Sukta 91

Mantra 1

सं जागृवद्भिर्जरमाण इध्यते दमे दमूना इषयन्निळस्पदे । विश्वस्य होता हविषो वरेण्यो विभुर्विभावा सुषखा सखीयते ॥

விழித்திருப்போருடன் இசைந்து, என்றும் வளர்கின்ற அக்னி இல்லம் இல்லமாக எரிகின்றான்; இளா-பதத்தில் அவன் ஊக்கத்தை முன்னே செலுத்துகின்றான். உலகமெங்கும் வணங்கத்தக்க ஹோதா, ஹவிஸின் ஹோதா—வியாபகனும் பிரகாசமுமானவன்—நல்ல நண்பனாய் நண்பனுடன் நட்புறுகின்றான்.

Mantra 2

स दर्शतश्रीरतिथिर्गृहेगृहे वनेवने शिश्रिये तक्ववीरिव । जनंजनं जन्यो नाति मन्यते विश आ क्षेति विश्यो विशंविशम् ॥

காணத்தக்க ஒளிச்சிறப்புடைய அந்த ‘அதிதி’ (அக்னி) வீடு வீடாகவும், காடு காடாகவும், வேகமுள்ள பறவைபோல் வந்து அமர்ந்தான். மக்களுக்காகப் பிறந்தவன்; எந்தக் குலத்தினிடமிருந்தும் தன்னைப் பிரித்துக் கொள்ளான். எல்லோருக்கும் உரிய அக்னி குடியிருப்புகளிடையே தங்கி, சமூகம் சமூகமாக நுழைகிறான்.

Mantra 3

सुदक्षो दक्षैः क्रतुनासि सुक्रतुरग्ने कविः काव्येनासि विश्ववित् । वसुर्वसूनां क्षयसि त्वमेक इद्द्यावा च यानि पृथिवी च पुष्यतः ॥

அக்னியே! உன் திறமைகளால் நீ முழுத் திறனுடையவன்; உன் ‘க்ரது’ (சங்கல்ப-சக்தி) யால் நீ ‘ஸுக்ரது’—நல்ல சங்கல்பமுடையவன். ‘காவ்ய’ (ஊக்கமூட்டும் வாக்கு) யால் நீ கவி; ‘விஶ்வவித்’—அனைத்தையும் அறிந்தவன். ‘வஸு’களில் நீயே ஒரே உண்மையான வஸு (செல்வம்/ஆதாரம்) ஆகத் தங்குகிறாய்; மேலும் த்யாவா-பிருதிவி வளர்க்கும் அனைத்தையும் நீயே போஷித்து பெருக்குகிறாய்.

Mantra 4

प्रजानन्नग्ने तव योनिमृत्वियमिळायास्पदे घृतवन्तमासदः । आ ते चिकित्र उषसामिवेतयोऽरेपसः सूर्यस्येव रश्मयः ॥

அக்னியே! உன் ‘ர்த்விய’ (ருது-ஒத்த) யோனியை அறிந்து, அவர்கள் ‘இளா’வின் பதத்தில்—நெய் நிறைந்ததாக—அமர்ந்தனர். களங்கமற்ற ஊக்கங்கள் உன்னை நோக்கி செல்கின்றன—உஷஸ்களின் நடையைப் போல, சூரியனின் கதிர்களைப் போல—உன் ஒளிமிகு சன்னிதியை நாடி.

Mantra 5

तव श्रियो वर्ष्यस्येव विद्युतश्चित्राश्चिकित्र उषसां न केतवः । यदोषधीरभिसृष्टो वनानि च परि स्वयं चिनुषे अन्नमास्ये ॥

அக்னியே, உன் ஸ்ரீ-ஒளிகள் மழைமேகத்தின் மின்னலைப் போலவும், உஷஸ்களின் கேது (சின்ன-ஒளி) போலவும், பல நிறங்களாய் வியத்தகு விதமாய் விளங்குகின்றன. நீ மூலிகைகளிலும் காடுகளிலும் விடுவிக்கப்படும்போது, நீயே அன்னத்தை உன் வாயில் சேர்த்துக் கொள்கிறாய்—எங்களுள் வலிமையாய் மாறவிருக்கும் அந்த சாரத்தை உன்னுள் ஏற்றுக் கொள்கிறாய்.

Mantra 6

तमोषधीर्दधिरे गर्भमृत्वियं तमापो अग्निं जनयन्त मातरः । तमित्समानं वनिनश्च वीरुधोऽन्तर्वतीश्च सुवते च विश्वहा ॥

மூலிகைகள் அந்த ऋत्विय (காலத்திற்கேற்ற) கருவைத் தாங்கின; ஆபः—தாய்மார்கள்—அந்த அக்னியையேப் பெற்றெடுத்தனர். அதே ஒருவன்—என்றும் அதே—மரங்களும் கொடிகளும், கருவுற்ற தாவரங்களும், இடையறாது அவனைப் பிறப்பித்து இயக்குகின்றன.

Mantra 7

वातोपधूत इषितो वशाँ अनु तृषु यदन्ना वेविषद्वितिष्ठसे । आ ते यतन्ते रथ्यो यथा पृथक्छर्धांस्यग्ने अजराणि धक्षतः ॥

காற்றால் அசைக்கப்பட்டு, தூண்டப்பட்டு, நீ வழித்தடங்கள்/நாடிகளின் வழியே செல்கிறாய்; அன்னம் நடுங்கும்போது, நீ விரிந்த வல்லமையுடன் வெளிப்பட்டு நிலைபெறுகிறாய். அக்னியே, அஜரமான கூட்டங்கள் ஒவ்வொன்றும் தத்தம் வழியில், ரதப் பாதைகள் ஒன்று சேர்வதுபோல், உன்னை நோக்கி முயல்கின்றன—அவை எரிந்து அஜரமான ஜ்வாலையாகத் திகழ்வதற்காக.

Mantra 8

मेधाकारं विदथस्य प्रसाधनमग्निं होतारं परिभूतमं मतिम् । तमिदर्भे हविष्या समानमित्तमिन्महे वृणते नान्यं त्वत् ॥

அக்னியே—மேதையின் வடிவமைப்பாளர், விதத (யாக-சபை) நிறைவேற்றுபவர், ஹோதா, எல்லாவற்றையும் மீறும் உயர்ந்த அறிவு—அந்த ஒரே அவரையே நாம் ஹவியில் தேர்வுசெய்கிறோம்; சிறியதிலும் பெரியதிலும் அதே ஒருவரையே; எங்கள் இந்த மாபெரும் காரியத்திற்கு உம்மைத் தவிர வேறொருவரை ஏற்கோம்.

Mantra 9

त्वामिदत्र वृणते त्वायवो होतारमग्ने विदथेषु वेधसः । यद्देवयन्तो दधति प्रयांसि ते हविष्मन्तो मनवो वृक्तबर्हिषः ॥

இங்கே உம்மை நாடுவோர், அக்னியே, விததங்களில் உம்மையே ஹோதாவாகத் தேர்கின்றனர்—வேதஸ் (ஞானமிக்க செயற்பாட்டாளர்) மக்கள். தெய்வத்தை நாடி அவர்கள் உமக்காகப் பிரயாஂஸி (முன்னர்ப்பணங்கள்) அமைக்கும்போது—மனுவின் மனிதர்கள், ஹவி நிறைந்தோர், விரிக்கப்பட்ட பரிசுத்த பर्हி (குசப் புல்) உடையோர்.

Mantra 10

तवाग्ने होत्रं तव पोत्रमृत्वियं तव नेष्ट्रं त्वमग्निदृतायतः । तव प्रशास्त्रं त्वमध्वरीयसि ब्रह्मा चासि गृहपतिश्च नो दमे ॥

அக்னியே, ஹோத்ர-பணி உமதே; உரிய ऋது-காலத்தில் போத்ர-பணியும் உமதே; நேஷ்ட்ர (முன்னெடுப்பு) உமதே—உம்மே உண்மையில் ऋதத்தை நிறுவும் அக்னீத். பிரசாஸ்த்ர (வழிநடத்தும் வாக்கு) உமதே; நீரே அத்வர்யு ஆகிறீர். நீரே பிரஹ்மாவும்; எங்கள் இல்லத்தில் கிருஹபதியும் ஆவீர்.

Mantra 11

यस्तुभ्यमग्ने अमृताय मर्त्यः समिधा दाशदुत वा हविष्कृति । तस्य होता भवसि यासि दूत्यमुप ब्रूषे यजस्यध्वरीयसि ॥

அக்னியே! அமரத்திற்காக ஒரு மர்த்தியன் உமக்கு சமிதை அர்ப்பணித்தாலோ, அல்லது ஹவிஸைத் தயாரித்தாலோ—அவனுக்காக நீ ஹோதாவாகிறாய்; தூதனாய் செல்வாய்; அவன் சார்பில் உரைப்பாய்; யாகத்தை நடத்தி, அத்வரத்தின் (யாகச் சடங்கின்) செயலை நிறைவேற்றுவாய்.

Mantra 12

इमा अस्मै मतयो वाचो अस्मदाँ ऋचो गिरः सुष्टुतयः समग्मत । वसूयवो वसवे जातवेदसे वृद्धासु चिद्वर्धनो यासु चाकनत् ॥

அவனுக்காக எங்களிடமிருந்து இவ்வெண்ணங்களும் சொற்களும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்தன—எங்கள் ருச்கள், எங்கள் கீரங்கள், நன்கு வடிவான ஸ்துதிகள். வாசு (உண்மையான செல்வம்) நாடி, இவற்றை வாசுவான ஜாதவேதஸிடம் கொண்டு செல்கிறோம்; வளர்ந்த வலிமைகளையும் வளர்ப்பவன் அவன்—அவற்றிலே அவன் மகிழ்கிறான்.

Mantra 13

इमां प्रत्नाय सुष्टुतिं नवीयसीं वोचेयमस्मा उशते शृणोतु नः । भूया अन्तरा हृद्यस्य निस्पृशे जायेव पत्य उशती सुवासाः ॥

பழமையான அவனுக்காக நான் இந்தப் புதிய, நன்கு அமைந்த ஸ்துதியை உரைப்பேன்; ஏங்குபவன் அவன்—எங்களைச் செவிமடுக்கட்டும். இது இதயத்தின் உள்மையான தொடுதலுக்குள் மேலும் மேலும் புகுக—அழகிய ஆடை அணிந்த, விரும்பும் மனைவி தன் கணவனிடம் நெருங்குவது போல.

Mantra 14

यस्मिन्नश्वास ऋषभास उक्षणो वशा मेषा अवसृष्टास आहुताः । कीलालपे सोमपृष्ठाय वेधसे हृदा मतिं जनये चारुमग्नये ॥

எதில் அச்வ-சக்திகள், ரிஷப (காளை), உக்ஷண (வலிமைமிகு காளை), வஶா (பால்தரும் பசுக்கள்), மேஷ (செம்மறியாடுகள்)—இவை அனைத்தும் விடுவிக்கப்பட்டு ஆஹுதி என அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றனவோ; அந்த கீலால (பிழிந்த இனிய ரசம்) மீது, சோம-ப்ருஷ்ட வேதஸ் (ஞான-கர்த்தா) நோக்கி, நான் இதயத்தால் அக்னிக்காக ஒரு அழகிய மதி (உள்ளுணர்வு/சிந்தனை) உருவாக்குகிறேன்.

Mantra 15

अहाव्यग्ने हविरास्ये ते स्रुचीव घृतं चम्वीव सोमः । वाजसनिं रयिमस्मे सुवीरं प्रशस्तं धेहि यशसं बृहन्तम् ॥

அக்னியே, அழைப்பின்போது ஹவி உன் வாயில் நுழைகிறது—ஸ்ருசி (கரண்டி)யில் நெய் போல, சம்்வீ (பாத்திரம்)யில் சோமம் போல. எங்களுள் அந்த வாஜ-ஸனி ரயி-யை நிறுவு—வலத்தைப் பெருக்கும் செல்வம், ஸு-வீர (சிறந்த வீரர்கள் நிறைந்தது), புகழப்பட்டதும், யசஸ்வியும், மாபெருமையும் உடையது.