Sukta 72

Mantra 1

हरिं मृजन्त्यरुषो न युज्यते सं धेनुभिः कलशे सोमो अज्यते । उद्वाचमीरयति हिन्वते मती पुरुष्टुतस्य कति चित्परिप्रियः ॥

Pinadudalisay nila ang kayumangging isa; tulad ng isang kabayong pulang-ginto, siya ay itinatali sa gawain. Kasama ng mga agos ng gatas, siya ay ibinubuhos sa bangga; ang Soma ay pinapahiran sa kanyang sisidlan ng pagkakabuo. Itinataas niya ang salita at pinapasigla ang kaisipan; sa maraming pinupuri, siya ay nagiging sa maraming paraan ang minamahal na malapit.

Mantra 2

साकं वदन्ति बहवो मनीषिण इन्द्रस्य सोमं जठरे यदादुहुः । यदी मृजन्ति सुगभस्तयो नरः सनीळाभिर्दशभिः काम्यं मधु ॥

Maraming mangungulitaw ang sabay-sabay na nagsasalita tungkol sa Soma ni Indra nang kanilang hinila ito sa tiyan, ang panloob na sisidlan. Kapag ang mga lalaking may malakas na kamay ay dinadalisay ito kasama ang sampung kapatid na gumagalaw sa iisang tahanan, ang minimithing pulot-pukyutan ng kasiyahan ay nabubuo at inihahanda para sa kasiyahan ng kaluluwa.

Mantra 3

अरममाणो अत्येति गा अभि सूर्यस्य प्रियं दुहितुस्तिरो रवम् । अन्वस्मै जोषमभरद्विनंगृसः सं द्वयीभिः स्वसृभिः क्षेति जामिभिः ॥

Hindi napapagod, siya ay lumalampas patungo sa mga baka, ang mga sinag, patungo sa minamahal na lugar ng Araw, lampas sa sigaw ng Anak na gumagatas. Sinusundan siya ng yumuyukong humahawak na nagdudulot sa kanya ng kasiyahan; at siya ay naninirahan na nagkakaisa sa dalawang kapangyarihang kapatid, ang mga magkakamag-anak.

Mantra 4

नृधूतो अद्रिषुतो बर्हिषि प्रियः पतिर्गवां प्रदिव इन्दुॠत्वियः । पुरंधिवान्मनुषो यज्ञसाधनः शुचिर्धिया पवते सोम इन्द्र ते ॥

Nilinis ng mga tao at piniga ng bato, ang minamahal na Indu ay dumadaloy sa banal na upuan, ang panginoon ng mga sinag ng liwanag, na gumagalaw sa malawak na langit, akma sa rito. Punung-puno ng kasaganaan, naglilingkod sa tao bilang tagatupad ng sakripisyo, dalisay sa naliwanagang pag-iisip, ang Soma ay dumadaloy para sa iyo, O Indra.

Mantra 5

नृबाहुभ्यां चोदितो धारया सुतोऽनुष्वधं पवते सोम इन्द्र ते । आप्राः क्रतून्त्समजैरध्वरे मतीर्वेर्न द्रुषच्चम्वोरासदद्धरिः ॥

Itinulak ng mga bisig ng mga tao, ipinahayag sa agos, ang Soma ay dumadaloy ayon sa kanyang sariling batas ng kasiyahan para sa iyo, O Indra. Puno mo at nakaharap ang mga kapangyarihan ng kalooban sa sakripisyo; tulad ng ibon sa kanyang pahingahan, ang kayumangging isa ay dumating upang umupo sa mga mangkok.

Mantra 6

अंशुं दुहन्ति स्तनयन्तमक्षितं कविं कवयोऽपसो मनीषिणः । समी गावो मतयो यन्ति संयत ऋतस्य योना सदने पुनर्भुवः ॥

Pinipiga nila ang maliwanag na sinag, na dumadagundong at hindi nauubusan, ang mga manghuhula, bihasa sa mga gawa at mayaman sa pag-unawa. Sama-sama ang mga sinag ng liwanag at mga kilos ng pag-iisip, na hawak sa pagkakaisa, patungo sa sinapupunan ng Katotohanan, sa upuan kung saan ang pagiging ay nagbabago.

Mantra 7

नाभा पृथिव्या धरुणो महो दिवोऽपामूर्मौ सिन्धुष्वन्तरुक्षितः । इन्द्रस्य वज्रो वृषभो विभूवसुः सोमो हृदे पवते चारु मत्सरः ॥

Bilang pusod ng lupa, bilang matibay na suporta ng dakilang langit, inilagay sa alon ng mga tubig, sa loob ng mga ilog, ang Soma ay ibinubuhos. Ang kidlat ni Indra, ang toro ng lakas, malawak sa yaman, ang kagandahang kaligayahan ay dumadaloy na dalisay sa puso.

Mantra 8

स तू पवस्व परि पार्थिवं रजः स्तोत्रे शिक्षन्नाधून्वते च सुक्रतो । मा नो निर्भाग्वसुनः सादनस्पृशो रयिं पिशङ्गं बहुलं वसीमहि ॥

Ikaw nga ay dumaloy, pumapalibot sa makalupang sakop; turuan ang aming himno at ang nagtatrabaho, O ikaw na may mabuting kusang loob. Huwag mong putulin kami sa kayamanan, ikaw na humahawak sa mga upuan ng kasaganaan; sana ay taglayin namin ang kayumangging, saganang pag-iral.

Mantra 9

आ तू न इन्दो शतदात्वश्व्यं सहस्रदातु पशुमद्धिरण्यवत् । उप मास्व बृहती रेवतीरिषोऽधि स्तोत्रस्य पवमान नो गहि ॥

Pumarito sa amin, O Indu, na nagdadalaw ng sang daang mga kaloob, kapangyarihan ng kabayo, na nagdadalaw ng libu-libong mga kaloob, mayaman sa kawan at sa gintong liwanag. Dalhin sa amin ang malawak at mayamang mga pwersa; O Pavamāna, pumarito sa aming himno at maupo dito.