ฤๅษีนารทมุนี in the Narada Purana

สูตะกล่าวว่า “ดูก่อนเหล่าฤๅษีทั้งหลาย จงสดับเถิด เราจักกล่าวตามที่ท่านปรารถนา—คำสอนอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งสันกะและฤๅษีผู้ประเสริฐทั้งหลายได้ขับขานถวายแด่มหาตมันารท”

ฉะนั้น โอ้ทวิเชนทระทั้งหลาย จงสดับปุราณะอันเป็นบุญนี้ซึ่งมีนามว่า “นารท” เมื่อได้ฟังแล้ว มนุษย์ย่อมพ้นจากการเกิด ความชรา และสิ่งทั้งปวง มีจิตตั้งมั่นในอจฺยุตะ

เหล่าฤๅษีกล่าวว่า “สันตกุมาระได้แสดงธรรมทั้งปวงแก่พระนารทผู้มีจิตยิ่งใหญ่อย่างไร และทั้งสองได้มาพบกันได้อย่างไร?”

ครั้นเห็นนางแล้ว พวกเขาก็เร่งร้อนจะลงอาบในสายน้ำสีตา ในขณะนั้นเอง เทวฤๅษีมุนีนารทก็ได้มาถึง ณ ที่นั้น

เมื่อเหล่ามุนีได้เสร็จสิ้นพิธีกรรม ณ ฝั่งคงคาอันรื่นรมย์แล้ว ท่ามกลางเรื่องเล่าและตำนานนานาประการ พระนารทได้ตั้งคำถามขึ้นหนึ่งประการ

นารทกล่าวว่า “ท่านทั้งหลายล้วนเป็นผู้รอบรู้ เป็นมุนีผู้ประเสริฐ และตั้งมั่นอย่างยิ่งในภักติแด่พระผู้เป็นเจ้า แท้จริงท่านทั้งหลายคือเจคันนาถ ผู้เป็นภควานอันเป็นนิรันดร์และควรบูชา”

ดังนั้นเหล่ามุนีผู้ยิ่งใหญ่ได้สรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าสูงสุด ผู้เป็นนายเหนือสุด ดวงตาถูกกลั้นด้วยน้ำตาแห่งปีติ และพร้อมด้วยนารท สนันทนะและเหล่าอื่น ๆ ก็ออกเดินทางไปด้วยความปลื้มปีติยิ่งนัก

นารทกล่าวว่า “โอ้สานกะ! ในกาลก่อน พระผู้เป็นเทพดั้งเดิมผู้แผ่ซ่านทั่วได้ทรงบังเกิดพรหมาและเหล่าเทพอื่น ๆ อย่างไร? ขอท่านจงบอกแก่ข้าพเจ้า เพราะท่านเป็นผู้รอบรู้แท้จริง”

โอ้ นารท! เมื่อเครื่องกำหนดจำกัด เช่น ผู้รู้และสิ่งถูกรู้ ดับสูญไปแล้ว ปัญญาที่ภาวนามองสรรพสิ่งเป็นหนึ่งเดียว นั่นแลประกาศว่าเป็นวิทยาแท้จริง।

ณ ที่นี่ โอ้ นารท สรรพชีวิตกระทำกรรมสามประการ; และผลแห่งกรรมนั้นย่อมถูกรับเสวยตามลำดับในภูมิแห่งการเสวยสุข (โภคภูมิ).

โอ นารท! ผู้ใดได้เกิดในแผ่นดินภารตะแล้วตั้งมั่นในพิธีบูชาพระวิษณุ ผู้นั้นหาผู้เสมอเหมือนมิได้ในไตรโลก.

โอ้ นารท! ผู้ใดอดทนโดยเฉพาะในเรื่องโค ดำรงพรหมจรรย์ เว้นจากการนินทาผู้อื่น ไม่ยึดติดในทรัพย์สิ่งของ และตั้งมั่นในการบูชาเทวะ—ผู้นั้นแลควรแก่การสักการะบูชา।

พราหมณ์ผู้ตั้งมั่นในสทาจาร ย่อมรุ่งเรืองด้วยรัศมีพรหมัน; และผู้มีภักติเช่นนั้น พระวิษณุย่อมทรงพอพระทัย โอ้นารทา।

นารทกล่าวว่า “ผู้เป็นภาควตะ ผู้ภักดีต่อพระภควาน มีลักษณะอย่างไร และเขากระทำกรรมสิ่งใด? เขาบรรลุโลกหรือคติแบบใด? ขอท่านจงบอกทั้งหมดนี้ตามความจริงเถิด”

นารทกล่าวว่า: ข้าแต่พราหมณ์ พระผู้เป็นภควานนั้นมาเป็นบุตรของมฤกัณฑุได้อย่างไร? และพระหริผู้สืบสายภฤคุได้ทรงกระทำสิ่งใด จงบอกแก่ข้าพเจ้าเถิด.

สนกกล่าวว่า: โอ้นารท จงฟังเถิด เราจักเล่าเรื่องอันเป็นนิรันดร์นี้แก่ท่าน เรื่องซึ่งประกอบด้วยภักติแด่พระวิษณุ และเกี่ยวเนื่องกับฤๅษีมารกัณฑेय.

สูตะกล่าวว่า—ครั้นได้สดับมหิมาแห่งภักติแด่พระภควานแล้ว ฤๅษีนารทก็เปี่ยมปีติ และได้ทูลถามสานกะ ผู้ถึงฝั่งแห่งญาณและวิญญาณอีกครั้งหนึ่ง

นารทกล่าวว่า—ข้าแต่ผู้ชำนาญในอรรถแห่งศาสตรา โปรดเมตตาอย่างยิ่งบอกข้าพเจ้าเถิดว่า ในบรรดาเกษตรศักดิ์สิทธิ์ เกษตรใดเลิศที่สุด และในบรรดาตีรถะ ตีรถะใดเลิศที่สุด?

นารทกล่าวว่า “ผู้ใดในวงศ์สคระที่พ้นจากภาวะยักษ์? และสคระคือผู้ใด โอ้ฤๅษีผู้ประเสริฐ โปรดอธิบายแก่ข้าพเจ้า”

โอ้ นารท! ตราบใดที่พระวิษณุ ผู้เป็นพระสวามีแห่งพระลักษมีทอดพระเนตรด้วยสายตาเฉียงอันเปี่ยมกรุณา ตราบนั้นบุตรหลาน ทรัพย์ ข้าวของ และเรือนเป็นต้น ย่อมดำรงอยู่.