Sukta 149

Mantra 1

सविता यन्त्रैः पृथिवीमरम्णादस्कम्भने सविता द्यामदृंहत् । अश्वमिवाधुक्षद्धुनिमन्तरिक्षमतूर्ते बद्धं सविता समुद्रम् ॥

സവിതാവ് തന്റെ യന്ത്രൈഃ (നിയന്ത്രണശക്തികളാൽ) പൃഥിവിയെ ശരിയായ പഥത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു; ആധാരത്തിൽ സവിതാവ് ദ്യൗവിനെ ദൃഢമാക്കി. കുതിരയെപ്പോലെ അവൻ ധൂനിമയമായി കുലുങ്ങുന്ന അന്തരിക്ഷത്തെ ദോഹിച്ചു; അതൂർതേ—അജേയത്തിൽ—സവിതാവ് സമുദ്രത്തെ ബന്ധിച്ചു, ഋതത്തിന്റെ ക്രമ-ലയം സ്ഥാപിച്ചു.

Mantra 2

यत्रा समुद्रः स्कभितो व्यौनदपां नपात्सविता तस्य वेद । अतो भूरत आ उत्थितं रजोऽतो द्यावापृथिवी अप्रथेताम् ॥

എവിടെ സമുദ്രം ആധാരത്താൽ താങ്ങപ്പെട്ടു വ്യാപിച്ചു—അത് അപാം നപാത് സവിതാവ് അറിയുന്നു. അതിൽ നിന്നു ഭൂമി ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്നു രജഃ (വ്യാപ്തി) ഉയർത്തപ്പെട്ടു; അതിൽ നിന്നു ദ്യാവാ-പൃഥിവീ വിശാലമായി—ഇങ്ങനെ ക്രമബദ്ധമായ ലോകങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷമായി.

Mantra 3

पश्चेदमन्यदभवद्यजत्रममर्त्यस्य भुवनस्य भूना । सुपर्णो अङ्ग सवितुर्गरुत्मान्पूर्वो जातः स उ अस्यानु धर्म ॥

പിന്നീട് ഈ മറ്റൊരു (ലോക-ക്രമം) ഉണ്ടായി—യജത്രം, അമർത്ത്യമായ ഭുവനത്തിന്റെ വിശാലതയിൽ. സവിതാവിന്റെ സുപർണനായ ഗരുത്മാൻ ആദ്യം ജനിച്ചു; അവൻ ആ (ശാശ്വത) ധർമ്മപ്രകാരം സഞ്ചരിക്കുന്നു—സത്യത്തിന്റെ പ്രേരണയെ തന്റെ പറക്കലിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട്.

Mantra 4

गाव इव ग्रामं यूयुधिरिवाश्वान्वाश्रेव वत्सं सुमना दुहाना । पतिरिव जायामभि नो न्येतु धर्ता दिवः सविता विश्ववारः ॥

പശുക്കൾ തങ്ങളുടെ വീട്ടുവളപ്പിലേക്കു പായുന്നതുപോലെ, ഉത്സുകമായ കുതിരകൾ മുന്നോട്ടു തള്ളുന്നതുപോലെ, മുഴങ്ങുന്ന പശു സുമനസ്സോടെ തന്റെ കിടാവിന് പാലു കറക്കുന്നതുപോലെ—അങ്ങനെ സർവ്വവാഞ്ഛിത വരങ്ങളാൽ സമൃദ്ധനും ദ്യൗവിന്റെ ധാരകനുമായ സവിതൃ ദേവൻ, ഭർത്താവ് ഭാര്യയിലേക്കു വരുന്നതുപോലെ, ഞങ്ങളിലേക്കു ഇറങ്ങി വരിക; ഞങ്ങളിലകത്ത് യുക്തമായ ഗതിയും പൂർണ്ണതയും സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 5

हिरण्यस्तूपः सवितर्यथा त्वाङ्गिरसो जुह्वे वाजे अस्मिन् । एवा त्वार्चन्नवसे वन्दमानः सोमस्येवांशुं प्रति जागराहम् ॥

ഹേ സ്വർണശിഖരനായ സവിതൃ! ഈ ബലസമ്പൂർണ്ണതയിൽ അങ്ഗിരസർ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നെ ആഹ്വാനിച്ചതുപോലെ, അങ്ങനെ ഞാനും സഹായത്തിനായി നിന്നെ അർച്ചിച്ചു വന്ദിച്ചു, നിനക്കു നേരെ ജാഗരൂകനായി നില്ക്കുന്നു—സോമത്തിന്റെ ദീപ്തമായ അംശുവിനെ കാത്തിരിക്കുന്നവനെപ്പോലെ—നിന്റെ പ്രേരണം ഞങ്ങളിലകത്ത് പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നതുവരെ.