Sukta 149

Mantra 1

सविता यन्त्रैः पृथिवीमरम्णादस्कम्भने सविता द्यामदृंहत् । अश्वमिवाधुक्षद्धुनिमन्तरिक्षमतूर्ते बद्धं सविता समुद्रम् ॥

సవితా తన యంత్రైః (నియమన-శక్తులతో) పృథివిని దాని యథోచిత మార్గంలో స్థాపించాడు; ఆధారంలో సవితా ద్యాం (స్వర్గాన్ని) దృఢపరిచాడు. అశ్వంలా ఉప్పొంగే అంతరిక్షాన్ని ఆయన దోహించాడు; అజేయ బంధనంలో సవితా సముద్రాన్ని బంధించాడు—ఋత (విశ్వ-వ్యవస్థ) నియమాన్ని స్థిరపరుస్తూ.

Mantra 2

यत्रा समुद्रः स्कभितो व्यौनदपां नपात्सविता तस्य वेद । अतो भूरत आ उत्थितं रजोऽतो द्यावापृथिवी अप्रथेताम् ॥

ఎక్కడ సముద్రం ఆధారంతో నిలిపి విస్తరించబడిందో—దానిని అపాం నపాత్ సవితా ఎరుగును. అక్కడినుంచే భూర్ (పృథివి) ఉద్భవించింది; అక్కడినుంచే రజః (విస్తృతి/విశాలాకాశం) పైకి లేపబడింది; అక్కడినుంచే ద్యావా-పృథివీ (ఆకాశం-భూమి) విస్తరించాయి—ఇలా సువ్యవస్థిత లోకాలు ప్రకాశించాయి.

Mantra 3

पश्चेदमन्यदभवद्यजत्रममर्त्यस्य भुवनस्य भूना । सुपर्णो अङ्ग सवितुर्गरुत्मान्पूर्वो जातः स उ अस्यानु धर्म ॥

ఆ తరువాత ఈ ఇతర (లోక-వ్యవస్థ) ఉద్భవించింది—యజ్యమైనది, అమర్త్య సత్త్వపు విశాలతలో. సవితుని సుపర్ణుడు గరుత్మాన్ ముందుగా జన్మించాడు; అతడు ఆ (శాశ్వత) ధర్మానుసారమే చలిస్తాడు—తన పక్షవేగంలో సత్యప్రేరణను మోసుకుంటూ.

Mantra 4

गाव इव ग्रामं यूयुधिरिवाश्वान्वाश्रेव वत्सं सुमना दुहाना । पतिरिव जायामभि नो न्येतु धर्ता दिवः सविता विश्ववारः ॥

గోవులు తమ గ్రామం వైపు సాగినట్లు, ఉత్సుక అశ్వాలు ముందుకు దూసినట్లు, కరుణతో మ్రోగుతూ సుమనస్సుతో తన వత్సానికి పాలు దోహించే ఆవు వలె—దివః-ధర్తా, విశ్వ-వారః (సర్వ వాంఛనీయ వరసంపన్నుడు) సవితా మనలోకి దిగివచ్చుగాక; పతి తన జాయను చేరినట్లు మనను చేరి మన అంతరంలో స్థాపించుగాక.

Mantra 5

हिरण्यस्तूपः सवितर्यथा त्वाङ्गिरसो जुह्वे वाजे अस्मिन् । एवा त्वार्चन्नवसे वन्दमानः सोमस्येवांशुं प्रति जागराहम् ॥

హిరణ్య-స్తూప (సువర్ణ-శిఖర) సవితృ! ఈ వాజ-సమృద్ధిలో అంగిరసులు జుహ్వా ద్వారా నిన్ను ఆహ్వానించినట్లు, అలాగే నేనూ సహాయార్థం నిన్ను స్తుతిస్తూ వందిస్తూ, జాగరూకుడై నీ వైపే నిలుస్తున్నాను—సోమస్య అంశు (కిరణం) కోసం కాచువాడిలా—నీ ప్రేరణ మనలో క్రియాశీలమయ్యే వరకు.