Sukta 9

Mantra 1

सखायस्त्वा ववृमहे देवं मर्तास ऊतये । अपां नपातं सुभगं सुदीदितिं सुप्रतूर्तिमनेहसम् ॥

ஓ தோழர்களே, உதவிக்காக நாங்கள் மர்த்தியர்கள் உம்மை—தேவனை—வரிக்கிறோம்: அபாம் நபாத், சுபாகன், நன்கு எரியும் ஒளியுடையவன், நன்கு வெற்றி தருபவன், அநேஹஸன் (அயராதவன்).

Mantra 2

कायमानो वना त्वं यन्मातॄरजगन्नपः । न तत्ते अग्ने प्रमृषे निवर्तनं यद्दूरे सन्निहाभवः ॥

நீ காடுகளில் அலைந்தாலும், நீ தாய்மார்களிடம்—அபः (நீர்) இடம்—சென்றபோது, ஓ அக்னியே, அது உனக்குத் திரும்பிச் செல்வதல்ல; உன் முன்னேற்ற வேகத்தின் மங்கலும் அல்ல. தொலைவில் இருந்தும் நீ இங்கே (அருகில்) ஆகிவிடுகிறாய்.

Mantra 3

अति तृष्टं ववक्षिथाथैव सुमना असि । प्रप्रान्ये यन्ति पर्यन्य आसते येषां सख्ये असि श्रितः ॥

நீ எங்களை கடுமையாக அழுத்தும் எதிர்ப்பைத் தாண்டி எடுத்துச் சென்றாய்; ஆகவே நீ உள்ளத்தின் தெளிந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாய். சிலர் பாதையில் முன்னே செல்கின்றனர், சிலர் சுற்றிலும் சூழ்ந்து காத்தருளுகின்றனர்—யாருடைய சখ্যத்தில் (நட்புறவில்) நீ நிலைபெற்றிருக்கிறாயோ அவர்கள்.

Mantra 4

ईयिवांसमति स्रिधः शश्वतीरति सश्चतः । अन्वीमविन्दन्निचिरासो अद्रुहोऽप्सु सिंहमिव श्रितम् ॥

முன்னேறிக் கொண்டிருந்த அவனை அவர்கள் இடைவெளிகளையும் நீண்ட தொடர்ச்சிகளையும் தாண்டி தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்தனர். பொறுமையுடைய, அ-த்ரோஹ (வஞ்சமற்ற)ோர் அவனை கண்டடைந்தனர்—நீரில் தங்கிய சிங்கம்போல்—ஆழங்களில் நிலைபெற்றவனாக.

Mantra 5

ससृवांसमिव त्मनाग्निमित्था तिरोहितम् । ऐनं नयन्मातरिश्वा परावतो देवेभ्यो मथितं परि ॥

தன் இயல்பால் ஓடிச் செல்லும் ஒன்றுபோல்—அக்னி அப்படியே இருந்தான்; ஆயினும் மறைந்திருந்தான். மாதரிஷ்வன் அவனை பராவத் (தூர அப்பால்) இருந்து கொண்டு வந்து—தேவர்களுக்காக மத்தனம் செய்து வெளிக்கொணரப்பட்டவனை—இங்கே சேர்த்தான்.

Mantra 6

तं त्वा मर्ता अगृभ्णत देवेभ्यो हव्यवाहन । विश्वान्यद्यज्ञाँ अभिपासि मानुष तव क्रत्वा यविष्ठ्य ॥

ஹே ஹவ்யவாஹன! மானவர்கள் தேவர்களுக்காக உம்மை ஏற்றுக் கொண்டனர். ஹே மனிதரை நோக்கும் அக்னியே! உமது க்ரது (செயலாற்றும் ஞான-சித்தம்) வலிமையால் இன்றைய எல்லா யஜ்ஞங்களையும் நீ காக்கிறாய்; ஹே யவிஷ்ட்ய (இளையவன்/புதியவன்) வல்லவனே.

Mantra 7

तद्भद्रं तव दंसना पाकाय चिच्छदयति । त्वां यदग्ने पशवः समासते समिद्धमपिशर्वरे ॥

இதுவே உமது தம்ஸனா (வல்லமை/திறன்) எனும் மங்களம்—அது பாகா (அறிவில் இன்னும் பழுக்காதவனையும்) மூடிக் காக்கிறது. ஹே அக்னியே! பசவஃ (பசு-சக்திகள்/செல்வங்கள்) உம்மிடம்—சமித்த, எரியவைத்த நிலையில்—கூடும்போது, மங்கலான மறைப்பினுள்ளும் நீ அடைக்கலமாவாய், ஹே அபிஷர்வர.

Mantra 8

आ जुहोता स्वध्वरं शीरं पावकशोचिषम् । आशुं दूतमजिरं प्रत्नमीड्यं श्रुष्टी देवं सपर्यत ॥

ஸ்வத்வர (சீரான/சுயமாகச் செம்மையுறும்) யஜ்ஞத்தில், ஶீர (ஒளிமிக்க) பாவக-ஶோசிஷ் (தூய ஜ்வாலை) உடைய அவருக்கு ஆஹுதி செலுத்துங்கள். அந்த ஆஶு, தூதன், அஜிர (அயராத), ப்ரத்ன (பழமையான), ஈட்ய (போற்றத்தக்க) ஒருவனை—ஶ்ருஷ்டி (கீழ்ப்படியும் செவிமடுப்பு) உடன்—தேவனைப் பணியுங்கள்.

Mantra 9

त्रीणि शता त्री सहस्राण्यग्निं त्रिंशच्च देवा नव चासपर्यन् । औक्षन्घृतैरस्तृणन्बर्हिरस्मा आदिद्धोतारं न्यसादयन्त ॥

மூன்று நூறு, மூன்று ஆயிரம்—மேலும் முப்பதும் ஒன்பதும்—தேவசக்திகள் அக்னியைப் பணிந்தன. அவர்கள் அவனை நெய் (க்ருத) ஓடைகளால் அபிஷேகம் செய்து, அவனுக்காக பர்ஹி (புனித ஆசனம்) விரித்தனர்; பின்னர் ஹோத்ரு (அழைப்புப் புரோகிதன்) அவன் இடத்தில் அமர்த்தப்பட்டான்.