Mahabharata (BORI Critical Edition) in Assamese

আদি পৰ্ব মহাভাৰতৰ স্থাপত্যগত ভিত্তি। ইয়াত মহাকাব্যৰ বহুস্তৰীয় বৰ্ণনাৰ কাঠামো স্থিৰ হয়—কে কাক কিয় ক’লে—যাৰ ফলত পৰৱৰ্তী অংশত ধৰ্ম, কৰ্মফল আৰু ৰাজধৰ্ম সম্পৰ্কীয় বিতর্কসমূহ একেটা সমন্বিত পৰম্পৰাৰ ভিতৰত বুজিব পৰা যায়। এই পৰ্বে কাহিনীটোক কেৱল ঘটনাৰ শৃংখলা নহয়, বংশস্মৃতি আৰু নৈতিক অনুসন্ধানৰ এক জীৱন্ত ধাৰা হিচাপে প্...

আৰণ্যক-পৰ্ব (যাক বহুলভাৱে বন-পৰ্ব বুলিও কোৱা হয়) পাশা-ক্ৰীড়াত সৰ্বস্ব হেৰুৱাৰ পিছত পাণ্ডৱসকলৰ সাম্ৰাজ্যিক জীৱনৰ পৰা শৃঙ্খলাবদ্ধ বনবাসলৈ গমনক বৰ্ণনা কৰে। ইয়াত মহাকাব্যৰ নৈতিক অনুসন্ধান ৰাজসভাৰ বিধি-বিচাৰৰ ক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰি বনাঞ্চলৰ পৰীক্ষা-ভূমিলৈ স্থানান্তৰিত হয়, য’ত অভাৱ, অপমান আৰু অনিশ্চয়তাৰ মাজত ধৰ্মক জীয়াই...

উদ্যোগ পৰ্ব (পঞ্চম গ্ৰন্থ) মহাভাৰতৰ সেই সন্ধিক্ষণ, য’ত অজ্ঞাতবাসৰ অন্তৰ পাছত নিৰ্বাসন আৰু প্ৰকাশ্য যুদ্ধৰ মাজত কূটনীতি আৰু কৌশল একে লগে নৈতিক পৰীক্ষা হৈ উঠে। পাণ্ডৱসকলে নিৰ্ধাৰিত গোপনবাস সম্পূৰ্ণ কৰি নিজৰ ন্যায্য অধিকাৰ স্মৰণ কৰায়, আৰু কাহিনী ৰাজসভা, মন্ত্রণা-সভা, আৰু ৰজাসকলৰ পৰামৰ্শৰ মাজেৰে আগবাঢ়ে। ইয়াত ৰাজনীতি (ৰ...

দ্ৰোণ-পৰ্ব (গ্ৰন্থ ৭) ভীষ্মৰ পতনৰ পাছত কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত এক নিৰ্ণায়ক তীব্ৰতা আনে। কৌৰৱ সেনাৰ অধিনায়কত্ব দ্ৰোণাচাৰ্যৰ হাতলৈ যেতিয়া যায়, কাহিনীখন এজন জ্যেষ্ঠ-ৰাজনীতিজ্ঞ পিতামহৰ অজেয় ভাবমূৰ্তিৰ পৰা সৰি, এজন গুৰুও সেনানায়ক—যাৰ অস্ত্ৰবিদ্যা আৰু যুদ্ধ-বিন্যাসত নিখুঁত দখল—তাঁৰ কৌশলগত কঠোৰতাৰ দিশে গতি কৰে। এই পৰ্বত য...

শল্য-পৰ্ব (গ্ৰন্থ ৯) কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ অন্তিম পৰ্যায়ত কৌৰৱৰ ৰণনৈতিক শক্তি কেনেকৈ ভাঙি পৰে তাৰ বৰ্ণনা কৰে। মুখ্য সেনাপতি সকলৰ পতনৰ পিছত সেনাৰ শৃঙ্খলা, মনোবল আৰু পৰিকল্পনা-ক্ষমতা ক্ষয় হয়, আৰু যুদ্ধ শেষৰ পৰম্পৰাগত সংঘৰ্ষসমূহলৈ গতি কৰে। এই পৰ্বত যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ তীব্ৰ বৰ্ণনাৰ লগতে অন্তৰ্দহন, শোক আৰু নৈতিক চিন্তন একেলগে...

স্ত্ৰী-পৰ্ব (গ্ৰন্থ ১১) মহাভাৰতৰ যুদ্ধ-উত্তৰ তৎক্ষণাৎ নৈতিক আৰু মানসিক আত্মসমীক্ষাৰ পৰ্ব। ইয়াত কাহিনী ৰণকৌশল আৰু বিজয়ৰ উল্লাসৰ পৰা আঁতৰি ‘পৰিণাম’ৰ নীতিশাস্ত্ৰলৈ ঘূৰে। ৰাজবংশীয় নাৰীসকলৰ বিলাপ আৰু লোকসমক্ষে ক্ষতিৰ দৃশ্যমানতা বিজয়কো এক সভ্যতাগত সংকট ৰূপে পুনৰ্ব্যাখ্যা কৰে—বংশধাৰা ছিন্ন হয়, সামাজিক শৃঙ্খলা কঁপে, আৰ...

অনুশাসন-পৰ্ব (গ্ৰন্থ ১৩) মহাভাৰতৰ যুদ্ধোত্তৰ উপদেশমূলক অংশৰ এক বৃহৎ খণ্ড, য’ত শৰশয্যাত শায়িত ভীষ্ম পিতামহে যুধিষ্ঠিৰক দীঘলীয়া ধৰ্ম-নীতিৰ শিক্ষা আগবঢ়াই যায়। ইয়াৰ কাহিনীৰ কাঠামো যুদ্ধমুখী নহয়; ই শান্ত, বিধিবদ্ধ আৰু ন্যায়-চিন্তামূলক। মহাযুদ্ধৰ ভয়ংকৰ ধ্বংসৰ পাছত ৰজা, গৃহস্থ আৰু সমাজে কেনেকৈ নৈতিক শৃঙ্খলা পুনৰ গঢ...

আশ্ৰমবাসিক-পৰ্ব (গ্ৰন্থ ১৫) কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পিছত ৰাজশাসনৰ পৰা সন্ন্যাস-প্ৰবণ অন্তৰ্মুখী জীৱনলৈ হোৱা নৈতিক আৰু মানসিক ৰূপান্তৰক লিপিবদ্ধ কৰে। পাণ্ডৱসকলে সার্বভৌমত্ব স্থাপন কৰিলেও হিংসাৰ নৈতিক অৱশিষ্ট মুছি নাযায়; সেই অনিৰসিত বেদনা আৰু স্মৃতিৰ মাজতে তেওঁলোকে বৃদ্ধ ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু গান্ধাৰীক ৰাজদৰবাৰৰ শৃঙ্খলাৰ ভিতৰতে...

মহাপ্ৰস্থানিক পৰ্ব (গ্ৰন্থ ১৭) মহাভাৰতৰ অন্তিম পৰ্যায়ত পাণ্ডৱসকলৰ ৰাজসাৰ্বভৌমত্বৰ পৰা নিশ্চিত ত্যাগলৈ—মহাপ্ৰস্থান—যাত্ৰাৰ বৰ্ণনা কৰে। যুদ্ধোত্তৰ কালত মিত্ৰবংশসমূহৰ পতন আৰু নৈতিক শূন্যতাৰ মাজত এই পৰ্বে মহাকাব্যৰ নৈতিক সমাপ্তিৰ দিশ চিহ্নিত কৰে। বৈশম্পায়নৰ জনমেজয় ৰজাক উদ্দেশ্য কৰি কৰা আবৃত্তিৰ কাঠামোৰ ভিতৰত কাহিনী স...