Sukta 32

Mantra 1

इन्द्रस्य नु वीर्याणि प्र वोचं यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्नहिमन्वपस्ततर्द प्र वक्षणा अभिनत्पर्वतानाम् ॥

இப்போது நான் இந்திரனின் வீரச் செயல்களைப் பாடுகிறேன்—வஜ்ரதாரியின் முதற்கருமங்களை, அவன் செய்தவற்றை. அவன் அஹி (விருத்ரன்) யை வீழ்த்தினான்; நீர்களை விடுவித்தான்; மலைகளின் கோட்டைகளைக் கிழித்து, அவற்றின் மறைப்புகளைப் பிளந்தான்.

Mantra 2

अहन्नहिं पर्वते शिश्रियाणं त्वष्टास्मै वज्रं स्वर्यं ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रमव जग्मुरापः ॥

மலையில் அடைக்கலம் கொண்டிருந்த அஹி (விருத்ரன்) மீது அவன் தாக்கி அவனை வீழ்த்தினான்; த்வஷ்டா அவனுக்காக ஸ்வர்க-வெற்றி தரும் வஜ்ரத்தை வடித்தான். பின்னர் நீர்கள், கத்தும் பசுக்கள் போல ஓடையாய் பாய்ந்து, விரைவாகக் கடலை நோக்கிச் சென்றன.

Mantra 3

वृषायमाणोऽवृणीत सोमं त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्य । आ सायकं मघवादत्त वज्रमहन्नेनं प्रथमजामहीनाम् ॥

காளை-வலிமையாக வளர்ந்து அவன் ஸோமத்தைத் தேர்ந்தான்; திரிகத்ருக ஆசனங்களில் பிழிந்த ஸோமத்தைப் பருகினான். அப்போது மகவான் ஏவுகணையை எடுத்தான், வஜ்ரத்தைப் பற்றினான்; தடையூட்டும் சர்ப்ப-சக்திகளின் முதற்பிறந்த அஹியை அவன் வீழ்த்தினான்.

Mantra 4

यदिन्द्राहन्प्रथमजामहीनामान्मायिनाममिनाः प्रोत मायाः । आत्सूर्यं जनयन्द्यामुषासं तादीत्ना शत्रुं न किला विवित्से ॥

இந்திரன் அஹீனாம் எனப்படும் சர்ப்பர்களின் முதற்பிறந்தவனை வீழ்த்தியபோது, மாயாவிகளின் வலிமையையும் அவர்களின் மாயைகளையும் உடைத்தான். அதிலிருந்து அவன் சூரியனைப் பிறக்கச் செய்தான்; த்யௌ (வானம்) மற்றும் உஷாஸ் (விடியல்) ஆகியவற்றையும் வெளிப்படுத்தினான்; அதன் பின் உண்மையாகவே அவன் இனி எந்தப் பகைவனையும் நாடவில்லை.

Mantra 5

अहन्वृत्रं वृत्रतरं व्यंसमिन्द्रो वज्रेण महता वधेन । स्कन्धांसीव कुलिशेना विवृक्णाहिः शयत उपपृक्पृथिव्याः ॥

இந்திரன், மகத்தான வஜ்ரத்தால்—மகா வதம் செய்து—தடை பரப்பும், மிகுந்த ‘வ்ருத்ர’ (வ்ருத்ரதர) ஆகிய வ்ருத்ரனைத் தாக்கி வீழ்த்தினான். கோடாரியால் தோள்கள் வெட்டப்பட்டதுபோல், அந்த அஹி (பாம்பு) கிழிக்கப்பட்டு, பூமியோடு ஒட்டித் தாழ்ந்து கிடந்தது.

Mantra 6

अयोद्धेव दुर्मद आ हि जुह्वे महावीरं तुविबाधमृजीषम् । नातारीदस्य समृतिं वधानां सं रुजानाः पिपिष इन्द्रशत्रुः ॥

மதமயங்கிய போராளிபோல் அவன் சவால் விட்டான்—மகாவீரன், துவிபாத (மிக வலிய தடையழிப்பவன்), ருஜீஷ (நேர்ச் செலுத்தும் வேகம்) ஆகியவனைச் சவால் செய்தான். அந்த அடிகளின் தாக்கத்தை அவன் தாண்ட இயலவில்லை; நொறுங்கி, இந்திர-சத்ரு தூளாக நசுங்கினான்.

Mantra 7

अपादहस्तो अपृतन्यदिन्द्रमास्य वज्रमधि सानौ जघान । वृष्णो वध्रिः प्रतिमानं बुभूषन्पुरुत्रा वृत्रो अशयद्व्यस्तः ॥

காலுமில்லா, கையுமில்லா நிலையிலும் அவன் இந்திரனோடு போரிட்டான்; உச்சியில் இந்திரனின் வஜ்ரத்தின்மேல் தாக்கினான். வृषபன் (புல்/வலிமைமிகு) அளவுக்கு ஒப்பாக விரும்பி, அந்த வலியற்றவன்—வ்ருத்ரன்—பல இடங்களில் சிதறி வீழ்ந்து கிடந்தான்.

Mantra 8

नदं न भिन्नममुया शयानं मनो रुहाणा अति यन्त्यापः । याश्चिद्वृत्रो महिना पर्यतिष्ठत्तासामहिः पत्सुतःशीर्बभूव ॥

அணை உடைந்த நதிபோல், அவன் அங்கே கிடந்தபடியே இருக்க, நீர்த் தாரைகள் அவனைத் தாண்டி ஓடின; மனத்தில் எழுவது போல உயர்ந்து, பெருக்கெடுத்து மேலே பாய்ந்தன. வ்ருத்ரன் தன் மகிமை-வலத்தால் சுற்றிலும் அடக்கி வைத்திருந்த அந்த நீர்களே—அவற்றின் முன் அஹி (பாம்பு) பாதங்களின் கீழ் தூள்குவியலாய் ஆனான்.

Mantra 9

नीचावया अभवद्वृत्रपुत्रेन्द्रो अस्या अव वधर्जभार । उत्तरा सूरधरः पुत्र आसीद्दानुः शये सहवत्सा न धेनुः ॥

வ்ருத்ர-புத்திரனின் தாய் உண்மையிலேயே தாழ்ந்தாள்; இந்திரன் அவள்மேல் தன் அடியை இறக்கினான். மேலிருந்தவள் தாயாகவே இருந்தாள்; கீழானவன் மகனாக ஆனான். தானு கன்றுடன் கூடிய பசுவைப் போல கிடந்தாள்—வலிமை ஜடமான சார்பாக மாறியது.

Mantra 10

अतिष्ठन्तीनामनिवेशनानां काष्ठानां मध्ये निहितं शरीरम् । वृत्रस्य निण्यं वि चरन्त्यापो दीर्घं तम आशयदिन्द्रशत्रुः ॥

தங்குமிடம் அற்ற நின்ற தூண்களிடையே, மரக்கட்டைகளின் நடுவில், அந்த உடல் மறைந்து கிடந்தது. வ்ருத்ரனின் மறைவு-இடத்தினூடே நீர்கள் தடையின்றி அலைகின்றன; இந்திர-சத்ரு நீண்ட இருளில் நீண்டு கிடந்தான்—தடைசெய்யும் வலிமை ஜடமான இரவாக மாறியது.

Mantra 11

दासपत्नीरहिगोपा अतिष्ठन्निरुद्धा आपः पणिनेव गावः । अपां बिलमपिहितं यदासीद्वृत्रं जघन्वाँ अप तद्ववार ॥

தாசனைப் பதியாகவும், அஹி (பாம்பு)யை காவலனாகவும் கொண்டு அந்த நீர்கள் தடுக்கப்பட்டு நின்றன—பணி போலக் கன்றுக்கூட்டத்தைத் தொழுவில் அடைத்ததுபோல். அப்பாம் (நீர்) குகை மறைக்கப்பட்டு மூடப்பட்டிருந்தபோது, வ்ருத்ரனை வதைத்த இந்திரன் அந்த மறைப்புத் தடையை அகற்றி திறந்து விட்டான்.

Mantra 12

अश्व्यो वारो अभवस्तदिन्द्र सृके यत्त्वा प्रत्यहन्देव एकः । अजयो गा अजयः शूर सोममवासृजः सर्तवे सप्त सिन्धून् ॥

இந்திரா, அந்தப் போரில் உனக்காகக் குதிரைபோன்ற ஒரு வேலி (வார) உருவாயிற்று; ஒரே தேவன் உன்னை எதிர்த்து நின்றபோது. நீ பசுக்களை வென்றாய்; வீரனே, நீ சோமத்தை வென்றாய்; ஓடிச் செல்ல ஏழு சிந்துக்களை நீ விடுவித்தாய்.

Mantra 13

नास्मै विद्युन्न तन्यतुः सिषेध न यां मिहमकिरद्ध्रादुनिं च । इन्द्रश्च यद्युयुधाते अहिश्चोतापरीभ्यो मघवा वि जिग्ये ॥

மின்னலும் அவனைத் தடுக்கவில்லை; இடியும் தடுக்கவில்லை; கர்ஜித்து வெள்ளமாய் பொழியும் அந்த மேகமூட்டமும் தடை செய்யவில்லை. இந்திரனும் அஹியும் போரில் நேரடியாக மோதியபோது, தானமிகு மகவான் எல்லா சுற்றுப்பிணைப்பு சக்திகளையும் தாண்டி வெற்றி பெற்றான்.

Mantra 14

अहेर्यातारं कमपश्य इन्द्र हृदि यत्ते जघ्नुषो भीरगच्छत् । नव च यन्नवतिं च स्रवन्तीः श्येनो न भीतो अतरो रजांसि ॥

ஏ இந்திரா! அஹியை வதைத்த பின் அச்சம் உன் இதயத்தில் புகுந்தபோது, அந்தச் சர்ப்பத்தின் எந்தப் பாதையை நீ கண்டாய்? ஆயினும் நீ ஒன்பதும் தொண்ணூற்றொன்பதும் ஓடும் நீரோடைகளை—அஞ்சாத ஷ்யேனன் (பருந்து) போல—கடந்து, ரஜாஂஸி (உலகப் பரப்புகள்) அப்பால் சென்றாய்.

Mantra 15

इन्द्रो यातोऽवसितस्य राजा शमस्य च शृङ्गिणो वज्रबाहुः । सेदु राजा क्षयति चर्षणीनामरान्न नेमिः परि ता बभूव ॥

இந்திரன் அவஸித (நிலையான ஆதாரம்) மற்றும் ஷம (அமைதி) ஆகியவற்றின் அரசனாக வந்தான்—ஷ்ருங்கி (வல்லமைமிக்கவன்), வஜ்ரபாஹு. அவனே சர்ஷணீநாம் (மக்கள்) மீது அரசனாய் ஆள்கிறான்; அரங்களைச் சுற்றி நேமி (சக்கர விளிம்பு) இருப்பதுபோல் அவர்களைச் சூழ்ந்து, இயக்கத்தின் ருத-ஒழுங்கை ஒன்றாகத் தாங்குகிறான்.