Sukta 151

Mantra 1

मित्रं न यं शिम्या गोषु गव्यवः स्वाध्यो विदथे अप्सु जीजनन् । अरेजेतां रोदसी पाजसा गिरा प्रति प्रियं यजतं जनुषामवः ॥

মিত্ৰৰ দৰে—যাক দীপ্ত গৰু-সম্পদৰ অনুসন্ধানীসকলে নিজৰ সাধনাৰে জন্ম দিয়ে, স্বধাৰ্মে বিদথত, আপসু—সেইদৰে দুয়ো বিশ্ব (ৰোদসী) বলত কঁপে। গিৰা (বাণী)ৰে তেওঁলোকে প্ৰিয় আৰু যজ্য যুগলক উত্তৰ দিয়ে—জন্মৰ পৰা সত্তাসকলৰ ৰক্ষাকৰ্তা।

Mantra 2

यद्ध त्यद्वां पुरुमीळ्हस्य सोमिनः प्र मित्रासो न दधिरे स्वाभुवः । अध क्रतुं विदतं गातुमर्चत उत श्रुतं वृषणा पस्त्यावतः ॥

যেতিয়া ধন-অনুগ্রহ কামনা কৰা সোম-পেষকসকলে, স্বয়ং-কাৰ্যক্ষম বন্ধুসম মিত্ৰসকলৰ দৰে, তোমালোকৰ কৰ্মশক্তিক আগবঢ়াই স্থাপন কৰিলে—তেতিয়া তেওঁলোকে তোমালোকৰ ক্রতু (ইচ্ছা-শক্তি) স্তৱ কৰে আৰু গতি-পথ বিচাৰি পায়। হে দুজন বৃষণ (বলৱান) জন, তোমালোক তেওঁলোকৰ শ্ৰুতি (শুননি/খ্যাতি) প্ৰসাৰিত কৰা আৰু তেওঁলোকক নিজৰ গৃহ-আশ্ৰয়ত সুপ্ৰতিষ্ঠিত কৰা।

Mantra 3

आ वां भूषन्क्षितयो जन्म रोदस्योः प्रवाच्यं वृषणा दक्षसे महे । यदीमृताय भरथो यदर्वते प्र होत्रया शिम्या वीथो अध्वरम् ॥

হে দুজন বৃষণ (বলৱান) জন, জন্মৰে পৰা দুয়ো জগতৰ জনসমূহ তোমালোকলৈ ভূষণসহ আহে, আৰু উচ্চাৰণযোগ্য বাক্য লৈ আহে—তোমালোকৰ মহৎ দক্ষতা আৰু শক্তিৰ বাবে। যেতিয়া তোমালোক ঋত (সত্য-ব্যৱস্থা)ৰ বাবে তাক বহন কৰ, যেতিয়া অৰ্বত (দ্ৰুতগামী)ৰ বাবে—তেতিয়া হোত্ৰ-কৰ্মেৰে আৰু শিম্যা (উদ্যম/সংগ্ৰাম)ৰে তোমালোক অধ্বৰ (যজ্ঞ) আগবঢ়াই লৈ যায়।

Mantra 4

प्र सा क्षितिरसुर या महि प्रिय ऋतावानावृतमा घोषथो बृहत् । युवं दिवो बृहतो दक्षमाभुवं गां न धुर्युप युञ्जाथे अपः ॥

হে অসুৰ-শক্তিসমূহ, এই মহৎ আৰু প্ৰিয় অধিপত্যক তোমালোক ঋতবান হৈ ‘বৃহৎ ঋত’ বুলি উচ্চস্বৰে ঘোষণা কৰ। তোমালোক দুয়ো বিস্তৃত দ্যৌৰ মহৎ দক্ষতা হৈ উঠিছা; আৰু আপঃ (জলধাৰা)ক গাড়ী-গাইৰ দৰে জুৱালত জুৰি দিয়া—যেন স্ৰোতসমূহ কৰ্মত নিয়োজিত হয়।

Mantra 5

मही अत्र महिना वारमृण्वथोऽरेणवस्तुज आ सद्मन्धेनवः । स्वरन्ति ता उपरताति सूर्यमा निम्रुच उषसस्तक्ववीरिव ॥

ইয়াত তোমালোকৰ মহিমাৰে তোমালোক বিস্তৃত দুৱাৰ মেলি দিয়া; নিৰ্মল, প্ৰেৰণা-দায়িনী স্ৰোতসমূহ পোষণকাৰী গাইৰ দৰে সদ্মলৈ আহে। সিহঁতে ওপৰলৈ সূৰ্যৰ দিশে ধ্বনিত হয়; আৰু উষাসসমূহ দ্ৰুতগামী পাখিধাৰীজনীৰ দৰে নিম্ৰুচ্‌ (অন্ধকাৰ) নামি অহা অৱস্থাৰ পৰা প্ৰকাশলৈ নামি আহে—আমাৰ ক্ষেত্ৰত পোহৰৰ অৱতৰণ আনিছে।

Mantra 6

आ वामृताय केशिनीरनूषत मित्र यत्र वरुण गातुमर्चथः । अव त्मना सृजतं पिन्वतं धियो युवं विप्रस्य मन्मनामिरज्यथः ॥

ঋতৰ (সত্য-নিয়মৰ) বাবে তোমালোকৰ দিশে কেশিনী—উজ্জ্বল-কেশধাৰী প্ৰেৰণা-শক্তিসমূহ গীত গাইছে, হে মিত্র; য’ত, হে বরুণ, তুমি পথক প্ৰশংসা কৰা। নিজৰ স্বভাৱ-বলে আমাৰ ধীসমূহ মুকলি কৰা আৰু পুষ্ট কৰা; তোমালোক দুয়ো বিপ্ৰৰ মন্মন—অন্তৰ্মনৰ গঠনসমূহত আনন্দ পাওঁ।

Mantra 7

यो वां यज्ञैः शशमानो ह दाशति कविर्होता यजति मन्मसाधनः । उपाह तं गच्छथो वीथो अध्वरमच्छा गिरः सुमतिं गन्तमस्मयू ॥

যি জন যজ্ঞসমূহে বলৱান হৈ তোমালোকক দান কৰে—সেই কবি, হোতা, মন্মসাধনঃ (অন্তৰ-বাণী সিদ্ধ কৰা) হৈ যজ্ঞ কৰে। তোমালোক দুয়ো সঁচাকৈ তাৰ ওচৰলৈ যায়; অধ্বৰ যাত্ৰালৈ, গীত-স্তোত্ৰলৈ আহা—আমাক, তোমালোকক বিচৰা লোকক, সুমতি (উজ্জ্বল সদ্ভাৱ) লৈ উপস্থিত হ’বা।

Mantra 8

युवां यज्ञैः प्रथमा गोभिरञ्जत ऋतावाना मनसो न प्रयुक्तिषु । भरन्ति वां मन्मना संयता गिरोऽदृप्यता मनसा रेवदाशाथे ॥

যজ্ঞসমূহে আৰু গোৰশ্মি-সম দীপ্ত কিৰণসমূহে তোমালোক দুজনক প্ৰথমে অভিষিক্ত কৰে—ঋত-ধাৰক তোমালোক, যেন মন সঠিক যোজনা (প্ৰয়ুক্তি)ত সংযুক্ত হয়। সংযত গীত-বাণীসমূহ তোমালোকলৈ অন্তৰৰ ভাব-গঠনসমূহ বহন কৰে; মদ-মোহ আৰু ভ্ৰান্তিৰ পৰা মুক্ত মনৰে তোমালোক দীপ্তিময়, সমৃদ্ধ পূৰ্ণতা দান কৰা।

Mantra 9

रेवद्वयो दधाथे रेवदाशाथे नरा मायाभिरितऊति माहिनम् । न वां द्यावोऽहभिर्नोत सिन्धवो न देवत्वं पणयो नानशुर्मघम् ॥

সমৃদ্ধ প্ৰাণবল তোমালোক স্থাপন কৰা; হে দুজন নৰ-প্ৰভু, জ্ঞানময় গঠনশক্তি (মায়া) আৰু নিকট সহায়তাৰে তোমালোক দীপ্ত সমৃদ্ধি দান কৰা। দিনসমূহসহ দ্যৌলোকো, ন নদীসমূহো, তোমালোকৰ দেবত্বত উপনীত নহ’ল; অন্ধকাৰৰ বণিক পণিসকলেও তোমালোকৰ দান-ঐশ্বৰ্য জয় কৰিব নোৱাৰিলে।