Sukta 111

Mantra 1

अया रुचा हरिण्या पुनानो विश्वा द्वेषांसि तरति स्वयुग्वभिः सूरो न स्वयुग्वभिः । धारा सुतस्य रोचते पुनानो अरुषो हरिः । विश्वा यद्रूपा परियात्यृक्वभिः सप्तास्येभिॠक्वभिः ॥

Sa pamamagitan ng gintong liwanag na ito, na nagpapadalisay sa kanyang sarili, siya ay lumalampas sa lahat ng pagkapoot sa kanyang mga sariling-ginagamit na kabayo, na parang Araw sa kanyang sariling ginagamit na mga sinag. Ang agos ng pinigang Soma ay nagniningning - nagpapadalisay, ang mapula-gintong isa. Kapag siya ay gumagalaw sa palibot ng lahat ng anyo kasama ang mga rishi, kasama ang pitong-bibigang kapangyarihan ng Salita.

Mantra 2

त्वं त्यत्पणीनां विदो वसु सं मातृभिर्मर्जयसि स्व आ दम ऋतस्य धीतिभिर्दमे । परावतो न साम तद्यत्रा रणन्ति धीतयः । त्रिधातुभिररुषीभिर्वयो दधे रोचमानो वयो दधे ॥

Natagpuan mo ang yamang itinago ng mga Pani; kasama ang mga Ina ay dinadalisay mo ito sa iyong sariling tahanan - sa loob ng bahay ng rita, sa pamamagitan ng mga gawa ng kabatiran. Parang awit mula sa malayo ang lugar na iyon kung saan ang mga kaisipan ay umaawit; na nagniningning, itinatag mo ang puwersa-buhay sa pamamagitan ng tatlong mapula pangyari, itinatag mo ang puwersa-buhay.

Mantra 3

पूर्वामनु प्रदिशं याति चेकितत्सं रश्मिभिर्यतते दर्शतो रथो दैव्यो दर्शतो रथः । अग्मन्नुक्थानि पौंस्येन्द्रं जैत्राय हर्षयन् । वज्रश्च यद्भवथो अनपच्युता समत्स्वनपच्युता ॥

Siya ay gumagalaw sa unahan, malinaw na nakikilala; sa kanyang mga sinag ay nagkakaisa - ang kanyang nakikitang karo, ang banal na nakikitang karo. Ang mga himikong mapaglalakbay ay dumating kay Indra, nagpapaligaya sa kanya para sa tagumpay; at ang kidlat din - kapag kayo ay nanatiling matatag sa mga labanan, na matatag.