Sukta 149

Mantra 1

सविता यन्त्रैः पृथिवीमरम्णादस्कम्भने सविता द्यामदृंहत् । अश्वमिवाधुक्षद्धुनिमन्तरिक्षमतूर्ते बद्धं सविता समुद्रम् ॥

Savitṛ lenkte mit seinen Anspannungen die Erde in ihre rechte Bahn; in der Stütze machte er den Himmel fest. Wie ein Ross molk er den brandenden Zwischenraum aus; Savitṛ band den Ozean im Unantastbaren — und setzte die geordneten Rhythmen des Seins ein.

Mantra 2

यत्रा समुद्रः स्कभितो व्यौनदपां नपात्सविता तस्य वेद । अतो भूरत आ उत्थितं रजोऽतो द्यावापृथिवी अप्रथेताम् ॥

Wo der Ozean, abgestützt, sich weithin ausbreitete — das weiß Savitṛ, Apām Napāt, der »Sohn der Wasser«. Von dorther entstand die Erde; von dorther wurde die Weite emporgehoben; von dorther dehnten sich Himmel und Erde: so traten die geordneten Welten hervor.

Mantra 3

पश्चेदमन्यदभवद्यजत्रममर्त्यस्य भुवनस्य भूना । सुपर्णो अङ्ग सवितुर्गरुत्मान्पूर्वो जातः स उ अस्यानु धर्म ॥

Danach entstand dieses Andere, das Verehrungswürdige, in der Weite des unsterblichen Seins. Der schönbeflügelte Garutmān des Savitṛ wurde zuerst geboren; er schreitet nach dem Gesetz jener (ewigen) Ordnung und trägt im Flug den Antrieb der Wahrheit.

Mantra 4

गाव इव ग्रामं यूयुधिरिवाश्वान्वाश्रेव वत्सं सुमना दुहाना । पतिरिव जायामभि नो न्येतु धर्ता दिवः सविता विश्ववारः ॥

Wie Kühe zur Heimstatt, wie eifrige Rosse im Drang, wie die Muhende, gütig gesinnt, dem Kalbe Milch spendet — so steige Savitṛ in uns herab, der Träger des Himmels, reich an allen begehrenswerten Gaben; wie ein Gatte zur Gattin komme er zu uns, um in uns rechten Gang und Fülle zu gründen.

Mantra 5

हिरण्यस्तूपः सवितर्यथा त्वाङ्गिरसो जुह्वे वाजे अस्मिन् । एवा त्वार्चन्नवसे वन्दमानः सोमस्येवांशुं प्रति जागराहम् ॥

O Savitṛ mit goldener Spitze! Wie die Aṅgirasas dich in dieser Fülle der Kraft anriefen, so singe auch ich dich um Hilfe an und verehre dich; wachsam halte ich mich dir zugewandt — wie einer, der Somās Strahl behütet — bis dein Antrieb in uns wirksam wird.