येये सर्वेषु देशेषु गोपास्तिष्ठंति भूरिशः । तेषां तमेव राजानं चक्रिरे सर्व पार्थिवाः

နွားထိန်းများ အများအပြား နေထိုင်ရာ ဒေသတိုင်းတွင် ထိုဒေသရှိ ဘုရင်များအားလုံးက ထိုသူတစ်ဦးတည်းကိုပင် မိမိတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ကြ၏။

Verse 70

अथास्मिन्नंतरे सर्वैस्त्रिदशैरभिपूजितः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी हनूमान्वानरेश्वरः

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် နတ်တို့အားလုံးက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့် တေဇောမင်းထန်သော ဟနုမာန်—ဝါနရတို့၏ အရှင်—ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 71

तस्याभिगमनादेव राजानो जातसंभ्रमाः । प्रत्युत्थाय नमश्चक्रुर्भक्तिनम्रात्ममूर्त्तयः

သူ၏ နီးကပ်လာမှုနှင့်တပြိုင်နက် ဘုရင်တို့သည် ရိုသေသံဝေဂဖြင့် လှုပ်ရှားကြ၍ ထ၍ ဦးချကန်တော့ကြ၏—ဘက္တိမှ ပေါက်ဖွားသော နှိမ့်ချမှု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တည်း။

Verse 72

तेषां मध्ये समासीनः पूजितः प्लवगेश्वरः । गोपात्मजं समाश्लिष्य राज्ञो वीक्ष्येदमववीत्

သူတို့အလယ်၌ ထိုင်နေ၍ ပူဇော်ခံရသော ပလဝဂအရှင်သည် နွားထိန်း၏ သားကို ဖက်လှုပ်ကာ; ထို့နောက် ဘုရင်တို့ကို ကြည့်၍ ဤစကားကို မိန့်ကြား၏။

Verse 73

सर्वे शृणुत भद्रं वो राजानो ये च देहिनः । शिवपूजामृते नान्या गतिरस्ति शरीरिणाम

အားလုံးနားထောင်ကြလော့—သင်တို့အပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ—အို မင်းတို့နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့; ရှိဝကို ပူဇော်ခြင်းမှတပါး ကိုယ်ရှိသူတို့အတွက် အခြားစစ်မှန်သော အားကိုးရာ၊ သွားရာလမ်း မရှိ။

Verse 74

एष गोपसुतो दिष्ट्या प्रदोषे मंदवा सरे । अमंत्रेणापि संपूज्य शिवं शिवमवाप्तवान्

ကံကောင်းခြင်းကြောင့် ဤနွားထိန်းသားသည် မဏ္ဍဝာရေကန်၌ ပရဒိုးရှအချိန်တွင် မန္တရမပါဘဲတောင် ရှိဝကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကာ ရှိဝ၏ မင်္ဂလာကရုဏာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိ하였다။

Verse 75

मंदवारे प्रदोषोऽयं दुर्लभः सर्वदेहिनाम् । तत्रापि दुर्लभतरः कृष्णपक्षे समागते

မဏ္ဍဝာရ (တနင်္လာ) နေ့တွင်ကျရောက်သော ဤပရဒိုးရှသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွက် ရှားပါး၏; ထို့ပြင် ကృష్ణပက္ခ (မှောင်ဘက်) တွင်ဖြစ်လာလျှင် ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။

Verse 76

एष पुण्यतमो लोके गोपानां कीर्तिवर्धनः । अस्य वंशेऽष्टमो भावी नंदोनाम महायशाः । प्राप्स्यते तस्य पुत्रत्वं कृष्णो नारा यणः स्वयम्

ဤသူသည် လောက၌ အပုဏ္ဏမင်္ဂလာအမြင့်ဆုံးရှိသူ၊ နွားထိန်းတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို တိုးပွားစေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ မျိုးရိုး၌ အဋ္ဌမမြောက်ဆက်ခံသူမှာ မဟာယశရှိသော ‘နန္ဒ’ ဟူ၍ ဖြစ်မည်; ထို့နောက် နာရာယဏ ကိုယ်တိုင်—ကృష్ణ—သည် သူ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားမည်။

Verse 77

अद्यप्रभृति लोकेस्मिन्नेष गोपालनंदनः । नाम्ना श्रीकर इत्युच्चैर्लोके ख्यातिं गमिष्यति

ယနေ့မှစ၍ ဤလောက၌ ဤနွားထိန်းသားသည် ‘သရီကရ’ ဟူသော နာမဖြင့် လူအများအကြား ကျော်ကြားသွားမည်။

Verse 78

सूत उवाच । एवमुक्त्वांजनीसूनुस्तस्मै गोपकसूनवे । उपदिश्य शिवाचारं तत्रैवांतरधीयत

သုတက ပြောသည်။ ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အဉ္ဇနီ၏သား ဟနုမာန်သည် နွားထိန်း၏သားအား သီဝ၏ အကျင့်အထုံးနှင့် ဝတ်ပြုနည်းကို သင်ကြားပေးကာ ထိုနေရာတင်ပင် အန္တရာဓာန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 79

ते च सर्वे महीपालाः संहृष्टाः प्रतिपूजिताः । चन्द्रसेनं समामंत्र्य प्रतिजग्मुर्यथागतम्

ထိုဘုရင်များအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကာ သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက်၊ စန္ဒရစೇနကို နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်း၍ မိမိတို့လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 80

श्रीकरोऽपि महातेजा उपदिष्टो हनूमता । ब्राह्मणैः सह धर्मज्ञैश्चक्रे शम्भोः समर्हणम्

တေဇောဓာတ်ကြီးသော သရီကရလည်း ဟနုမာန်၏ အညွှန်းအတော်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဓမ္မကို သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏများနှင့်အတူ သမ္ဘု (သီဝ) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 81

कालेन श्रीकरः सोऽपि चंद्रसेनश्च भूपतिः । समाराध्य शिवं भक्त्या प्रापतुः परमं पदम्

ကာလကြာလာသော် သရီကရနှင့် ဘုရင် စန္ဒရစೇနတို့သည် ဘက္တိဖြင့် သီဝကို အာရాధနာပြုကာ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) ကို ရရှိကြ၏။

Verse 82

इदं रहस्यं परमं पवित्रं यशस्करं पुण्यमहर्द्धिवर्धनम् । आख्यानमाख्यातमघौघनाशनं गौरीशपादांबुजभक्तिवर्धनम्

ဤအကြောင်းအရာသည် အမြင့်ဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်၍ အလွန်သန့်ရှင်းကာ ဂုဏ်သတင်းပေးသည်၊ ပုဏ္ဏနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားစေသည်။ ဤကထာကို ပြောကြားပြီးနောက် ပ罪၏လှိုင်းလုံးများကို ဖျက်ဆီးကာ ဂေါရီဣရှ (သီဝ) ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်၌ ဘက္တိကို တိုးပွားစေ၏။