Adhyaya 166: The Greatness of the Sacred Pond Called Asikuṇḍa

Verse 1

धरण्युवाच ॥ श्रुतानि तु महादेव तीर्थानि विविधानि तु ॥ असिकुण्डेति संज्ञेयं तन्मे त्वं कथय प्रभो

பூமி கூறினாள்—மகாதேவா, பல தீர்த்தங்களைப் பற்றி நான் கேட்டுள்ளேன். ‘அசிகுண்டம்’ என அழைக்கப்படுவதைக் குறித்து, ஆண்டவா, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

श्रीवराह उवाच ॥ सुमतिर्नाम राजासीद्धार्मिको लोकविश्रुतः ॥ तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘சுமதி’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் தர்மநிஷ்டனும் மக்களிடையே புகழ்பெற்றவனும். தீர்த்தயாத்திரையின் நிமித்தமாக அவன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 3

गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह ॥ विमतिर्नाम नाम्ना च राज्ये पैतामहे स्थितः ॥

அரசன் ஸ்வர்க்கம் சென்றபின் அவன் மகன் அரசாட்சியை ஏற்றான். அவன் பெயர் விமதி; முன்னோர் வழி அரசதர்மத்தில் நிலைபெற்றிருந்தான்.

Verse 4

राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा ॥ विष्टरं पाद्यमर्घ्यं च तस्मै दत्तं यथोचितम् ॥

அவன் அரசை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது நாரதர் அங்கு வந்தார். அவருக்கு முறையாக ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம் அளிக்கப்பட்டது.

Verse 5

प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः ॥ पितुर्ह्यनृणतां गत्वा स पुत्रो धर्मभाग्भवेत् ॥

அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டு நாரதர் அவனிடம் கூறினார்— ‘தந்தையின்பால் உள்ள கடமைக் கடனைத் தீர்த்த பின்பே மகன் தர்மத்தில் பங்குடையவன் ஆவான்.’

Verse 6

इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत ॥ नारदे तु गते राजा पप्रच्छ स्वात्ममन्त्रिणः ॥

இவ்வாறு கூறி நாரதர் அங்கேயே மறைந்தார். நாரதர் சென்றபின் அரசன் தன் அமைச்சர்களை வினவினான்.

Verse 7

तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते ॥ आनृण्यमिति यद्वाक्यं मया बुद्धं न किञ्चन ॥

‘அப்போது முனிவர் நாரதர் என் தந்தையைப் பற்றி என்ன சொன்னார்? “ஆன்ருண்யம்” எனும் கடமைக் கடனிலிருந்து விடுதலை என்ற சொல்லின் பொருளை நான் ஒன்றும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.’

Verse 8

मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च ॥ तीर्थयात्रानिमित्तं च तस्मै राज्ञे न्यवेदयन् ॥

அப்போது அமைச்சர்கள் தந்தையின் மரணத்தையும், தீர்த்தயாத்திரையின் காரணத்தையும் அறிந்து அரசனிடம் அறிவித்தனர்।

Verse 9

अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव ॥ श्रुत्वा वाक्यं तदा राजा तीर्थयात्रां चकार ह ॥

அதனாலேயே நாரதர் உன் தந்தையைப் பற்றி ‘ஆன்ருண்யம்’ என்று கூறினார். அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அரசன் அப்போது தீர்த்தயாத்திரை செய்தான்।

Verse 10

सर्वाणि तत्र तीर्थानि तिष्ठन्ति विविधानि च ॥ आगते तु नृपे तत्र तीर्थान्यूचुः परस्परम् ॥

அங்கே பலவகையான எல்லா தீர்த்தங்களும் இருந்தன. அரசன் வந்தபோது தீர்த்தங்கள் ஒன்றோடொன்று பேசின.

Verse 11

युद्धं विमतिना सार्द्धं स्वयं कर्त्तुं न शक्नुमः ॥ कल्पग्रामं तु गच्छामो वराहो यत्र तिष्ठति ॥

நாம் தனியாக விமதியுடன் போர் செய்ய இயலாது. ஆகவே வராகர் தங்கும் கல்பகிராமத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 12

यावन्निरीक्षयाम्यग्रं तावत्तिष्ठन्ति सन्निधौ ॥ तीर्थान्यूचुः ॥ जय विष्णो जयाचिन्त्य जय देव जयाच्युत ।

நான் அந்த அగ్ర (உன்னத) ரூபத்தை நோக்கும் வரையில் இவை அருகில் நிலைத்திருக்கும். தீர்த்தங்கள் கூறின— ஜய விஷ்ணு, ஜய அசிந்த்ய, ஜய தேவ, ஜய அச்யுத.

Verse 13

जय विश्वेश कर्त्तेश जय देव नमोऽस्तु ते ॥ श्रीवराह उवाच ॥ तीर्थैः स्तुतोऽहं वसुधे वचनं चेदमब्रुवम् ।

ஜய விஸ்வேஸ்வரா, கர்த்தேஸ்வரா; ஜய தேவா, உமக்கு நமஸ்காரம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஏ வஸுதே, தீர்த்தங்களால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட நான் இவ்வசனங்களை உரைத்தேன்.

Verse 14

वरं वृणुत भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते ॥ तीर्थान्यूचुः ॥ वराह यदि देवेश अभयं दातुमर्हसि ।

வரம் வேண்டுங்கள்—உங்களுக்கு நன்மை உண்டாக—உங்கள் மனத்தில் இருப்பதையே. தீர்த்தங்கள் கூறின—ஏ வராஹா, ஏ தேவேசா, நீங்கள் அபயம் (பாதுகாப்பு) அளிக்கத் தகுதியெனக் கருதினால்…।

Verse 15

सुपापिना विमतिना कृतस्त्रासः सुदारुणः ॥ तं नियच्छस्व पापिष्ठं यदि पश्यसि नः सुखम् ।

மிகப் பெரிய பாவி, மாறுபட்ட புத்தியுடையவன் மிகக் கொடிய அச்சத்தை உண்டாக்கினான். எங்கள் நலத்தை விரும்பினால் அந்தப் பெரும் பாவியை அடக்குங்கள்.

Verse 16

श्रीवराह उवाच ॥ हिताय सर्वतीर्थानां हनिष्यामि महारिपुम् ॥ तत्र तीर्थनियोगेन आगतो मथुरां पुरीम् ।

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நலனுக்காக நான் அந்தப் பெரும் பகைவனை அழிப்பேன். அப்போது தீர்த்தங்களின் ஆணையினால் நான் மதுரா நகருக்கு வந்தேன்.

Verse 17

तत्रागते तु वसुधे युद्धं कृत्वा तु तेन वै ॥ तदासिना तु दिव्येन स राजा बलदर्पितः ॥ सूदितो हि मया देवि अस्यग्रं निहितं भुवि ।

ஏ வஸுதே, அங்கே வந்து நான் அவனுடன் போரிட்டேன். வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய அந்த அரசன் அந்தத் தெய்வீக வாளால் என்னால் கொல்லப்பட்டான். ஏ தேவியே, அவனுடைய முன்னிலைப் பகுதி (தலை) பூமியில் வைக்கப்பட்டது.

Verse 18

तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि मनःकर्णसुखावहम् ॥ पश्यन्ति मनुजाः सिद्धाः सर्वपापविवर्जिताः ।

அங்கே மனத்துக்கும் செவிக்கும் இன்பம் தரும் ஒரு அதிசயத்தை நான் கூறுவேன். எல்லாப் பாவங்களும் அற்ற சித்த மனிதர்கள் அதன் பயனைத் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 19

द्वादश्यां च चतुर्दश्यां श्रद्धधानाः जितेन्द्रियाः ॥ फलानि तस्य पश्यन्ति लभन्ते न सुनिश्चिताः ।

த்வாதசி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில், நம்பிக்கையுடன் இந்திரியங்களை அடக்கியோர் அதன் பயன்களைத் தரிசித்து, அவற்றை உறுதியாகப் பெறுகின்றனர்.

Verse 20

तस्मिन्काले ह्यहं देवि मथुरायां समागतः ॥ तत्र तिष्ठाम्यहं भद्रे पश्चिमां दिशमाश्रितः ।

அந்தக் காலத்தில், தேவியே, நான் மதுராவிற்கு வந்தேன். அருளாளியே, அங்கே நான் மேற்கு திசையைத் தங்கிடமாகக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

Verse 21

तत्र कृत्वा च हैरण्याः मूर्त्तयश्च चतुर्विधाः ॥ तीर्थे वराहसंज्ञे तु मथुरायां व्यवस्थिताः ।

அங்கே நான்கு வகையான பொன்மய உருவங்களைச் செய்து, மதுராவில் ‘வராஹ’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நிறுவினர்.

Verse 22

सुदृढाः सुदृशः सुभ्रू यः पश्यति स मुच्यते ॥ एका वराहसंज्ञा च तथा नारायणस्य च ॥

அழகிய புருவமுடையவளே, இவ்வுறுதியான நல்வடிவங்களை யார் தரிசிக்கிறாரோ அவர் விடுதலை பெறுகிறார். ஒன்று ‘வராஹ’ எனவும், மற்றொன்று ‘நாராயண’னுடையதாகவும் உள்ளது.

Verse 23

वामनस्य तृतीया वै चतुर्थी राघवस्य च ॥ एताश्चतस्रो यः पश्येत्स्नात्वा कुण्डेऽसिसंज्ञिते ॥

மூன்றாவது வாமனனுடையதே; நான்காவது ராகவனுடையதே. ‘அசி’ என அழைக்கப்படும் குளத்தில் நீராடி இந்நான்கு (வடிவங்களையும்) தரிசிப்பவன்…

Verse 24

चतुःसागरपर्यन्ता क्रान्ता तेन धरा ध्रुवम् ॥ तीर्थानां माठुराणां च सर्वेषां फलमश्नुते ॥

அச்செயலால் நிச்சயமாக நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியையே சுற்றியதற்குச் சமமான பயன் உண்டாகும்; மேலும் மதுராவின் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் பெறப்படும்.

Verse 25

तत्र सर्वेषु तीर्थेषु असिकुण्डं महत्तरम् ॥ या संख्या कथिता पूर्वं तीर्थानां दक्षिणोत्तरे ॥

அந்த எல்லா தீர்த்தங்களிலும் அசிகுண்டமே மிகச் சிறந்தது. தெற்கும் வடக்கும் உள்ள தீர்த்தங்களின் எண்ணிக்கை முன்பு கூறப்பட்டதாவது…

Verse 26

असिकुण्डं समारभ्य तीर्थानुक्रमणिका वरा ॥ सुप्तोत्थितोऽपि द्वादश्यामसिकुण्डाप्लुतो नरः ॥

அசிகுண்டத்திலிருந்து தொடங்கும் தீர்த்தங்களின் இந்தச் சிறந்த வரிசைப் பட்டியல். தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவனாக இருந்தாலும், த்வாதசியன்று அசிகுண்டத்தில் மூழ்கி நீராடும் மனிதன்…

Verse 27

गतानि तत्र तीर्थानि कल्पग्रामं वसुन्धरे ॥ तत्र वाराहरूपेण स्थितोऽहं च यदृच्छया ॥

ஓ வசுந்தரையே, அங்குள்ள தீர்த்தங்கள் கல்பகிராமத்திற்குச் சென்றன. மேலும் அங்கே நானும் தற்செயலாக வராஹ ரூபத்தில் தங்கியிருந்தேன்.

Verse 28

विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् ॥ चतुरो वार्षिकान्मासान्मथुरायां वसामहे ॥

விமதியின் உள்ளத்தில் தீர்மானம் எழுந்தது— “மதுரா நகரத்திற்குச் செல்வோம்; மழைக்காலத்தின் நான்கு மாதங்கள் மதுராவில் தங்குவோம்।”

Verse 29

असेरग्रेण तूद्धृत्य मृत्तिकां वरवर्णिनि ॥ तत्र कुण्डं महद्दिव्यं देवर्षिविधिनिर्मितम् ॥ असिकुण्डेति संज्ञा च प्राप्ता तेन वसुन्धरे ॥

அழகிய நிறமுடையவளே! வாளின் முனையால் மண்ணை உயர்த்தி, அங்கே தேவரிஷிகளின் விதிப்படி ஒரு பெரிய தெய்வீக குண்டம் அமைக்கப்பட்டது; ஆகவே, வாசுந்தரையே, அதற்கு ‘அசிகுண்டம்’ என்ற பெயர் கிடைத்தது।

Verse 30

मूर्त्तीः पश्यति यस्तास्तु ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ नास्तीह पुनरावृत्तिर्भवेत्कालविपर्यये ॥

அந்த மூர்த்திகளை யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் பிரம்மநிலை (பிரம்மபூய) அடையத் தகுதியுடையவர் ஆவார்; இங்கே காலம் மாறுபட்டாலும் மீள்பிறப்பு இல்லை।