Sukta 72

Mantra 1

हरिं मृजन्त्यरुषो न युज्यते सं धेनुभिः कलशे सोमो अज्यते । उद्वाचमीरयति हिन्वते मती पुरुष्टुतस्य कति चित्परिप्रियः ॥

அவர்கள் ஹரியை (செம்பொன் நிறச் சோமனை)த் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்; அருண-பொன்னிறக் குதிரைபோல் அவன் செயலுக்கு யோகப்படுகிறான். பசு-பாலோட்டங்களுடன் கலசத்தில் ஊற்றப்படுகிறான்; சோமன் தன் பாத்திரத்தில் அபிஷேகிக்கப்படுகிறான். அவன் வாக்கை உயர்த்தி, மதியை இயக்குகிறான்; மிகப் புகழப்பட்டவர்க்கு அவன் பலவிதமாக நெருங்கிய அன்பனாகிறான்.

Mantra 2

साकं वदन्ति बहवो मनीषिण इन्द्रस्य सोमं जठरे यदादुहुः । यदी मृजन्ति सुगभस्तयो नरः सनीळाभिर्दशभिः काम्यं मधु ॥

பல மநீஷிகள் ஒன்றாகச் சொல்கிறார்கள்—இந்திரனுடைய சோமன்—அவன் ஜடரத்தில் (உள் பாத்திரத்தில்) பிழிந்து எடுக்கப்பட்டபோது. சுகபஸ்த—வலிய கைகளுடைய ஆண்கள்—ஒரே இல்லத்தில் இயங்கும் பத்து சகோதரிகளுடன் அவனைத் தூய்மைப்படுத்தும்போது, விரும்பத்தக்க மதுவானது உருவாகி, ஆத்மாவின் அனுபவத்திற்குத் தயாராகிறது.

Mantra 3

अरममाणो अत्येति गा अभि सूर्यस्य प्रियं दुहितुस्तिरो रवम् । अन्वस्मै जोषमभरद्विनंगृसः सं द्वयीभिः स्वसृभिः क्षेति जामिभिः ॥

சோர்வுறாதவனாய் அவன் பசுக்களை (கதிர்களை)த் தாண்டிச் செல்கிறான்; சூரியனின் பிரியமான தாமத்தை நோக்கி, பால் கறக்கும் மகளின் முழக்கத்தையும் கடந்தவாறு. அவனைத் தொடர்ந்து வளைந்து பற்றுபவன் (க்ருஹ்ஸ) அவனுக்குப் பிரியம்/இன்பத்தைத் தருகிறான்; மேலும் அவன் இரு சகோதரி-சக்திகளோடு—ஸ்வஸ்ரு-ரூபமான ஜாமி (ஒரே குலத்தார்) சக்திகளோடு—ஒன்றாய் இணைந்து வாசம் செய்கிறான்.

Mantra 4

नृधूतो अद्रिषुतो बर्हिषि प्रियः पतिर्गवां प्रदिव इन्दुॠत्वियः । पुरंधिवान्मनुषो यज्ञसाधनः शुचिर्धिया पवते सोम इन्द्र ते ॥

மனிதர்களால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, அத்ரி (கல்) மூலம் பிழியப்பட்டு, பிரியமான இந்து புனித பர்ஹிஷில் பாய்கிறது—கவாம் (கதிர்கள்/கோ) இன் அதிபதி, விரிந்த திவியில் இயங்குபவன், ருத்விய (ருது-யாகத்திற்குத் தகுதியானவன்). புரந்திவான்—செழுமை நிறைந்தவன்—மனிதனுக்காக யாகத்தை நிறைவேற்றுபவன்; சுசி தியா (தூய அறிவொளி) உடன் சோமன், ஓ இந்திரா, உனக்காக பவமானனாய் பாய்கிறது.

Mantra 5

नृबाहुभ्यां चोदितो धारया सुतोऽनुष्वधं पवते सोम इन्द्र ते । आप्राः क्रतून्त्समजैरध्वरे मतीर्वेर्न द्रुषच्चम्वोरासदद्धरिः ॥

மனிதரின் புயங்களால் தூண்டப்பட்டு, ஓடையில் பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட சோமன், இந்திரா, உனக்காகத் தன் சொந்த ஸ்வதர்மம்—தன் ஆனந்தத்தின் விதி—படி புனிதமாய் பாய்கிறான். யாகத்தில் நீ கிரதுக்களை (சங்கல்ப-சக்திகளை) நிறைவு செய்து யோகமிட்டாய்; பறவை தன் ஓய்விடத்துக்கு வருவது போல, ஹரி (செம்மஞ்சள் நிறவன்) கிண்ணங்களின் மீது வந்து அமர்ந்தான்.

Mantra 6

अंशुं दुहन्ति स्तनयन्तमक्षितं कविं कवयोऽपसो मनीषिणः । समी गावो मतयो यन्ति संयत ऋतस्य योना सदने पुनर्भुवः ॥

செயலில் திறமைமிக்க, மநீஷை நிறைந்த கவிஞர்-ரிஷிகள் அந்த ஒளிமிகு அம்ʼஷுவை ‘கறக்கின்றனர்’—இடி முழங்கினாலும் அது அசையாத, தீராதது. ஒளிக்கதிர்களும் மனத்தின் இயக்கங்களும் ஒன்றாய், ஒழுங்கில் கட்டுப்பட்டு, ருதஸ்ய யோனி—சத்தியத்தின் கரு—நோக்கி, ‘புனர்பவ’ (மீண்டும்-ஆகுதல்) புதுப்பிக்கப்படும் அந்த ஆசனத்திற்குச் செல்கின்றன.

Mantra 7

नाभा पृथिव्या धरुणो महो दिवोऽपामूर्मौ सिन्धुष्वन्तरुक्षितः । इन्द्रस्य वज्रो वृषभो विभूवसुः सोमो हृदे पवते चारु मत्सरः ॥

பூமியின் நாபிபோல், மாபெரும் வானத்தின் உறுதியான ஆதாரம்போல், நீர்களின் ஊர்மியில்—நதிகளின் உள்ளே—நிலைத்திருந்து சோமம் ஊற்றப்படுகிறது. இந்திரனின் வஜ்ரம், வலிமையின் காளை, விபூவசு—பெருஞ்செல்வம் கொண்டவன்—இந்த இனிய மட்சர (ஆனந்த-மயக்கம்) இதயத்தில் தூய்மையடைந்து ஓடுகிறது.

Mantra 8

स तू पवस्व परि पार्थिवं रजः स्तोत्रे शिक्षन्नाधून्वते च सुक्रतो । मा नो निर्भाग्वसुनः सादनस्पृशो रयिं पिशङ्गं बहुलं वसीमहि ॥

ஓ சுக்ரது! நீ அப்போது பவித்ரனாய் ஓடி, பார்திவ ரஜஸைச் சுற்றி வலம் வந்து; எங்கள் ஸ்தோத்ரத்தையும் உழைப்பவரையும் கற்பி. செழுமையின் ஆசனங்களைத் தொடுபவனே! எங்களை வசு-நிதியிலிருந்து விலக்காதே; பிசங்க (செம்பொன் நிற) உடைய, பலவகைமிக்க, பெருகிய ரயி-செல்வத்தை நாம் பெறுவோமாக.

Mantra 9

आ तू न इन्दो शतदात्वश्व्यं सहस्रदातु पशुमद्धिरण्यवत् । उप मास्व बृहती रेवतीरिषोऽधि स्तोत्रस्य पवमान नो गहि ॥

ஓ இந்து! எங்களிடம் வா—நூறு நூறு தானங்களைத் தருபவன், அச்வ-வலத்துடன்; ஆயிரம் தானங்களைத் தருபவன், பசு-செல்வமும் ஹிரண்ய-ஒளியும் நிறைந்தவன். பரந்ததும் ரேவதியுமான இஷைகளை எங்களருகே கொண்டு வா; ஓ பவமானா! எங்கள் ஸ்தோத்ரத்தருகே வந்து அதன்மேல் அமர்வாயாக.