Sukta 100

Mantra 1

नू मर्तो दयते सनिष्यन्यो विष्णव उरुगायाय दाशत् । प्र यः सत्राचा मनसा यजात एतावन्तं नर्यमाविवासात् ॥

இப்போது வெற்றியை நாடும் மானவன், விரிந்துப் பாடத்தக்க உருகாய விஷ்ணுவுக்கு தானம் செய்கிறான். சத்ராச் (நிரந்தர) மனத்துடன் முன்னேறி யஜனம் செய்பவன், அந்த வீர-சக்தியை அதன் முழு அளவிலும் அணுகி சேவிக்கிறான்—அந்த விஸ்தாரமான தேவன் அவன் ஏற்றத்தைத் தாங்கும்படியாக.

Mantra 2

त्वं विष्णो सुमतिं विश्वजन्यामप्रयुतामेवयावो मतिं दाः । पर्चो यथा नः सुवितस्य भूरेरश्वावतः पुरुश्चन्द्रस्य रायः ॥

ஓ விஷ்ணுவே, நீ எங்களுக்கு சுமதி—அனைவர்க்கும் பொதுவான, அப்ரயுத (தடையற்ற), எப்போதும் இணைக்கும்—அறிவை அருள்வாயாக; அதனால் நாங்கள் சுவித (நல்வழி/நற்கதி) யின் பரந்த நலங்களை அடைவோம். வேகமிகு அஸ்வவத் (குதிரைச் செல்வம் உடைய), பலஒளி பொலியும் புருச்சந்திர (பல ஜ்யோதி மின்னும்) நிறைந்த ரயி (செல்வம்) யையும் எங்களுக்கு அளிப்பாயாக.

Mantra 3

त्रिर्देवः पृथिवीमेष एतां वि चक्रमे शतर्चसं महित्वा । प्र विष्णुरस्तु तवसस्तवीयान्त्वेषं ह्यस्य स्थविरस्य नाम ॥

இந்த தேவன் (விஷ்ணு) இந்தப் பூமியை மூன்று முறை அடியெடுத்து அளந்தான்; தன் மகிமையால் இதை சதர்சஸ்—நூறு ஸ்துதிகளால் முழங்கும்—வெளியாக்கினான். விஷ்ணு வெளிப்படுவானாக—தவஸ்-ஐ விடவும் தவீயான் (அதிக வல்லமை உடையவன்); ஏனெனில் இந்த ஸ்தவிர (நிலையான/சனாதன) வலிமைமிகு ஒருவனின் பெயர் ‘த்வேஷ’ (வேகமிகு/உக்கிரம்) ஆகும்.

Mantra 4

वि चक्रमे पृथिवीमेष एतां क्षेत्राय विष्णुर्मनुषे दशस्यन् । ध्रुवासो अस्य कीरयो जनास उरुक्षितिं सुजनिमा चकार ॥

அவன் இந்தப் பூமியை விரித்து, செயல்-களமாக அளந்தான்; விஷ்ணு மனிதனைப் பேணி, சேவித்து அதை நிறுவினான். அவனுடைய கீரயः (புகழ்பாடும் மக்கள்) உறுதியானவர்கள்; அவர்களுக்காக அவன் உருக்ஷிதி (விரிந்த வாசஸ்தலம்) யையும் சுஜனிமா (நல்ல பிறப்பு/சிறந்த தோற்றம்) யையும் அமைத்தான்—ஆன்மாவின் செயல்களுக்கு விரிந்த, இசைவான அடித்தளம்.

Mantra 5

प्र तत्ते अद्य शिपिविष्ट नामार्यः शंसामि वयुनानि विद्वान् । तं त्वा गृणामि तवसमतव्यान्क्षयन्तमस्य रजसः पराके ॥

இன்று, ஹே ஶிபிவிஷ்டா, உன் அந்த நாமத்தை நான் அறிவிக்கிறேன்; விதானங்களை அறிந்த ஆரியன் உன் வழிமுறைகளைப் பிரகடனம் செய்கிறேன். மிகவல்லவன், வெல்ல முடியாதவன் ஆகிய உன்னை நான் பாடுகிறேன்; இந்த ரஜஸ் (ஒளிமிகு அந்தரிக்ஷம்) என்பதின் தொலைவான அப்புறத்தில் நீ வாசம் செய்கிறாய்.

Mantra 6

किमित्ते विष्णो परिचक्ष्यं भूत्प्र यद्ववक्षे शिपिविष्टो अस्मि । मा वर्पो अस्मदप गूह एतद्यदन्यरूपः समिथे बभूथ ॥

ஹே விஷ்ணோ, ‘நான் ஶிபிவிஷ்டன்’ என்று நான் வெளிப்படையாகச் சொன்னபின், உன்னைப் பற்றி மேலும் பார்க்க வேண்டியது என்ன? எங்களிடமிருந்து உன் இந்த ரூபத்தை மறைக்காதே—போரில் நீ வேறொரு தோற்றமாக ஆகிறாய்; ரூபமாற்றத்தால் வெல்லும் அந்த தெய்வீக யுக்தியை வெளிப்படுத்து.

Mantra 7

वषट् ते विष्णवास आ कृणोमि तन्मे जुषस्व शिपिविष्ट हव्यम् । वर्धन्तु त्वा सुष्टुतयो गिरो मे यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ஹே விஷ்ணோ, உனக்காக நான் ‘வஷட்’ அழைப்பை செய்கிறேன்; ஹே ஶிபிவிஷ்டா, என் இந்த ஹவியை ஏற்றுக்கொள். என் நன்கு அமைந்த ஸ்துதிகளும் சொற்களும் உன்னை வளர்க்கட்டும்; நீ எங்களை எப்போதும் ஸ்வஸ்தி-சக்திகளால்—நலமும் நேர்வழியும் உடன்—காத்தருள்வாயாக.