Sukta 33

Mantra 1

एतायामोप गव्यन्त इन्द्रमस्माकं सु प्रमतिं वावृधाति । अनामृणः कुविदादस्य रायो गवां केतं परमावर्जते नः ॥

இந்த இயக்கத்தில் நாம் கவ்வ்யந்தః (கோ-தேடுபவர்கள்) ஆக இந்திரனை அணைகிறோம்; அவர் எங்கள் ஸு-ப்ரமதி (நல்ல அறிவு/விவேகம்) யை வளர்க்கிறார். அனாம்ரிணః (கடனற்றவன்) அவர், தன் ராயః (செல்வப் பெருக்கு) இலிருந்து, கவாம் கேதம்—ஒளிக் கதிர்களின் பரமச் சின்னம்—எங்கள் பக்கம் திருப்பி, உள்ளார்ந்த செல்வத்தின் உச்சத் திசையை எங்களுக்கு மீட்டளிப்பானாக.

Mantra 2

उपेदहं धनदामप्रतीतं जुष्टां न श्येनो वसतिं पतामि । इन्द्रं नमस्यन्नुपमेभिरर्कैर्यः स्तोतृभ्यो हव्यो अस्ति यामन् ॥

எதிர்க்க முடியாத செல்வதாரரான அவரிடமே நான் பறக்கிறேன்—அன்பான இல்லத்திற்குச் ச்யேனன் (பருந்து) பறப்பதுபோல். பொருத்தமான அர்க்கங்களாகிய ஸ்தோத்திரங்களால் வணங்கி, பயணப் பாதையில் ஸ்தோதர்களுக்குப் ஹவியாக இருப்பவரான இந்திரனை நான் நமஸ்கரிக்கிறேன்.

Mantra 3

नि सर्वसेन इषुधीँरसक्त समर्यो गा अजति यस्य वष्टि । चोष्कूयमाण इन्द्र भूरि वामं मा पणिर्भूरस्मदधि प्रवृद्ध ॥

முழு சேனையின் இஷுதிகளை (அம்புத்தூணிகளை) நீ கட்டிப் பதித்தாய்; உன் விருப்பத்தின்படி சமர்யன் (வீரவல்லமை) பசுக்கள்/கதிர்களை ஓட்டுகிறான். போரில் முழங்கிக் கொண்டே, மிகுந்த ஆனந்தத்தையுடைய இந்திரனே, எங்களிடம் பாணி (கஞ்சன்/கொள்ளையன்) போல ஆகாதே—வலிமை வளர்ந்தவனே—விடப்பட வேண்டிய வாமம் (நன்மை/செல்வம்) எங்களிடமிருந்து தடுக்காதே.

Mantra 4

वधीर्हि दस्युं धनिनं घनेनँ एकश्चरन्नुपशाकेभिरिन्द्र । धनोरधि विषुणक्ते व्यायन्नयज्वानः सनकाः प्रेतिमीयुः ॥

ஏனெனில் செல்வம் குவித்த தஸ்யுவை நீ ‘கண’ (அடிக்கும் ஆயுதம்) கொண்டு கொன்றாய்—இந்திரனே, துணைசெய்யும் சக்திகளுடன் தனியேச் சென்று. வில்லிலிருந்து நீ முன்னேறிக் கொண்டே அவர்களைச் சிதறடித்தாய்; யாகம் செய்யாத பழங்கால மக்கள் (அயஜ்வான்கள்) அழிவை நோக்கிச் சென்றனர்.

Mantra 5

परा चिच्छीर्षा ववृजुस्त इन्द्रायज्वानो यज्वभिः स्पर्धमानाः । प्र यद्दिवो हरिवः स्थातरुग्र निरव्रताँ अधमो रोदस्योः ॥

இந்திரா! யஜ்வர் (தீக்ஷிதர்) உடன் போட்டியிட்ட அயஜ்வர் (தீக்ஷையற்றோர்) மீது நீ அவர்களின் தலைகளையே தூரம் எறிந்தாய். ஹரிவஸ், உக்ரா! நீ த்யௌ (திவ்) இலிருந்து வெளிப்பட்டு நிலைபெற்றபோது, அவ்ரதர் (஋தமற்றோர்) ஆகியவர்களை இரு உலகுகளுக்கிடையில் மிகத் தாழ்வாகத் தள்ளினாய்—஋தத்தின் பாதை நிலைபெறும்படியாக.

Mantra 6

अयुयुत्सन्ननवद्यस्य सेनामयातयन्त क्षितयो नवग्वाः । वृषायुधो न वध्रयो निरष्टाः प्रवद्भिरिन्द्राच्चितयन्त आयन् ॥

அனவத்யன் (களங்கமற்றவன்) உடைய சேனையின் முன் அவர்கள் நிலைக்க முடியவில்லை; க்ஷிதயः—நிலையாக வாழும் மக்கள், நவக்வர்கள் அவர்களை இடத்திலிருந்து விரட்டினர். வ்ருஷாயுதர்—காளைபோன்ற ஆயுத-புஜம் கொண்ட வீரர்கள் போலவும், வத்ரர்—வெளியேற்றப்பட்ட நபுஂசகர் போலவும், அவர்கள் சரிவுகளில் வழிந்தோடி அகன்றனர்—இந்திரனையே அஞ்சி நடுங்கி.

Mantra 7

त्वमेतान्रुदतो जक्षतश्चायोधयो रजस इन्द्र पारे । अवादहो दिव आ दस्युमुच्चा प्र सुन्वतः स्तुवतः शंसमावः ॥

இந்திரா! அழுதும் கூச்சலிட்டும் இருந்த இவர்களை நீ ரஜஸ்—மத்தியவெளியின் அப்பால் கரையின் மறுபுறம் துரத்தினாய். நீ த்யௌவிலிருந்து தஸ்யுவை மேலிருந்து எரித்தாய்; உயரத்திலிருந்து தாக்கி அவனைத் தாழ்த்தினாய். மேலும் சோமம் பிழிபவனும் புகழ்பாடுபவனும் உரைக்கும் ஶம்ஸ (ஊக்கமூட்டும் வாக்கு) நீ முன்னேற்றினாய்—அவர்களின் உறுதிப்பாட்டைச் செயல்படச் செய்தாய்.

Mantra 8

चक्राणासः परीणहं पृथिव्या हिरण्येन मणिना शुम्भमानाः । न हिन्वानासस्तितिरुस्त इन्द्रं परि स्पशो अदधात्सूर्येण ॥

அவர்கள் பூமியைச் சுற்றி அணியும் வளைந்த மேகலையைத் தாங்கி, பொன்மணியின் ஒளியால் மிளிர்ந்து—தங்கள் உந்துதல்களாலும் இந்திரனை மீற இயலவில்லை. இந்திரனைச் சுற்றி காவலர்கள் சூரியத்துடன் ஒரு வளையத்தை அமைத்தனர்—ஒளியே வலத்தின் ஆண்டவனைப் பாதுகாக்கும்படி.

Mantra 9

परि यदिन्द्र रोदसी उभे अबुभोजीर्महिना विश्वतः सीम् । अमन्यमानाँ अभि मन्यमानैर्निर्ब्रह्मभिरधमो दस्युमिन्द्र ॥

இந்திரனே! நீ உன் மகிமையால் த்யௌவும் ப்ருதிவியும் ஆகிய இரு உலகங்களையும் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தபோது, வாக் (பிரஹ்ம) சக்திகளால் நீ தஸ்யு—அந்த தாழ்ந்தவனை—வீழ்த்தினாய்; அகந்தையுற்ற படைகள், வேண்டாத ஆத்மாவிற்கு எதிராக தங்கள் மனவலிமையைத் தள்ளியபோது.

Mantra 10

न ये दिवः पृथिव्या अन्तमापुर्न मायाभिर्धनदां पर्यभूवन् । युजं वज्रं वृषभश्चक्र इन्द्रो निर्ज्योतिषा तमसो गा अदुक्षत् ॥

அவர்கள் வானமும் பூமியும் ஆகியவற்றின் கடைசி எல்லையை எட்ட இயலவில்லை; தங்கள் மாயைகளால் வளம் அளிப்பவனைச் சூழவும் முடியவில்லை. காளைபோன்ற இந்திரன் தன் வஜ்ர-வலிமையை இணைத்தான்; ஒளியால் அவன் இருளிலிருந்து பசுக்களைப் பிழிந்தெடுத்தான்—உள்நிலை இரவின் தமஸிலிருந்து ஞானக் கதிர்களை இழுத்து வெளிக்கொணர்ந்தான்.

Mantra 11

अनु स्वधामक्षरन्नापो अस्यावर्धत मध्य आ नाव्यानाम् । सध्रीचीनेन मनसा तमिन्द्र ओजिष्ठेन हन्मनाहन्नभि द्यून् ॥

அப்போது நீர்கள் தம் ‘ஸ்வதா’—தம் இயல்புச் சட்டப்படி ஓடின; அவற்றின் நடுவே புதுப் பெருக்குகள் வளர்ந்தன. நேர்முகமான மனத்துடன் இந்திரன் அவனை மிகப் பேராற்றலுடைய தாடை-வலிமையால் தாக்கினான்; ஒளிரும் நாட்கள்—த்யூன் வரை ஊடுருவி, ஒளி வெளிப்படுதலைத் தடுத்திருந்த கட்டை உடைத்தான்.

Mantra 12

न्याविध्यदिलीबिशस्य दृळ्हा वि शृङ्गिणमभिनच्छुष्णमिन्द्रः । यावत्तरो मघवन्यावदोजो वज्रेण शत्रुमवधीः पृतन्युम् ॥

இந்திரன் இலீபிஷனுடைய உறுதியான கோட்டைகளைத் தாழ்வரைத் துளைத்தான்; கொம்புடைய சுஷ்ணனைப் பிளந்து முறித்தான். ஓ மघவன், உன் வெற்றிப் பராக்கிரமம் எவ்வளவு தூரம், உன் ஓஜஸ் எவ்வளவு தூரம் எட்டுமோ—அவ்வளவு தூரம் வஜ்ர-வலிமையால் நீ போர்முனை கொண்ட பகைவனை வீழ்த்தினாய்.

Mantra 13

अभि सिध्मो अजिगादस्य शत्रून्वि तिग्मेन वृषभेणा पुरोऽभेत् । सं वज्रेणासृजद्वृत्रमिन्द्रः प्र स्वां मतिमतिरच्छाशदानः ॥

தூண்டும் வேகம் அவன் பகைவர்மேல் பாய்ந்தது; கூர்மையான வृषப-வலிமையால் அவர்களின் முன்னணியைப் பிளந்தது. இந்திரன் வஜ்ரத்தால் வ்ருத்ரனைத் தள்ளி வீழ்த்தினான்; முன்னே தள்ளிச் சென்று—என்றும் வெற்றி பெறுபவன்—தன் மதி எல்லையைத் தாண்டி, உயர்ந்த வெற்றி-தரிசனத்திற்குள் கொண்டு சென்றான்.

Mantra 14

आवः कुत्समिन्द्र यस्मिञ्चाकन्प्रावो युध्यन्तं वृषभं दशद्युम् । शफच्युतो रेणुर्नक्षत द्यामुच्छ्वैत्रेयो नृषाह्याय तस्थौ ॥

ஓ இந்திரா! நீ மகிழ்ந்த குத்ஸனை நீ காத்தாய்; மேலும் போரிடும், பத்துமடங்கு ஒளியுடைய வृषபத்தை நீ முன்னேற்றினாய். குளம்பிலிருந்து பறந்த தூசி வானத்தைத் தொட்டது; மனிதரை வெல்லும் வலிமைக்காக ஶ்வைத்ரேயன் உறுதியாக நின்றான்—தேவனின் வெற்றிப் பராக்கிரமத்தால் மனிதத் துணை உயர்த்தப்படுகிறது.

Mantra 15

आवः शमं वृषभं तुग्र्यासु क्षेत्रजेषे मघवञ्छ्वित्र्यं गाम् । ज्योक्चिदत्र तस्थिवांसो अक्रञ्छत्रूयतामधरा वेदनाकः ॥

ஓ மகவன்! துக்ரியர்களிடையே வृषபமான ஶமனை நீ உதவினாய்—களத்தை வெல்ல; மேலும் ஶ்வித்ர்ய (ஒளிவாய்ந்த) பசுவையும் நீ காத்தாய். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகும், அங்கே நிலைத்திருந்தோர் பகைவரைத் தாழ்த்தினர்—உன் துணை வாழ்க்கையின் போட்டிக் களத்தில் நிலையான ஆட்சி நிலைநிறுத்துகிறது.