Sukta 41

Mantra 1

प्र ये गावो न भूर्णयस्त्वेषा अयासो अक्रमुः । घ्नन्तः कृष्णामप त्वचम् ॥

അവർ പശുക്കളെപ്പോലെ ഭൂർണയഃ (ചുഴിയുന്ന വേഗത്തിൽ) മുന്നോട്ടു പൊട്ടിപ്പാഞ്ഞുയരുന്നു—ത്വേഷാ, അയായസഃ (അഥകാത്ത) ദീപ്തശക്തികൾ പടിയേറുന്നു; കൃഷ്ണാം അപ ത്വചം—അന്ധകാരത്തിന്റെ കറുത്ത ത്വക്ക്, മറ—അടിച്ചു നീക്കുന്നു.

Mantra 2

सुवितस्य मनामहेऽति सेतुं दुराव्यम् । साह्वांसो दस्युमव्रतम् ॥

ഞങ്ങൾ സുവിത (സു-ഗതി) യിലേക്കു മനസ്സിനെ നയിക്കുന്നു; ദുർഗമമായ സേതുവിനെ കടന്ന് അതീതമായി പോകുന്നു. ജയികളായി, വ്രതമില്ലാത്ത ദസ്യുവിനെ—സത്യകർമ്മത്തെ നിരസിക്കുന്ന ഉള്ളിലെ ശക്തിയെ—അടക്കുന്നു.

Mantra 3

शृण्वे वृष्टेरिव स्वनः पवमानस्य शुष्मिणः । चरन्ति विद्युतो दिवि ॥

മഴയുടെ മുഴക്കുപോലെ, ശുഷ്മവാൻ പവമാന സോമന്റെ സ്വരം കേൾക്കപ്പെടുന്നു; അവന്റെ വിദ്യുതുകൾ ദിവിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു—ഉന്നത ചേതനയിൽ ജാഗ്രതയേറ്റ ഊർജത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളായി.

Mantra 4

आ पवस्व महीमिषं गोमदिन्दो हिरण्यवत् । अश्वावद्वाजवत्सुतः ॥

ഹേ ഇന്ദു, ഞങ്ങളിലേക്കു പവമാനനായി ഒഴുകിവരിക—മഹീ ഇഷ് (വിശാല പോഷണം) കൊണ്ടു; ഗോമത് (കിരണസമൃദ്ധ), ഹിരണ്യവത് (സ്വർണതേജസ്സുള്ള), അശ്വാവത് (പ്രാണശക്തിസമൃദ്ധ), വാജവത് (ബലപരിപൂർണ്ണ) — യജ്ഞകർമ്മത്തിനായി പിഴിഞ്ഞെടുത്ത നീ.

Mantra 5

स पवस्व विचर्षण आ मही रोदसी पृण । उषाः सूर्यो न रश्मिभिः ॥

ഹേ പവമാന സോമാ, സർവ്വവിചക്ഷണാ, നീ ഒഴുകിവാ; മഹത്തായ രണ്ടു ലോകങ്ങളായ ദ്യാവാ–പൃഥിവിയെ നിറയ്ക്കുക. ഉഷസ്സും സൂര്യനും തങ്ങളുടെ രശ്മികളാൽ എല്ലാം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, നീ പ്രകാശധാരകളാൽ ഞങ്ങളുടെ സമസ്ത അസ്തിത്വം നിറച്ചൊഴുക്കുക.

Mantra 6

परि णः शर्मयन्त्या धारया सोम विश्वतः । सरा रसेव विष्टपम् ॥

ഹേ സോമാ, ശാന്തിയും അഭയവും നൽകുന്ന നിന്റെ ധാരയാൽ ഞങ്ങളെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ചുറ്റിപ്പറ്റുക. രസമെന്ന ശുദ്ധസാരത്തെപ്പോലെ, ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരലോകമായ വിഷ്ടപത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നീ ഒഴുകുക.