Adhyaya 166: The Greatness of the Sacred Pond Called Asikuṇḍa
Asikuṇḍa-tīrtha-māhātmya
Tīrtha-māhātmya (Sacred Geography and Ritual Merit)
பூமிதேவி வராஹரிடம் ‘அசிகுண்டம்’ எனும் தீர்த்தத்தின் மகிமையை விளக்குமாறு கேட்கிறாள். வராஹர் அரச வரலாற்றைச் சொல்கிறார்—தர்மநிஷ்டன் சுமதி மன்னன் முன்பு தீர்த்தயாத்திரை செய்து ஸ்வர்க்கம் சென்றான்; பின்னர் மகன் விமதி ஆட்சி செய்கிறான். நாரதர் வந்து விமதியால் போற்றப்பட்டபின், மகன் தந்தையின் கடனைத் தீர்த்து ‘ஆன்ருண்யம்’ பெறச் செய்ய வேண்டும் என்று மறைமுகமாகச் சொல்லி மறைந்துவிடுகிறார். அமைச்சர்கள் தந்தையின் மரணம் மற்றும் தீர்த்தயாத்திரை விவரங்களைச் சொல்ல, விமதி நான்கு மாதங்கள் மதுரா யாத்திரைக்கு புறப்படுகிறான். விமதியின் வன்முறையை அஞ்சிய மதுரா தீர்த்தங்கள், வராஹர் இருப்பிடமான கல்பகிராமத்தில் சரணடைந்து புகழ்ந்து பாதுகாப்பு வேண்டுகின்றன. வராஹர் விமதியின் அகந்தையைத் தணித்து, தெய்வ வாளின் முனையால் மண்ணை உயர்த்தி ஒரு பெரிய குண்டத்தை உருவாக்குகிறார்; அதனால் அது ‘அசிகுண்டம்’ எனப் பெயர்பெறுகிறது. பின்னர் சுப திதிகள், ஸ்நான விதி, ஸ்நானத்திற்குப் பின் நான்கு பொன்னுருவங்களின் மோட்சதாயக தரிசனம் கூறப்பட்டு, தீர்த்தாசாரம் பூமியில் தர்ம ஒழுங்கை மீட்டெடுப்பதாக விளக்கப்படுகிறது।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 166
Verse 1
धरण्युवाच ॥ श्रुतानि तु महादेव तीर्थानि विविधानि तु ॥ असिकुण्डेति संज्ञेयं तन्मे त्वं कथय प्रभो
பூமி கூறினாள்—மகாதேவா, பல தீர்த்தங்களைப் பற்றி நான் கேட்டுள்ளேன். ‘அசிகுண்டம்’ என அழைக்கப்படுவதைக் குறித்து, ஆண்டவா, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 2
श्रीवराह उवाच ॥ सुमतिर्नाम राजासीद्धार्मिको लोकविश्रुतः ॥ तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘சுமதி’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் தர்மநிஷ்டனும் மக்களிடையே புகழ்பெற்றவனும். தீர்த்தயாத்திரையின் நிமித்தமாக அவன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 3
गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह ॥ विमतिर्नाम नाम्ना च राज्ये पैतामहे स्थितः ॥
அரசன் ஸ்வர்க்கம் சென்றபின் அவன் மகன் அரசாட்சியை ஏற்றான். அவன் பெயர் விமதி; முன்னோர் வழி அரசதர்மத்தில் நிலைபெற்றிருந்தான்.
Verse 4
राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा ॥ विष्टरं पाद्यमर्घ्यं च तस्मै दत्तं यथोचितम् ॥
அவன் அரசை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது நாரதர் அங்கு வந்தார். அவருக்கு முறையாக ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம் அளிக்கப்பட்டது.
Verse 5
प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः ॥ पितुर्ह्यनृणतां गत्वा स पुत्रो धर्मभाग्भवेत् ॥
அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டு நாரதர் அவனிடம் கூறினார்— ‘தந்தையின்பால் உள்ள கடமைக் கடனைத் தீர்த்த பின்பே மகன் தர்மத்தில் பங்குடையவன் ஆவான்.’
Verse 6
इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत ॥ नारदे तु गते राजा पप्रच्छ स्वात्ममन्त्रिणः ॥
இவ்வாறு கூறி நாரதர் அங்கேயே மறைந்தார். நாரதர் சென்றபின் அரசன் தன் அமைச்சர்களை வினவினான்.
Verse 7
तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते ॥ आनृण्यमिति यद्वाक्यं मया बुद्धं न किञ्चन ॥
‘அப்போது முனிவர் நாரதர் என் தந்தையைப் பற்றி என்ன சொன்னார்? “ஆன்ருண்யம்” எனும் கடமைக் கடனிலிருந்து விடுதலை என்ற சொல்லின் பொருளை நான் ஒன்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.’
Verse 8
मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च ॥ तीर्थयात्रानिमित्तं च तस्मै राज्ञे न्यवेदयन् ॥
அப்போது அமைச்சர்கள் தந்தையின் மரணத்தையும், தீர்த்தயாத்திரையின் காரணத்தையும் அறிந்து அரசனிடம் அறிவித்தனர்।
Verse 9
अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव ॥ श्रुत्वा वाक्यं तदा राजा तीर्थयात्रां चकार ह ॥
அதனாலேயே நாரதர் உன் தந்தையைப் பற்றி ‘ஆன்ருண்யம்’ என்று கூறினார். அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அரசன் அப்போது தீர்த்தயாத்திரை செய்தான்।
Verse 10
सर्वाणि तत्र तीर्थानि तिष्ठन्ति विविधानि च ॥ आगते तु नृपे तत्र तीर्थान्यूचुः परस्परम् ॥
அங்கே பலவகையான எல்லா தீர்த்தங்களும் இருந்தன. அரசன் வந்தபோது தீர்த்தங்கள் ஒன்றோடொன்று பேசின.
Verse 11
युद्धं विमतिना सार्द्धं स्वयं कर्त्तुं न शक्नुमः ॥ कल्पग्रामं तु गच्छामो वराहो यत्र तिष्ठति ॥
நாம் தனியாக விமதியுடன் போர் செய்ய இயலாது. ஆகவே வராகர் தங்கும் கல்பகிராமத்திற்குச் செல்வோம்.
Verse 12
यावन्निरीक्षयाम्यग्रं तावत्तिष्ठन्ति सन्निधौ ॥ तीर्थान्यूचुः ॥ जय विष्णो जयाचिन्त्य जय देव जयाच्युत ।
நான் அந்த அగ్ర (உன்னத) ரூபத்தை நோக்கும் வரையில் இவை அருகில் நிலைத்திருக்கும். தீர்த்தங்கள் கூறின— ஜய விஷ்ணு, ஜய அசிந்த்ய, ஜய தேவ, ஜய அச்யுத.
Verse 13
जय विश्वेश कर्त्तेश जय देव नमोऽस्तु ते ॥ श्रीवराह उवाच ॥ तीर्थैः स्तुतोऽहं वसुधे वचनं चेदमब्रुवम् ।
ஜய விஸ்வேஸ்வரா, கர்த்தேஸ்வரா; ஜய தேவா, உமக்கு நமஸ்காரம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஏ வஸுதே, தீர்த்தங்களால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட நான் இவ்வசனங்களை உரைத்தேன்.
Verse 14
वरं वृणुत भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते ॥ तीर्थान्यूचुः ॥ वराह यदि देवेश अभयं दातुमर्हसि ।
வரம் வேண்டுங்கள்—உங்களுக்கு நன்மை உண்டாக—உங்கள் மனத்தில் இருப்பதையே. தீர்த்தங்கள் கூறின—ஏ வராஹா, ஏ தேவேசா, நீங்கள் அபயம் (பாதுகாப்பு) அளிக்கத் தகுதியெனக் கருதினால்…।
Verse 15
सुपापिना विमतिना कृतस्त्रासः सुदारुणः ॥ तं नियच्छस्व पापिष्ठं यदि पश्यसि नः सुखम् ।
மிகப் பெரிய பாவி, மாறுபட்ட புத்தியுடையவன் மிகக் கொடிய அச்சத்தை உண்டாக்கினான். எங்கள் நலத்தை விரும்பினால் அந்தப் பெரும் பாவியை அடக்குங்கள்.
Verse 16
श्रीवराह उवाच ॥ हिताय सर्वतीर्थानां हनिष्यामि महारिपुम् ॥ तत्र तीर्थनियोगेन आगतो मथुरां पुरीम् ।
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நலனுக்காக நான் அந்தப் பெரும் பகைவனை அழிப்பேன். அப்போது தீர்த்தங்களின் ஆணையினால் நான் மதுரா நகருக்கு வந்தேன்.
Verse 17
तत्रागते तु वसुधे युद्धं कृत्वा तु तेन वै ॥ तदासिना तु दिव्येन स राजा बलदर्पितः ॥ सूदितो हि मया देवि अस्यग्रं निहितं भुवि ।
ஏ வஸுதே, அங்கே வந்து நான் அவனுடன் போரிட்டேன். வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய அந்த அரசன் அந்தத் தெய்வீக வாளால் என்னால் கொல்லப்பட்டான். ஏ தேவியே, அவனுடைய முன்னிலைப் பகுதி (தலை) பூமியில் வைக்கப்பட்டது.
Verse 18
तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि मनःकर्णसुखावहम् ॥ पश्यन्ति मनुजाः सिद्धाः सर्वपापविवर्जिताः ।
அங்கே மனத்துக்கும் செவிக்கும் இன்பம் தரும் ஒரு அதிசயத்தை நான் கூறுவேன். எல்லாப் பாவங்களும் அற்ற சித்த மனிதர்கள் அதன் பயனைத் தரிசிக்கின்றனர்.
Verse 19
द्वादश्यां च चतुर्दश्यां श्रद्धधानाः जितेन्द्रियाः ॥ फलानि तस्य पश्यन्ति लभन्ते न सुनिश्चिताः ।
த்வாதசி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில், நம்பிக்கையுடன் இந்திரியங்களை அடக்கியோர் அதன் பயன்களைத் தரிசித்து, அவற்றை உறுதியாகப் பெறுகின்றனர்.
Verse 20
तस्मिन्काले ह्यहं देवि मथुरायां समागतः ॥ तत्र तिष्ठाम्यहं भद्रे पश्चिमां दिशमाश्रितः ।
அந்தக் காலத்தில், தேவியே, நான் மதுராவிற்கு வந்தேன். அருளாளியே, அங்கே நான் மேற்கு திசையைத் தங்கிடமாகக் கொண்டு இருக்கிறேன்.
Verse 21
तत्र कृत्वा च हैरण्याः मूर्त्तयश्च चतुर्विधाः ॥ तीर्थे वराहसंज्ञे तु मथुरायां व्यवस्थिताः ।
அங்கே நான்கு வகையான பொன்மய உருவங்களைச் செய்து, மதுராவில் ‘வராஹ’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நிறுவினர்.
Verse 22
सुदृढाः सुदृशः सुभ्रू यः पश्यति स मुच्यते ॥ एका वराहसंज्ञा च तथा नारायणस्य च ॥
அழகிய புருவமுடையவளே, இவ்வுறுதியான நல்வடிவங்களை யார் தரிசிக்கிறாரோ அவர் விடுதலை பெறுகிறார். ஒன்று ‘வராஹ’ எனவும், மற்றொன்று ‘நாராயண’னுடையதாகவும் உள்ளது.
Verse 23
वामनस्य तृतीया वै चतुर्थी राघवस्य च ॥ एताश्चतस्रो यः पश्येत्स्नात्वा कुण्डेऽसिसंज्ञिते ॥
மூன்றாவது வாமனனுடையதே; நான்காவது ராகவனுடையதே. ‘அசி’ என அழைக்கப்படும் குளத்தில் நீராடி இந்நான்கு (வடிவங்களையும்) தரிசிப்பவன்…
Verse 24
चतुःसागरपर्यन्ता क्रान्ता तेन धरा ध्रुवम् ॥ तीर्थानां माठुराणां च सर्वेषां फलमश्नुते ॥
அச்செயலால் நிச்சயமாக நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியையே சுற்றியதற்குச் சமமான பயன் உண்டாகும்; மேலும் மதுராவின் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் பெறப்படும்.
Verse 25
तत्र सर्वेषु तीर्थेषु असिकुण्डं महत्तरम् ॥ या संख्या कथिता पूर्वं तीर्थानां दक्षिणोत्तरे ॥
அந்த எல்லா தீர்த்தங்களிலும் அசிகுண்டமே மிகச் சிறந்தது. தெற்கும் வடக்கும் உள்ள தீர்த்தங்களின் எண்ணிக்கை முன்பு கூறப்பட்டதாவது…
Verse 26
असिकुण्डं समारभ्य तीर्थानुक्रमणिका वरा ॥ सुप्तोत्थितोऽपि द्वादश्यामसिकुण्डाप्लुतो नरः ॥
அசிகுண்டத்திலிருந்து தொடங்கும் தீர்த்தங்களின் இந்தச் சிறந்த வரிசைப் பட்டியல். தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவனாக இருந்தாலும், த்வாதசியன்று அசிகுண்டத்தில் மூழ்கி நீராடும் மனிதன்…
Verse 27
गतानि तत्र तीर्थानि कल्पग्रामं वसुन्धरे ॥ तत्र वाराहरूपेण स्थितोऽहं च यदृच्छया ॥
ஓ வசுந்தரையே, அங்குள்ள தீர்த்தங்கள் கல்பகிராமத்திற்குச் சென்றன. மேலும் அங்கே நானும் தற்செயலாக வராஹ ரூபத்தில் தங்கியிருந்தேன்.
Verse 28
विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् ॥ चतुरो वार्षिकान्मासान्मथुरायां वसामहे ॥
விமதியின் உள்ளத்தில் தீர்மானம் எழுந்தது— “மதுரா நகரத்திற்குச் செல்வோம்; மழைக்காலத்தின் நான்கு மாதங்கள் மதுராவில் தங்குவோம்।”
Verse 29
असेरग्रेण तूद्धृत्य मृत्तिकां वरवर्णिनि ॥ तत्र कुण्डं महद्दिव्यं देवर्षिविधिनिर्मितम् ॥ असिकुण्डेति संज्ञा च प्राप्ता तेन वसुन्धरे ॥
அழகிய நிறமுடையவளே! வாளின் முனையால் மண்ணை உயர்த்தி, அங்கே தேவரிஷிகளின் விதிப்படி ஒரு பெரிய தெய்வீக குண்டம் அமைக்கப்பட்டது; ஆகவே, வாசுந்தரையே, அதற்கு ‘அசிகுண்டம்’ என்ற பெயர் கிடைத்தது।
Verse 30
मूर्त्तीः पश्यति यस्तास्तु ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ नास्तीह पुनरावृत्तिर्भवेत्कालविपर्यये ॥
அந்த மூர்த்திகளை யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் பிரம்மநிலை (பிரம்மபூய) அடையத் தகுதியுடையவர் ஆவார்; இங்கே காலம் மாறுபட்டாலும் மீள்பிறப்பு இல்லை।
Frequently Asked Questions
The narrative frames tīrtha-yātrā and ritual action as a means of restoring dharmic balance: Vimatī is urged toward ānṛṇya (removal of obligations, especially toward the father/ancestors) and is checked when his power threatens sacred sites. Varāha’s intervention models protection of tīrthas as protection of Pṛthivī’s ordered landscape.
The text highlights dvādaśī and caturdaśī as key lunar days on which disciplined devotees (śraddadhānāḥ, jitendriyāḥ) may perceive the tīrtha’s fruits. It also mentions a four-month residence in Mathurā (caturvārṣikān māsān), indicating an extended observance period rather than a single-day rite.
Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response position sacred waters and tīrthas as stabilizing features of the terrestrial realm. The tīrthas themselves act as vulnerable agents seeking protection, and Varāha’s creation of a kuṇḍa by lifting earth (mṛttikā) symbolically reconfigures the landscape to re-establish safety, order, and regulated ritual access.
The chapter references King Sumati (a dhārmika ruler), his son King Vimatī, the sage Nārada as a moral catalyst, and Varāha as the protector figure. It also alludes to devarṣi-mediated establishment (devarṣi-vidhi-nirmita) and to four revered forms (Varāha, Nārāyaṇa, Vāmana, Rāghava) installed in the Mathurā tīrtha context.