Adhyaya 166: The Greatness of the Sacred Pond Called Asikuṇḍa

Verse 1

धरण्युवाच ॥ श्रुतानि तु महादेव तीर्थानि विविधानि तु ॥ असिकुण्डेति संज्ञेयं तन्मे त्वं कथय प्रभो

ధరణి పలికింది—ఓ మహాదేవా, నేను అనేక తీర్థాల గురించి విన్నాను. ‘అసికుణ్డ’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధమైన దానిని నాకు వివరించండి, ప్రభూ.

Verse 2

श्रीवराह उवाच ॥ सुमतिर्नाम राजासीद्धार्मिको लोकविश्रुतः ॥ तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा ॥

శ్రీ వరాహుడు పలికాడు—పూర్వం సుమతి అనే రాజు ఉండేవాడు; అతడు ధార్మికుడు, ప్రజల్లో ప్రసిద్ధుడు. తీర్థయాత్ర కారణంగా అతడు స్వర్గలోకానికి వెళ్లాడు.

Verse 3

गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह ॥ विमतिर्नाम नाम्ना च राज्ये पैतामहे स्थितः ॥

రాజు స్వర్గానికి వెళ్లిన తరువాత అతని కుమారుడు రాజ్యాన్ని స్వీకరించాడు. అతని పేరు విమతి; పితృపారంపర్య రాజధర్మంలో అతడు స్థిరంగా నిలిచాడు.

Verse 4

राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा ॥ विष्टरं पाद्यमर्घ्यं च तस्मै दत्तं यथोचितम् ॥

అతడు రాజ్యాన్ని పాలిస్తున్న సమయంలో నారదుడు అక్కడికి వచ్చాడు. ఆయనకు యథోచితంగా ఆసనం, పాద్యం, అర్ఘ్యం సమర్పించారు.

Verse 5

प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः ॥ पितुर्ह्यनृणतां गत्वा स पुत्रो धर्मभाग्भवेत् ॥

అన్నిటిని స్వీకరించిన నారదుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు— ‘తండ్రి పట్ల ఋణముక్తి పొందిన తరువాతనే కుమారుడు ధర్మంలో భాగస్వామి అవుతాడు.’

Verse 6

इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत ॥ नारदे तु गते राजा पप्रच्छ स्वात्ममन्त्रिणः ॥

ఇలా చెప్పి నారదుడు అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. నారదుడు వెళ్లిన తరువాత రాజు తన మంత్రులను ప్రశ్నించాడు.

Verse 7

तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते ॥ आनृण्यमिति यद्वाक्यं मया बुद्धं न किञ्चन ॥

‘అప్పుడు ఋషి నారదుడు నా తండ్రి విషయమై ఏమన్నాడు? “ఆనృణ్యం” అంటే ఋణముక్తి అనే మాటను నేను ఏమాత్రం గ్రహించలేకపోయాను.’

Verse 8

मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च ॥ तीर्थयात्रानिमित्तं च तस्मै राज्ञे न्यवेदयन् ॥

అప్పుడు మంత్రులు తండ్రి మరణవార్తను, అలాగే తీర్థయాత్ర కారణాన్ని తెలిసికొని రాజుకు నివేదించారు।

Verse 9

अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव ॥ श्रुत्वा वाक्यं तदा राजा तीर्थयात्रां चकार ह ॥

అందుకే నారదుడు నీ తండ్రి విషయమై ‘ఆనృణ్యము’ అని చెప్పాడు. ఆ మాట విని రాజు అప్పుడు తీర్థయాత్ర చేశాడు।

Verse 10

सर्वाणि तत्र तीर्थानि तिष्ठन्ति विविधानि च ॥ आगते तु नृपे तत्र तीर्थान्यूचुः परस्परम् ॥

అక్కడ అన్ని రకాల తీర్థాలు నిలిచి ఉన్నాయి. రాజు అక్కడికి రాగానే తీర్థాలు పరస్పరం మాట్లాడుకున్నాయి.

Verse 11

युद्धं विमतिना सार्द्धं स्वयं कर्त्तुं न शक्नुमः ॥ कल्पग्रामं तु गच्छामो वराहो यत्र तिष्ठति ॥

మేము స్వయంగా విమతితో యుద్ధం చేయలేము. కాబట్టి వరాహుడు నివసించే కల్పగ్రామానికి వెళ్దాం.

Verse 12

यावन्निरीक्षयाम्यग्रं तावत्तिष्ठन्ति सन्निधौ ॥ तीर्थान्यूचुः ॥ जय विष्णो जयाचिन्त्य जय देव जयाच्युत ।

నేను ఆ అగ్ర (పరమ) స్వరూపాన్ని దర్శిస్తున్నంతవరకు ఇవి సమీపంలో నిలిచివుంటాయి. తీర్థాలు పలికాయి— జయ విష్ణో, జయ అచింత్య, జయ దేవ, జయ అచ్యుత।

Verse 13

जय विश्वेश कर्त्तेश जय देव नमोऽस्तु ते ॥ श्रीवराह उवाच ॥ तीर्थैः स्तुतोऽहं वसुधे वचनं चेदमब्रुवम् ।

జయ విశ్వేశ్వరా, కర్త్తేశ్వరా; జయ దేవా, నీకు నమస్కారం. శ్రీవరాహుడు పలికెను—హే వసుధా, తీర్థములచే స్తుతింపబడి నేను ఈ వచనములు పలికితిని.

Verse 14

वरं वृणुत भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते ॥ तीर्थान्यूचुः ॥ वराह यदि देवेश अभयं दातुमर्हसि ।

వరము కోరుకొనుడి—మీకు మంగళం కలుగుగాక—మీ మనస్సులో ఉన్నదేదైనా. తీర్థములు పలికెను—హే వరాహా, హే దేవేశా, మీరు అభయం (రక్షణ) దానమిచ్చుటకు యోగ్యమని భావిస్తే…।

Verse 15

सुपापिना विमतिना कृतस्त्रासः सुदारुणः ॥ तं नियच्छस्व पापिष्ठं यदि पश्यसि नः सुखम् ।

ఒక మహాపాపి, వికృతబుద్ధి గలవాడు అత్యంత భయంకరమైన భీతిని కలిగించాడు. మా సుఖాన్ని చూడదలచితే ఆ పరమపాపిని నియంత్రించండి.

Verse 16

श्रीवराह उवाच ॥ हिताय सर्वतीर्थानां हनिष्यामि महारिपुम् ॥ तत्र तीर्थनियोगेन आगतो मथुरां पुरीम् ।

శ్రీవరాహుడు పలికెను—సర్వ తీర్థముల హితార్థం నేను ఆ మహాశత్రువును సంహరించెదను. అప్పుడు తీర్థముల నియోగముచే నేను మథురా నగరికి వచ్చితిని.

Verse 17

तत्रागते तु वसुधे युद्धं कृत्वा तु तेन वै ॥ तदासिना तु दिव्येन स राजा बलदर्पितः ॥ सूदितो हि मया देवि अस्यग्रं निहितं भुवि ।

హే వసుధా, అక్కడికి వచ్చి నేను అతనితో యుద్ధం చేసితిని. బలగర్వంతో మదించిన ఆ రాజు ఆ దివ్య ఖడ్గముతో నా చేత సంహరింపబడెను. హే దేవీ, అతని అగ్రభాగము (శిరస్సు) భూమిపై నిలిపబడెను.

Verse 18

तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि मनःकर्णसुखावहम् ॥ पश्यन्ति मनुजाः सिद्धाः सर्वपापविवर्जिताः ।

అక్కడ నేను మనసుకూ చెవికీ ఆనందం కలిగించే ఒక ఆశ్చర్యాన్ని వివరిస్తాను. సమస్త పాపరహితులైన సిద్ధ పురుషులు (మనుష్యులు) దాని ఫలితాన్ని దర్శిస్తారు.

Verse 19

द्वादश्यां च चतुर्दश्यां श्रद्धधानाः जितेन्द्रियाः ॥ फलानि तस्य पश्यन्ति लभन्ते न सुनिश्चिताः ।

ద్వాదశి మరియు చతుర్దశి రోజుల్లో శ్రద్ధగలవారు, ఇంద్రియనిగ్రహం కలవారు దాని ఫలాలను దర్శిస్తారు; వారు అవి నిశ్చయంగా పొందుతారు.

Verse 20

तस्मिन्काले ह्यहं देवि मथुरायां समागतः ॥ तत्र तिष्ठाम्यहं भद्रे पश्चिमां दिशमाश्रितः ।

ఆ సమయంలో, ఓ దేవీ, నేను మథురాకు వచ్చాను. ఓ భద్రే, అక్కడ నేను పశ్చిమ దిశను ఆశ్రయించి నివసిస్తున్నాను.

Verse 21

तत्र कृत्वा च हैरण्याः मूर्त्तयश्च चतुर्विधाः ॥ तीर्थे वराहसंज्ञे तु मथुरायां व्यवस्थिताः ।

అక్కడ నాలుగు విధాలైన స్వర్ణమయ మూర్తులను నిర్మించి, మథురాలో ‘వరాహ’ అనే తీర్థంలో స్థాపించారు.

Verse 22

सुदृढाः सुदृशः सुभ्रू यः पश्यति स मुच्यते ॥ एका वराहसंज्ञा च तथा नारायणस्य च ॥

ఓ సుభ్రూ, ఈ దృఢమైన, శుభదర్శన మూర్తులను ఎవడు దర్శిస్తాడో అతడు విముక్తి పొందుతాడు. ఒకటి ‘వరాహ’ అని, మరొకటి ‘నారాయణ’దిగా ఉంది.

Verse 23

वामनस्य तृतीया वै चतुर्थी राघवस्य च ॥ एताश्चतस्रो यः पश्येत्स्नात्वा कुण्डेऽसिसंज्ञिते ॥

మూడవది వామనునిదే, నాలుగవది రాఘవునిదే. ‘అసి’ అని పిలువబడే కుండలో స్నానం చేసి ఈ నాలుగు (రూపాలను) దర్శించువాడు…

Verse 24

चतुःसागरपर्यन्ता क्रान्ता तेन धरा ध्रुवम् ॥ तीर्थानां माठुराणां च सर्वेषां फलमश्नुते ॥

ఆ కర్మచేత నిశ్చయంగా నాలుగు సముద్రాలతో పరిమితమైన భూమి అంతటా సంచరించిన ఫలం కలుగుతుంది; మథురాలోని సమస్త తీర్థాల ఫలమును పొందుతాడు.

Verse 25

तत्र सर्वेषु तीर्थेषु असिकुण्डं महत्तरम् ॥ या संख्या कथिता पूर्वं तीर्थानां दक्षिणोत्तरे ॥

ఆ అన్ని తీర్థాలలో అసికుండమే అత్యంత మహత్తరమైనది. దక్షిణ-ఉత్తర దిశల తీర్థాల సంఖ్యగా ముందుగా చెప్పబడినది…

Verse 26

असिकुण्डं समारभ्य तीर्थानुक्रमणिका वरा ॥ सुप्तोत्थितोऽपि द्वादश्यामसिकुण्डाप्लुतो नरः ॥

అసికుండం నుండి ప్రారంభమయ్యే ఈ తీర్థాల ఉత్తమ అనుక్రమణిక. నిద్రలేచిన వెంటనే అయినా ద్వాదశినాడు అసికుండంలో మునిగి స్నానం చేసిన మనిషి…

Verse 27

गतानि तत्र तीर्थानि कल्पग्रामं वसुन्धरे ॥ तत्र वाराहरूपेण स्थितोऽहं च यदृच्छया ॥

ఓ వసుంధరా, అక్కడి తీర్థాలు కల్పగ్రామానికి వెళ్లిపోయాయి. మరియు అక్కడ నేను కూడా యాదృచ్ఛికంగా వరాహరూపంలో నిలిచియున్నాను.

Verse 28

विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् ॥ चतुरो वार्षिकान्मासान्मथुरायां वसामहे ॥

విమతికి సంకల్పం కలిగింది— “మథురా నగరానికి వెళ్లుదాం; వర్షాకాలపు నాలుగు నెలలు మథురాలో నివసిద్దాం।”

Verse 29

असेरग्रेण तूद्धृत्य मृत्तिकां वरवर्णिनि ॥ तत्र कुण्डं महद्दिव्यं देवर्षिविधिनिर्मितम् ॥ असिकुण्डेति संज्ञा च प्राप्ता तेन वसुन्धरे ॥

హే సువర్ణినీ! ఖడ్గాగ్రంతో మట్టిని ఎత్తి, అక్కడ దేవర్షుల విధి ప్రకారం మహత్తరమైన దివ్య కుండం నిర్మించబడింది; అందువల్ల, హే వసుంధరా, దానికి ‘అసికుండ’ అనే నామం లభించింది।

Verse 30

मूर्त्तीः पश्यति यस्तास्तु ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ नास्तीह पुनरावृत्तिर्भवेत्कालविपर्यये ॥

ఆ మూర్తులను దర్శించువాడు బ్రహ్మస్థితి (బ్రహ్మభూయ) పొందుటకు యోగ్యుడగును; ఇక్కడ కాలవిపర్యయం జరిగినా పునరావృత్తి (పునర్జన్మ) లేదు।