Adhyaya 14

Verse 1

सूत उवाच । प्राप्तसिंहासनो वीरो भद्रायुः स महीपतिः । प्रविवेश वनं रम्यं कदाचिद्भार्यया सह

စူတက ပြောသည်— စင်္ဟာသနပေါ် တက်ရောက်ပြီးနောက်၊ မြေကြီး၏ အရှင်ဖြစ်သော သူရဲကောင်း ဘဒ္ဒရာယုသည် တစ်ခါတရံ ဇနီးနှင့်အတူ လှပသော တောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 2

तस्मिन्विकसिताशोकप्रसूननवपल्लवे । प्रोत्फुल्लमल्लिकाखंडकूजद्भ्रमरसंकुले

ထိုနေရာ၌ အရှိုကပန်းများ ပွင့်လန်း၍ အရွက်ပေါက်သစ်များ စိမ်းလန်းနေပြီး၊ ပွင့်ပြည့်စုံသော မလ္လိကာ (စံပယ်) အစုများအတွင်း ပျားတို့၏ ဟုန်းဟုန်းသံ ပြည့်နှက်နေ하였다။

Verse 3

नवकेसरसौरभ्यबद्धरागिजनोत्सवे । सद्यः कोरकिताशोकतमालगहनांतरे

ထိုနေရာ၌ ကေသရကဲ့သို့သော ပေါင်လင်းသစ်၏ အနံ့သင်းက ရင်ခုန်သူတို့၏ ပွဲတော်သဘင်ကို ချည်နှောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး၊ တမာလပင်များ ထူထပ်သော တောအတွင်း၌ အရှိုကပင်တို့သည် မကြာသေးမီကပင် မျက်ကွင်းကလေးများ ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 4

प्रसूनप्रकरानम्र माधवीवनमंडपे । प्रवालकुसुमोद्द्योतचूतशाखिभिरञ्चिते

မာဓဝီနွယ်ပင်တောအတွင်းရှိ မဏ္ဍပ၌ ပန်းအစုအဝေးများကြောင့် ကိုင်းခက်များ ငုံ့နိမ့်နေပြီး၊ ပရဝါလနီရောင်ပန်းများဖြင့် တောက်ပသော သရက်ကိုင်းများက ထိုနေရာကို သာယာသပ္ပာယ်စွာ အလှဆင်ထားသည်။

Verse 5

पुन्नागवनविभ्रांतपुंस्कोकिलविराविणि । वसन्तसमये रम्ये विजहार स्त्रिया सह

အလှပဆုံး နွေဦးရာသီ၌ ပုန္နာဂတောအတွင်း ပျံလှုပ်နေသော အထီးကူကီလာတို့၏ သံမြည်သံကြားကာလျှံနေရာတွင် ဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လည်ကစားလေ၏။

Verse 6

अथाविदूरे क्रोशंतौ धावंतौ द्विजदंपती । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण ददर्श नृपसत्तमः

ထို့နောက် အဝေးမဟုတ်သောနေရာတွင် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကာ ပြေးလွှားနေသော ဗြာဟ္မဏ မောင်နှံကို ကျားတစ်ကောင်လိုက်လံနေသည်ကို အကောင်းဆုံးဘုရင်က မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 7

पाहि पाहि महाराज हा राजन्करुणानिधे । एष धावति शार्दूलो जग्धुमावां महारयः

“ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ မဟာရာဇာတော်! အို ရာဇာတော်၊ ကရုဏာ၏ သိုလှောင်ရာ! ဤကျားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်မြန်စွာ ပြေးလာ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို စားမည်ဟု လာနေပါသည်!”

Verse 8

एष पर्वतसंकाशः सर्वप्राणिभयंकरः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष भूपते

“၎င်းသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမား၍ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းရောက်လာကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို မစားမီ—အို ဘူပတိ—ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ!”

Verse 9

इत्थमाक्रंदितं श्रुत्वा स राजा धनुराददे । तावदागत्य शार्दूलो मध्ये जग्राह तां वधूम्

ဤသို့ ငိုကြွေးသံကို ကြားသဖြင့် မင်းကြီးသည် လေးကို ကိုင်ယူ၏။ သို့ရာတွင် ထိုခဏမှာပင် ကျားကြီးသည် ပြေးဝင်လာကာ အလယ်တည့်တည့်တွင် မင်္ဂလာသတို့သမီးကို ဆွဲယူသွား၏။

Verse 10

हा नाथ नाथ हा कांत हा शंभो जगतः पते । इति रोरूयमाणां तां यावज्जग्राह भीषणः

သူမက “အို နာထ၊ အို နာထ! အို ချစ်သူ! အို ရှမ္ဘု၊ လောက၏ အရှင်!” ဟု ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေစဉ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲက သူမကို ဖမ်းဆီးယူ၏။

Verse 11

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न च तैर्विव्यथे किंचिद्गिरींद्र इव वृष्टिभिः

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် ကျားကို ထိုးခတ်၏။ သို့သော် ထိုမြားတို့ကြောင့် အနည်းငယ်မျှ မနာကျင်—မိုးရွာသော်လည်း တောင်ထိပ်မလှုပ်သကဲ့သို့။

Verse 12

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञोस्त्रैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रामत सत्वरः

ထိုအင်အားကြီး ကျားသည် မင်းကြီး၏ လက်နက်တို့ကြောင့် မထိခိုက်ဘဲ၊ မိန်းမကို အင်အားဖြင့် ဆွဲခေါ်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွား၏။

Verse 13

व्याघ्रेणापहृतां पत्नीं वीक्ष्य विप्रोऽतिदुःखितः । रुरोद हा प्रिये बाले हा कांते हा पतिव्रते

ကျားက မိမိဇနီးကို ခိုးယူသွားသည်ကို မြင်၍ ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ဝမ်းနည်းသွား၏။ ထို့နောက် အော်ဟစ်ငိုကြွေး၍ “အို ချစ်သူရေ! အို နူးညံ့သူရေ! အို အချစ်တော်ရေ! အို ပတိဗြတေ—သစ္စာရှိဇနီးရေ!” ဟုဆို၏။

Verse 14

एकं मामिह संत्यज्य कथं लोकांतरं गता । प्राणेभ्योपि प्रियां त्यक्त्वा कथं जीवितुमुत्सहे

ကျွန်ုပ်ကို ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့ပြီး အခြားကမ္ဘာသို့ အဘယ်ကြောင့် ထွက်ခွာသွားရသနည်း။ မိမိအသက်ထက် ချစ်မြတ်နိုးရသူကို စွန့်ခွာပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် ဆက်လက်အသက်ရှင်ရန် မည်သို့ စိတ်အားထက်သန်နိုင်မည်နည်း။

Verse 15

राजन्क्व ते महास्त्राणि क्व ते श्लाघ्यं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागातिगं बलम्

အို မင်းကြီး၊ သင်၏ အစွမ်းထက်သော လက်နက်များ ယခု ဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ ကျော်ကြားသော လေးတော်ကြီး ဘယ်မှာနည်း။ ဆင်ပြောင်ကြီး တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ထက် သာလွန်သည်ဆိုသော သင်၏ အင်အားသည် ဘယ်မှာနည်း။

Verse 16

किं ते शंखेन खङ्गेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं च तेन प्रयत्नेन किं प्रभावेण भूयसा

ခရုသင်းနှင့် ဓားသည် သင့်အတွက် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ သင်၏ မန္တန်နှင့် လက်နက်ပညာ အသိပညာသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ လိုအပ်ချိန်တွင် အသုံးမဝင်ပါက ထိုကြိုးပမ်းမှုအားလုံးနှင့် ကြီးမားသော 'တန်ခိုး' သည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။

Verse 17

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसं जंतुं निवारयितुमक्षमः

သင်သည် တောနေသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တားဆီးရန် စွမ်းအားမရှိသောကြောင့် ထိုအရာအားလုံးသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီ။ သင့်တွင် ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးသည်လည်း အချည်းနှီးသာ။

Verse 18

क्षात्त्रस्यायं परो धर्मः क्षताद्यत्परिरक्षणम् । तस्मात्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

ဒဏ်ရာရသူများနှင့် ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် ခတ္တိယတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တာဝန်ဝတ္တရားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်မျိုးနွယ်နှင့် လျော်ညီသော တာဝန် ပျက်ပြားသွားပါက သင့်အသက်သည် အဘယ်တန်ဖိုးရှိသနည်း။

Verse 19

आर्तानां शरणार्तानां त्राणं कुर्वंति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विहीना मृतोपमाः

ဓမ္မကိုသိသော မင်းတို့သည် ဒုက္ခရောက်သူနှင့် ခိုလှုံရန်လာသူတို့ကို အသက်နှင့် ဥစ္စာကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ ကယ်တင်ကာကွယ်ကြသည်။ ထိုစိတ်မရှိသူတို့သည် သေသူနှင့်တူ၏။

Verse 20

धनिनां दानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरा । आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम्

ဥစ္စာရှိသော်လည်း ဒါနမရှိသူတို့အတွက် အိမ်ထောင်ရေးထက် တောင်းစားခြင်းက ပိုကောင်း၏။ ဒုက္ခရောက်သူကို မကယ်တင်သူတို့အတွက် အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းက ပိုကောင်း၏။

Verse 21

वरं विषादनं राज्ञो वरमग्नौ प्रवेशनम् । अनाथानां प्रपन्नानां कृपणानामरक्षणात्

မင်းအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းပင် ကောင်း၏၊ မီးထဲဝင်ခြင်းပင် ကောင်း၏။ သို့သော် အကူအညီမဲ့သူ၊ ခိုလှုံလာသူ၊ ဆင်းရဲသူတို့ကို မကာကွယ်ခြင်းထက် မကောင်း။

Verse 22

इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिंतयत्

ထိုသို့ ငိုကြွေးလျက် မိမိ၏ သတ္တိကိုပင် ရှုတ်ချသံကို ကြားပြီးနောက် မင်းသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မိမိအတွင်း၌ ဤသို့ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 23

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य दैवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकं प्राप्तमुत्क टम्

အို! ကံကြမ္မာပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် ယနေ့ ငါ၏ ပုရుషသတ္တိ ပျက်စီးသွားပြီ။ ယနေ့ ငါ၏ ဂုဏ်သတင်းလည်း ပျောက်ကွယ်၍ ကြီးမားသော အပြစ်သည် ငါ့ထံ ရောက်လာပြီ။

Verse 24

धर्मः कालोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे संपदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

ကံမကောင်း၍ စိတ်မှားယွင်းသူအတွက် ကာလနှင့်ကိုက်ညီသော ဓမ္မကျင့်ဝတ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ငါ၏စည်းစိမ်၊ ငါ၏နိုင်ငံတော်နှင့် အသက်တမ်းသည် ယခု ဆုတ်ယုတ်သို့ ဦးတည်နေပြီ။

Verse 25

अपुंसां संपदो भोगाः पुत्रदारधनानि च । दैवेन क्षणमुद्यंति क्षणादस्तं व्रजंति च

စိတ်မတည်ငြိမ်သူတို့အတွက် စည်းစိမ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ—သား၊ ဇနီး၊ ဥစ္စာ—ကံကြမ္မာအလိုက် ခဏတစ်ခါ ထွန်းတောက်လာပြီး ခဏအတွင်းပင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 26

अत एनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । गतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानपि प्रियान्

ထို့ကြောင့် ဇနီးဆုံးရှုံး၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနာကျင်နေသော ဤဒွိဇကို ငါသည် ဝမ်းနည်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေမည်၊ ငါ၏ချစ်မြတ်နိုးသော အသက်ရှူသက်တမ်းကိုပင် စွန့်လွှတ်ရစေကာမူ။

Verse 27

इति निश्चित्य मनसा भद्रायुर्नृपसत्तमः । पतित्वा पादयोस्त्वस्य बभाषे परिसांत्वयन्

ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသော ဘဒ္ဒရာယုသည် သူ၏ခြေတော်အနီးသို့ လဲကျကန်တော့ကာ နှစ်သိမ့်စကားဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 28

कृपां कुरु मयि ब्रह्मन्क्षत्रबंधौ हतौजसि । शोकं त्यज महाबुद्धे दास्याम्यर्थं तवेप्सितम्

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ; ကျွန်ုပ်သည် အမည်သာရှိသော က္ଷတ္တရိယ၊ အင်အားမဲ့သူပါ။ အို မဟာပညာရှိ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကို စွန့်ပါ; သင်လိုအင်သမျှကို ကျွန်ုပ် ပေးအပ်မည်။

Verse 29

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदं च कलेवरम् । त्वधीनमिदं सर्वं किं तेऽभिलषितं वद

ဤနိုင်ငံတော်၊ ဤမိဖုရား၊ ထို့ပြင် ငါ၏ဤကိုယ်ခန္ဓာတိုင်တိုင်—ဤအရာအားလုံးသည် သင်၏အာဏာအောက်တွင်ရှိ၏။ သင်အလိုရှိသည်ကို ပြောပါ။

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चांधस्य किं गृहैर्भैक्ष्यजीविनः । किं पुस्तकेन मूर्खस्य ह्यस्त्रीकस्य धनेन किम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—မျက်ကန်းအတွက် မှန်က ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးသူအတွက် အိမ်များက ဘာလိုသနည်း။ မိုက်မဲသူအတွက် စာအုပ်က ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ မယားမရှိသူအတွက် ဥစ္စာက ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိသနည်း။

Verse 31

अतोऽहं गतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमां तवाग्रमहिषीं कामार्थं दीयतां मम

ထို့ကြောင့် ငါသည်—မယားကင်းပြီး ကာမသုခကို မည်သည့်အခါမျှ မခံစားဖူးသူ—ဆန္ဒအတွက် သင်၏ အဓိကမိဖုရားကို ငါ့အား ပေးအပ်စေလို၏။

Verse 32

राजोवाच । ब्रह्मन्किमेष धर्मस्ते किमेतद्गुरुशासनम् । अस्वर्ग्यमयशस्यं च परदाराभिमर्शनम्

ဘုရင်က ပြောသည်—အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသည် သင်၏ ဓမ္မဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ဤသည် ဂုရု၏ သွန်သင်ချက်ဟူသည် အဘယ်သို့နည်း။ သူတစ်ပါး၏ မယားကို ထိကိုင်ခြင်းသည် ကောင်းကင်သို့ မပို့နိုင်၊ အရှက်တရားနှင့် အမည်ပျက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

Verse 33

दातारः संति वित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य वा क्वापि न कलत्रस्य कर्हिचित्

ဥစ္စာ၊ နိုင်ငံတော်၊ ဆင်နှင့် မြင်းတို့ကို လှူဒါန်းသူများ ရှိ၏။ တစ်နေရာတစ်ခါတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် လှူသူလည်း ရှိ၏—သို့သော် မယားကိုတော့ မည်သည့်အခါမျှ မလှူကြ။

Verse 34

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

သူတစ်ပါးယောက်ျား၏ မယားကို ခံစားသုံးဆောင်ခြင်းကြောင့် စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည်၊ ပြာယရှ္စိတ္တ (prāyaścitta) ကို ရာချီပြုလုပ်သော်လည်း မသန့်စင်နိုင်။

Verse 35

ब्राह्मण उवाच । अपि ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा नाशयिष्यामि कि पुनः पारदारिकम् । तस्मात्प्रयच्छ मे भार्यामिमां त्वं ध्रुवमन्यथा

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“ကြောက်မက်ဖွယ် ဗြာဟ္မဏသတ်ပစ်မှု၏ အပြစ်လည်းကောင်း၊ အရက်သောက်သုံးမှု၏ အပြစ်လည်းကောင်း၊ ငါသည် တပဿာဖြင့် ဖျက်ဆီးမည်; ထို့ထက် ပရဒာရိက (သူတစ်ပါးမယားကိစ္စ) ဆိုတာ ဘာလို့မဖြစ်နိုင်မလဲ။ ထို့ကြောင့် သင်၏ မယားဤသူမကို ငါ့အား ပေးလော့; မဟုတ်လျှင် ပျက်စီးခြင်း မလွဲ။”

Verse 36

अरक्षणाद्भयार्तानां गंतासि निरयं ध्रुवम् । इति विप्रगिरा भीतश्चिंतयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महत्पापं पत्नीदानं ततो वरम्

“ကြောက်ရွံ့၍ ဒုက္ခရောက်သူတို့ကို မကာကွယ်လျှင် သင်သည် နရကသို့ မလွဲမသွေ သွားရမည်” ဟု ဗြာဟ္မဏ၏ စကားကြောင့် ကြောက်လန့်သော မင်းသည် စဉ်းစားလေသည်—“ကာကွယ်မှုကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် မဟာအပြစ်; ထို့ကြောင့် မယားကို ပေးအပ်ခြင်းက ပိုနည်းသော အပြစ်ဖြစ်သည်”။

Verse 37

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च निहिता भवेत्

“ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံးအား မယားကို ပေးအပ်၍ အပြစ်မှ လွတ်ကင်းပြီးနောက်၊ ငါသည် ချက်ချင်း မီးထဲသို့ ဝင်မည်; ထိုသို့ဖြင့် ငါ၏ ကီရ్తိ (ဂုဏ်သတင်း) သည် တည်မြဲလိမ့်မည်”။

Verse 38

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तं ब्राह्मणं समाहूय ददौ पत्नीं सहोदकाम्

ဤသို့ စိတ်၌ အဆုံးအဖြတ်ချပြီးနောက် ပူဇော်သက္ကာ မီးတော်ကို တောက်လောင်အောင် မီးထွန်းလေသည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏကို ခေါ်ယူ၍ ဥဒက-ကရိယာ (ရေဖြင့် အတည်ပြုသည့် ရိတု) နှင့်အတူ မယားကို ပေးအပ်လေသည်။

Verse 39

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं द्विः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

သူသည် ကိုယ်တိုင် ရေချိုး၍ သန့်ရှင်းသွားကာ ဒေဝတားတို့၏ အရှင်များကို ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။ ထိုမီးကို နှစ်ကြိမ် ပတ်လည်လှည့်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သီဝကို ဓ్యာနပြု하였다။

Verse 40

तमथाग्नौ पतिष्यंतं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यदृश्यत विश्वेशः प्रादुर्भूतो जगत्पतिः

ထို့နောက် သူသည် မီးထဲသို့ ကျရောက်မည့်အခါ စိတ်သည် ထိုအရှင်၏ ခြေတော်၌ တင်းကျပ်စွာ ကပ်လျက်ရှိ၏။ ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်—ဗိශ්ဝေရှဝရ—သူ့ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 41

तमीश्वरं पंचवक्त्रं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । आलंबितापिंगजटाकलापं मध्यंगतं भास्करकोटितेजसम्

သူသည် ထိုအီශ්ဝရကို မြင်တွေ့하였다—မျက်နှာငါးပါး၊ မျက်စိသုံးပါး၊ ပိနာက မြားကိုင်ဆောင်သူ; လဆန်းတစ်စိတ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသူ; အဝါညိုရောင် ဇဋာဆံပင်များ လျှောကျနေသူ; ကောဋိများသော နေမင်းတို့၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ အလယ်၌ ထွန်းလင်းနေသူ။

Verse 42

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरंगो क्षितमौलिदेशम् । नागेंद्रहारावलिकंकणोर्मिकाकिरीटकोट्यंगदकुंडलोज्ज्वलम्

ကြာပင်၏ အမျှင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေး၍ ဆင်အရေဝတ်ဆင်သူ; ခေါင်းပေါ်၌ ဂင်္ဂါမြစ်၏ လှိုင်းတန်းများ တင်ထားသူ; နဂါးမင်း၏ လည်ဆွဲ၊ လက်ကောက်တန်းများနှင့် လက်မောင်းကွင်းများ; တောက်ပသော မကူဋ်နှင့် နားကပ်တို့ဖြင့် ရောင်လက်နေသူ။

Verse 43

त्रिशूलखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयेष्टार्थपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकंठमीशं प्रोद्भूतमग्रे नृपतिर्ददर्श

မင်းကြီးသည် မိမိရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာသော နီလကဏ္ဍ အရှင်ကို မြင်တွေ့하였다။ သူသည် နွားပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး လက်တော်များတွင် တြိရှူလ၊ ခတ်ဝါင်္ဂ၊ ကုဋာရ၊ အရေပြား၊ သမင်၊ အဘယမုဒြာ၊ အလိုရှိသမျှ ပေးသော ဝရ၊ နှင့် ပိနာက မြားတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 44

अथांबराद्द्रुतं पेतुर्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्याणि देवाश्च ननृतुर्जगुः

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ လျင်မြန်စွာ နတ်ပန်းများ မိုးကဲ့သို့ ကျလာ၏။ နတ်တူရိယာသံများ မြည်ဟည်း၍ နတ်တို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ ကပြ၍ သီဆိုကြ၏။

Verse 45

तत्राजग्मुर्नारदाद्याः सनकाद्या सुरर्षयः । इन्द्रादयश्च लोकेशास्तथाब्रह्मर्षयोऽमलाः

ထိုနေရာသို့ နာရဒာတို့နှင့်အတူ စနကာတို့မှစ၍ နတ်ရိရှီများ ရောက်လာကြ၏။ ထို့ပြင် အိန္ဒြာတို့ကဲ့သို့ လောကပာလများနှင့် အမလ ဘြဟ္မရိရှီများလည်း ရောက်ရှိလာကြ၏။

Verse 46

तेषां मध्ये समासीनो महादेवः सहोमया । ववर्ष करुणासारं भक्तिनम्रे महीपतौ

သူတို့အလယ်၌ မဟာဒေဝသည် အုမာနှင့်အတူ ထိုင်တော်မူ၏။ ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်နေသော မင်းကြီးအပေါ် ကရုဏာ၏ အနှစ်သာရကို သွန်းလောင်းတော်မူ၏။

Verse 47

तद्दर्शनानंदविजृंभिताशयः प्रवृद्धबाष्पांबुपरिप्लुतांगः । प्रहृष्टरोमा गलगद्गदाक्षरं तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

ထိုသန့်ရှင်းသော ဒർശန၏ အာနန္ဒကြောင့် စိတ်နှလုံး ပွင့်လန်းလာ၍ မျက်ရည်စီးကြောင်းများကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ စိုစွတ်သွား၏။ ရောမန့်ဖြစ်ကာ အသံက တုန်ယင်တိတ်ဆို့လျက် လက်အုပ်ချီ၍ သီချင်းသံတော်များဖြင့် ဘုရားကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 48

राजोवाच । नतोस्म्यहं देवमनाथमव्ययं प्रधानमव्यक्तगुणं महांतम् । अकारणं कारणकारणं परं शिवं चिदानंदमयं प्रशांतम्

မင်းကြီးက ဆို၏—“အကျွန်ုပ်သည် ထိုဒေဝကို နမസ്കာရပြုပါ၏။ ကိုယ်တိုင် အားကိုးရာမဲ့သကဲ့သို့ရှိသော်လည်း အားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်တော်မူသော၊ မဖျက်မပျက် အမတတော်မူသော။ ပရဓာနဖြစ်၍ မဟာကြီးမားကာ ဂုဏ်တို့ မထင်ရှားသေးသော။ အကြောင်းမဲ့သော်လည်း အကြောင်းတို့၏ အကြောင်းဖြစ်သော။ ထိုပရမရှివ—စိတ်နှင့် အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အလွန်တည်ငြိမ်တော်မူသောအရှင်ကို။”

Verse 49

त्वं विश्वसाक्षी जगतोऽस्यकर्त्ता विरूढधामा हृदि सन्निविष्टः । अतो विचिन्वंति विधौ विपश्चितो योगैरनेकैः कृतचित्तरोधैः

သင်သည် စကြဝဠာ၏ သက်သေတော်၊ ဤလောက၏ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်၏ တေဇောဓာမ တည်မြဲ၍ နှလုံးအတွင်း၌ ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ ယောဂအမျိုးမျိုးဖြင့် သင့်ကို ရှာဖွေကြ၏။

Verse 50

एकात्मतां भावयतां त्वमेको नानाधियां यस्त्वमनेकरूपः । अतींद्रियं साक्ष्युदयास्तविभ्रमं मनःपथात्संह्रियते पदं ते

တစ်တည်းတန်ခိုးကို ဆင်ခြင်သူတို့အတွက် သင်သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်တော်မူ၏။ စိတ်ဓာတ်အမျိုးမျိုးရှိသူတို့အတွက် သင်သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။ သင်၏ သဘောတရားသည် အင်္ဒြိယတို့ကို ကျော်လွန်၏။ သက်သေသတိ ပေါ်ထွန်းလာသော် သင်၏ အမှန်တကယ်သော အနေအထားသည် စိတ်၏ လမ်းကြောင်းများမှ လွန်ကဲ၍ မဖော်ပြနိုင်တော့၏။

Verse 51

तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे

သင်သည် စကားနှင့်လည်း စိတ်ကူးနှင့်လည်း ရောက်လွယ်မဟုတ်—မောဟကင်းစင်၍ ပရမအတ္တမန်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ စကားများသည် ပရကృతိ၏ ဂုဏ်သတ္တိများတွင် လိမ့်ဝင်ကာ ဂုဏ်တို့၌သာ တည်ကြည်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ရုပ်တော်ကို ချီးမွမ်းရန် ကျွန်ုပ်၏ ဝါဏီ မည်သို့ လုံလောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 52

तथापि भक्त्याश्रयतामुपेयुस्तवांघ्रिपद्मं प्रणतार्तिभंजनम् । सुघोरसंसारदवाग्निपीडितो भजामि नित्यं भवभीतिशांतये

သို့ရာတွင် ဘက္တိကို အားကိုးသူတို့သည် နမတ်ပြုသူတို့၏ ဒုက္ခကို ချိုးဖျက်ပေးသော သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်သို့ ရောက်ကြ၏။ သံသရာ၏ ကြမ်းတမ်းသော တောမီးကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသဖြင့်၊ ဘဝကြောက်ရွံ့မှု ငြိမ်းချမ်းစေရန် ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အမြဲတမ်း ဘုဇာပူဇော်ပါ၏။

Verse 53

नमस्ते देव देवाय महादेवाय शंभवे । नमस्त्रिमूर्तिरूपाय सर्गस्थित्यंतकारिणे

ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော် မဟာဒေဝ ရှမ္ဘုတော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ တြိမူရတိရုပ်ဖြစ်၍ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 54

नमो विश्वादिरूपाय विश्वप्रथमसाक्षिणे । नमः सन्मात्रतत्त्वाय बोधानंदघनाय च

ကမ္ဘာလောက၏ အရင်းအမြစ်ပုံသဏ္ဍာန်တော်၊ စကြဝဠာ၏ ပထမသက်သေတော်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ သတ္တမాత్రတတ္တဝါ၊ အသိဉာဏ်နှင့် အာနန္ဒ၏ ထူထဲသော အစုအဝေးတော်အားလည်း နမস্কာရပါ၏။

Verse 55

सर्वक्षेत्रनिवासाय क्षेत्रभिन्नात्मशक्तये । अशक्ताय नमस्तुभ्यं शक्ताभासाय भूयसे

အရာရာကွင်းပြင် (က்ஷೇತ್ರ) နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတိုင်း၌ နေထိုင်တော်မူသောအရှင်အား နမস্কာရပါ၏။ ကွင်းပြင်တစ်ခုချင်းစီ၌ မတူညီသော အတ္တများကဲ့သို့ ထင်ရှားလာသော အတ္မ-ရှက္တိတော်အားလည်း နမস্কာရပါ၏။ ကန့်သတ်မှုနှင့် အားထားမှုတို့ကို ကျော်လွန်သော်လည်း၊ နေရာတိုင်း၌ ရှက္တိ၏ တောက်ပမှုအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသောအရှင်အား ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 56

निराभासाय नित्याय सत्यज्ञानांतरात्मने । विशुद्धाय विदूराय विमुक्ताशेषकर्मणे

မောဟအရိပ်အယောင်တို့မှ ကင်းလွတ်သော နိစ္စအရှင်၊ အတွင်းအနှစ်သာရမှာ သစ္စာနှင့် ဉာဏ်ဖြစ်တော်မူသောအရှင်အား နမস্কာရပါ၏။ သန့်ရှင်း၍ အလွန်ကွာလွန်သော၊ ကျန်ရှိသမျှ ကမ္မတို့မှ လွတ်မြောက်တော်မူသောအရှင်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 57

नमो वेदांतवेद्याय वेदमूलनिवासिने । नमो विविक्तचेष्टाय निवृत्तगुण वृत्तये

ဝေဒာန္တဖြင့် သိမြင်နိုင်သောအရှင်၊ ဝေဒ၏ အမြစ်၌ နေထိုင်တော်မူသောအရှင်အား နမস্কာရပါ၏။ လှုပ်ရှားမှုတော်သည် အလွန်သီးခြားတည်ငြိမ်၍၊ ဂုဏ်သုံးပါး၏ လှုပ်ခတ်မှုမှ နိဝృတ္တသော အရှင်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 58

नमः कल्याणवीर्याय कल्याणफलदायिने । नमोऽनंताय महते शांताय शिवरूपिणे

ကလျာဏမယ ဝီရယတော်ရှိ၍ ကလျာဏဖလကို ပေးသနားတော်မူသောအရှင်အား နမস্কာရပါ၏။ အနန္တ မဟာ၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်းတော်တည်းဟူသော၊ ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်သည် ရှိဝ (Śiva) ဖြစ်သော မင်္ဂလာအရှင်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 59

अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च

ကြောက်မက်ဖွယ်မဟုတ်သော အဃောရသို့လည်း၊ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကြီးသော သုဃောရသို့လည်း နမස්ကာရပါ၏—ကြောက်ရွံ့မှုအစုအဝေးတို့ကို ခွဲဖျက်တော်မူသူ။ တောက်ပသော ဖျက်ဆီးရှင် ဘ္ဟရ္ဂာသို့ နမස්ကာရပါ၏—လောကီဘဝဖြစ်ပေါ်မှု၏ မျိုးစေ့တို့ကို ချိုးဖျက်တော်မူသော အမြတ်ဆုံးအရှင်။ မောဟကို ဖျက်သိမ်းတော်မူ၍ အတ္တဂုဏ်တရားတို့ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော သင့်အား နမို နမဟ။

Verse 60

पाहि मां जगतां नाथ पाहि शंकर शाश्वत । पाहि रुद्र विरूपाक्ष पाहि मृत्युंजयाव्यय

ကမ္ဘာလောကတို့၏ နာထာအရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ; အမြဲတည်သော ရှင်ကရ (Śaṅkara) အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ ရုဒြ (Rudra) အရှင်၊ သုံးမျက်စိရှိသော ဝိရူပါက္ရှ (Virūpākṣa) အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ; မရဏကို အောင်နိုင်သော မృత్యုဉ္ဇယ (Mṛtyuñjaya) မပျက်မယွင်းသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 61

शम्भो शशांककृतशेखर शांतमूर्ते गौरीश गोपतिनिशापहुताशनेत्र । गंगाधरांधकविदारण पुण्यकीर्ते भूतेश भूधरनिवास सदा नमस्ते

ရှမ္ဘု (Śambhu) အရှင်—ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လမင်းကို သေခါးအဖြစ် ဆင်ယင်ထားသော၊ ငြိမ်းချမ်းသဘောမူရတီ။ ဂေါရီရှ (Gaurīśa) အရှင်—နေ၊ လ နှင့် မီးတို့ကို မျက်စိအဖြစ် ထားသော။ ဂင်္ဂါဓရ (Gaṅgādhara) အရှင်—အန္ဓကကို ခွဲဖျက်သော၊ ပုဏ္ဏကီရတိရှိသော။ ဘူတေရှ (Bhūteśa) အရှင်—တောင်တန်း၌ နေထိုင်သော၊ သင့်အား အစဉ်နမස්ကာရပါ၏။

Verse 62

सूत उवाच । एवं स्तुतः स भगवान्राज्ञा देवो महेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या प्रत्युवाच दयानिधिः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ရာဇာ၏ စတုတိကို ခံယူပြီးနောက် ဘဂဝန် ဒေဝ မဟေရှဝရသည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ပါရဝတီနှင့်အတူ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်သည် ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 63

ईश्वर उवाच । राजंस्ते परितुष्टोऽस्मि भक्त्या पुण्यस्तवेन च । अनन्यचेता यो नित्यं सदा मां पर्यपूजयः

ဣရှဝရက မိန့်တော်မူသည်—ဟေ ရာဇာ၊ သင်၏ ဘက္တိနှင့် ဤပုဏ္ဏစတုတိကြောင့် ငါသည် သင့်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်တော်မူ၏။ သင်သည် စိတ်မခွဲမပြား အနန္ယစိတ်ဖြင့် နေ့စဉ် အစဉ်မပြတ် ငါ့ကို ပူဇော်လာခဲ့သည်။

Verse 64

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता सैषा दैवी गिरींद्रजा

သင်၏အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက်၏သစ္စာကို စမ်းသပ်ရန် ငါသည် ဒွိဇပုဏ္ဏားအဖြစ် ရုပ်ပြောင်းကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ တောင်မင်း၏သမီး မင်းသမီးဟု ခေါ်သောသူမသည် ကျားက ဖမ်းဆီးထားသကဲ့သို့ မြင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ဒေဝီတော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 65

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षतविग्रहः । धीरतां द्रष्टुकामस्ते पत्नीं याचितवानहम्

ကျားသည် သင်အတွက် မာယာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သာဖြစ်၍ သင်၏မြားများကြောင့်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာမထိခိုက်ခဲ့။ သင်၏တည်ကြည်သောသတ္တိကို မြင်လိုသဖြင့် ငါသည် သင်၏ဇနီးကို တောင်းခံခဲ့သည်။

Verse 66

अस्याश्च कीर्तिमालिन्यास्तव भक्त्या च मानद । तुष्टोऽहं संप्रयच्छामि वरं वरय दुर्लभम्

အို မာနပေးတော်မူသောအရှင်၊ သင်၏ဘက္တိနှင့် ဤကီရ္တိမာလိနီ၏ဘက္တိကြောင့် ငါသည် ပီတိဖြစ်၍ သင့်အား ဝရတစ်ပါး ပေးအပ်မည်။ ရခဲသော်လည်း ဝရကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 67

राजोवाच । एष एव वरो देव यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापपरीतस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

မင်းကြီးက လျှောက်တော်မူသည်—“အို ဒေဝတော်၊ ကျွန်ုပ်၏ဝရမှာ ဤတစ်ပါးတည်းဖြစ်သည်။ လောကဒုက္ခ၏အပူကြောင့် ပင်ပန်းနေရသော်လည်း ပရမေရှွရတော်ဖြစ်သော သင်သည် ကျွန်ုပ်ရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းတော်မူခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 68

नान्यं वरं वृणे देव भवतो वरदर्षभात् । अहं च सेयं सा राज्ञी मम माता च मत्पिता

အို ဒေဝတော်၊ ဝရပေးသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်ထံမှ အခြားဝရ မရွေးပါ။ ကျွန်ုပ်နှင့် ဤမိဖုရားနှင့် ကျွန်ုပ်၏မိခင်၊ ဖခင်တို့အပေါ်၌လည်း ကရုဏာတော် တည်စေတော်မူပါ။

Verse 69

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रः सुनयाभिधः । सर्वानेतान्महादेव सदा त्वत्पार्श्वगान्कुरु

ပဒ္မာကရ အမည်ရှိသော ဝိုင်ရှျယ တစ်ဦးရှိ၍၊ သူ၏သားကို စုနယ ဟု ခေါ်၏။ အို မဟာဒေဝ၊ ဤသူတို့အားလုံးကို အစဉ်အမြဲ သင်၏ဘေးနား၌ အမှုထမ်းအဖော်များ ဖြစ်စေပါ။

Verse 70

सूत उवाच । अथ राज्ञी महाभागा प्रणता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် ကံကောင်းလှသော မိဖုရား ကီရ္တိမာလိနီ သည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် ဂိရိရှကို ပျော်ရွှင်စေပြီး အထူးမြတ်သော ဆုတောင်းတစ်ရပ်ကို တောင်းခံ하였다။

Verse 71

राज्ञ्युवाच । चंद्रांगदो मम पिता माता सीमंतिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पार्श्वे सन्निधिं सदा

မိဖုရားက ဆိုသည်—“ကျွန်မ၏အဖေမှာ စန္ဒြာင်္ဂဒ ဖြစ်ပြီး၊ အမေမှာ စီမန္တိနီ ဖြစ်ပါသည်။ အို မဟာဒေဝ၊ သူတို့နှစ်ဦးအား သင်၏ဘေးနား၌ အစဉ်တည်ရှိခွင့်ကို တောင်းလျှောက်ပါသည်။”

Verse 72

एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरं दत्त्वा क्षणादंतर्हितोऽभवत्

ဘက္တဝတ္ဆလ ဖြစ်သော ဂေါရီရှ သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့၏ ဆန္ဒတော်မူသည့် ဆုကို ပေးတော်မူပြီး ခဏချင်း အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 73

सोपि राजा सुरैः सार्धं प्रसादं प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्प्रियान्

ထိုဘုရင်လည်း နတ်တို့နှင့်အတူ ရှူလင်၏ ပရသာဒကို ရရှိ하였다။ ကီရ္တိမာလိနီနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ လောကီအရာတို့၏ ချိုမြိန်သော အာရုံများကို ခံစားလေ၏။

Verse 74

कृत्वा वर्षायुतं राज्यमव्याहतबलोन्नतिः । राज्यं पुत्रेषु विन्यस्य भेजे शंभोः परं पदम्

မပျက်မယွင်းသော အင်အားနှင့် တိုးပွားလာသော စည်းစိမ်ဖြင့် နှစ်တစ်သောင်းကြာ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ပြီးနောက်၊ မင်းအာဏာကို သားတော်များထံ အပ်နှံကာ သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 75

चंद्रांगदोपि राजेंद्रो राज्ञी सीमंतिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शांभवं पदम्

ဘုရင် စန္ဒြာင်္ဂဒ နှင့် မိဖုရား စီမန်တိနီ တို့သည်လည်း သဒ္ဓါဖြင့် ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကာ သမ္ဘူ၏ နေရာဖြစ်သော ရှမ်းဘဝ ပဒသို့ ရောက်ကြ하였다။

Verse 76

एतत्पवित्रमघनाशकरं विचित्रं शम्भोर्गुणानुकथनं परमं रहस्यम् । यः श्रावयेद्बुधजनान्प्रयतः पठेद्वा संप्राप्य भोगविभवं शिव मेति सोंते

သမ္ဘူ၏ ဂုဏ်တော်များကို ဖော်ပြသော ဤအံ့ဩဖွယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ကထာသည် သန့်စင်ပေး၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်။ စည်းကမ်းတကျ ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ပညာရှိတို့အား ကြားနာစေသူသည် လောကီစည်းစိမ်ကို ရပြီးနောက် အဆုံးတွင် ရှီဝကို ရောက်ရှိသည်။