Sukta 32

Mantra 1

इन्द्रस्य नु वीर्याणि प्र वोचं यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्नहिमन्वपस्ततर्द प्र वक्षणा अभिनत्पर्वतानाम् ॥

ଏବେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବୀର୍ୟକର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଘୋଷ କରୁଛି—ବଜ୍ରଧାରୀ ଯେ ସେଇ ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିଥିଲେ। ସେ ଅହି (ବୃତ୍ର)କୁ ହତ କଲେ, ଜଳମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗ-ବନ୍ଧନକୁ ଫାଟି, ସେମାନଙ୍କ ଅବରୋଧକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।

Mantra 2

अहन्नहिं पर्वते शिश्रियाणं त्वष्टास्मै वज्रं स्वर्यं ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रमव जग्मुरापः ॥

ସେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଅହି (ବୃତ୍ର)କୁ ପ୍ରହାର କଲେ; ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ-ବିଜୟୀ ବଜ୍ର (ବଜ୍ରାୟୁଧ) ଗଢ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ ଗାଈମାନଙ୍କ ଡାକ ପରି ଧାରାବାହି ହୋଇ ବହୁଥିବା ଜଳମାନେ ଶୀଘ୍ରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅବତରିଲେ।

Mantra 3

वृषायमाणोऽवृणीत सोमं त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्य । आ सायकं मघवादत्त वज्रमहन्नेनं प्रथमजामहीनाम् ॥

ବୃଷଭ-ବଳରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ସେ ସୋମକୁ ବାଛିଲେ; ତ୍ରିକଦ୍ରୁକରେ (ତ୍ରି-ପୀଡନ ଆସନରେ) ସୁତ ସୋମ ପାନ କଲେ। ପରେ ମଘବାନ ଶାୟକ (ବାଣ) ଉଠାଇଲେ, ବଜ୍ରକୁ ଧରିଲେ; ଏବଂ ଅହିମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମଜ (ବୃତ୍ର)କୁ ପ୍ରହାର କରି ପତିତ କଲେ।

Mantra 4

यदिन्द्राहन्प्रथमजामहीनामान्मायिनाममिनाः प्रोत मायाः । आत्सूर्यं जनयन्द्यामुषासं तादीत्ना शत्रुं न किला विवित्से ॥

ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅହିମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମଜ (ବୃତ୍ର)କୁ ହତ କଲେ, ସେତେବେଳେ ମାୟାବୀମାନଙ୍କର ବଳ ଓ ତାଙ୍କର ମାୟାମାନଙ୍କୁ ସେ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ତାହାରୁ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୟୌ (ଆକାଶ) ଓ ଉଷସ୍ (ପ୍ରଭାତ)କୁ ପ୍ରକାଶିତ କଲେ; ଏହିପରି ପରେ ସେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁକୁ ଖୋଜିଲେ ନାହିଁ।

Mantra 5

अहन्वृत्रं वृत्रतरं व्यंसमिन्द्रो वज्रेण महता वधेन । स्कन्धांसीव कुलिशेना विवृक्णाहिः शयत उपपृक्पृथिव्याः ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ମହା ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା, ମହା ବଧରୂପ ପ୍ରହାରଦ୍ୱାରା, ଅବରୋଧକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା—ବୃତ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ବୃତ୍ରସଦୃଶ—ବୃତ୍ରକୁ ହତ କଲେ। କୁହାଡ଼ିରେ କାନ୍ଧ କାଟିଦେଇଥିବା ପରି, ଫାଟିଯାଇଥିବା ସର୍ପ ପୃଥିବୀରେ ନିମ୍ନକୁ ଲଗି ପଡ଼ିରହିଲା—ଅବରୋଧର ଶକ୍ତି ଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲା।

Mantra 6

अयोद्धेव दुर्मद आ हि जुह्वे महावीरं तुविबाधमृजीषम् । नातारीदस्य समृतिं वधानां सं रुजानाः पिपिष इन्द्रशत्रुः ॥

ମତ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ପରି ସେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲା—ମହାବୀର, ତୁବିବାଧ, ଋଜୀଷ ସେଇ ମହାବଳବାନଙ୍କୁ। ସେ ପ୍ରହାରମାନଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଲା ନାହିଁ; ଭାଙ୍ଗିଚୁରି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁ ଧୂଳି ପରି ପିଷି ହେଲା।

Mantra 7

अपादहस्तो अपृतन्यदिन्द्रमास्य वज्रमधि सानौ जघान । वृष्णो वध्रिः प्रतिमानं बुभूषन्पुरुत्रा वृत्रो अशयद्व्यस्तः ॥

ପାଦହୀନ, ହସ୍ତହୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିରୋଧେ ଯୁଦ୍ଧ କଲା; ଶିଖର ଉପରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରକୁ ଆଘାତ କଲା। ବୃଷଭସଦୃଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରିମାଣକୁ ସମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସେ ଅଶକ୍ତ—ବୃତ୍ର—ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ପତିତ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଲା, ଛିଟିଯାଇଲା।

Mantra 8

नदं न भिन्नममुया शयानं मनो रुहाणा अति यन्त्यापः । याश्चिद्वृत्रो महिना पर्यतिष्ठत्तासामहिः पत्सुतःशीर्बभूव ॥

ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବନ୍ଧର ନଦୀ ପରି, ସେଠାରେ ପଡ଼ିଥିବା (ବୃତ୍ର)କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଜଳମାନେ ବହିଯାନ୍ତି; ମନରେ ଉଠୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ପରି ଉପରକୁ ଉଠି ଉପରୁ ଛଲକି ପଡ଼ନ୍ତି। ଯେ ଜଳମାନଙ୍କୁ ବୃତ୍ର ନିଜ ମହିମାରେ ଚାରିଦିଗରୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲା—ସେଇ ଜଳମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ଅହି (ସର୍ପ) ପାଦତଳେ ଧୂଳିର ଢେର ହୋଇଗଲା।

Mantra 9

नीचावया अभवद्वृत्रपुत्रेन्द्रो अस्या अव वधर्जभार । उत्तरा सूरधरः पुत्र आसीद्दानुः शये सहवत्सा न धेनुः ॥

ବୃତ୍ରର ପୁତ୍ରର ମାତା ନିଶ୍ଚୟ ନୀଚ ହୋଇପଡ଼ିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ତା’ଉପରେ ପ୍ରହାରକୁ ତଳକୁ ଆଣିଦେଲେ। ଉପରଟି ମାତା ହେଲା, ତଳଟି ପୁତ୍ର ହୋଇଗଲା; ଦାନୁ ବଛା ସହିତ ଗାଈ ପରି ଶୋଇରହିଲା—ଶକ୍ତି ପତିତ ହୋଇ ଜଡ ଆଶ୍ରୟତା ହେଲା।

Mantra 10

अतिष्ठन्तीनामनिवेशनानां काष्ठानां मध्ये निहितं शरीरम् । वृत्रस्य निण्यं वि चरन्त्यापो दीर्घं तम आशयदिन्द्रशत्रुः ॥

ବିଶ୍ରାମସ୍ଥାନ ନଥିବା ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଖୁଣ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କାଠମାନଙ୍କ ମଝିରେ ଶରୀରଟି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନିହିତ ଥିଲା। ବୃତ୍ରର ଗୁପ୍ତ ନିବାସରେ ଜଳମାନେ ନିର୍ବାଧରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଲା—ଅବରୋଧର ଶକ୍ତି ଜଡ ରାତ୍ରି ହେଲା।

Mantra 11

दासपत्नीरहिगोपा अतिष्ठन्निरुद्धा आपः पणिनेव गावः । अपां बिलमपिहितं यदासीद्वृत्रं जघन्वाँ अप तद्ववार ॥

ଦାସକୁ ପତି ଓ ଅହିକୁ ପାଳକ କରିଥିବା ସେଇ ଜଳଧାରାମାନେ ରୋକି ରଖାଯାଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ—ଯେପରି ପଣି ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଗୋଠରେ ବନ୍ଦ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଜଳମାନଙ୍କର ଗୁହା-ବିଲ ଆବୃତ ଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରକୁ ବଧ କରି ସେଇ ଅବରୋଧକୁ ଖୋଲି ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।

Mantra 12

अश्व्यो वारो अभवस्तदिन्द्र सृके यत्त्वा प्रत्यहन्देव एकः । अजयो गा अजयः शूर सोममवासृजः सर्तवे सप्त सिन्धून् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ସଂଘର୍ଷରେ ତୋ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱସଦୃଶ ଏକ ଘେରା/ଆବରଣ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଏକମାତ୍ର ଦେବ ତୋ ସମ୍ମୁଖେ ପ୍ରତିହତ କଲା। ତୁ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଜିତିଲୁ; ହେ ଶୂର, ତୁ ସୋମକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲୁ; ଏବଂ ବହିବା ପାଇଁ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲୁ।

Mantra 13

नास्मै विद्युन्न तन्यतुः सिषेध न यां मिहमकिरद्ध्रादुनिं च । इन्द्रश्च यद्युयुधाते अहिश्चोतापरीभ्यो मघवा वि जिग्ये ॥

ନ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତାକୁ ରୋକିପାରିଲା, ନ ଗର୍ଜନ; ନ ଗର୍ଜିତ ପ୍ରବାହ ବର୍ଷାଉଥିବା ମେଘମିହିକା। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅହି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ, ଦାନଶୀଳ ମଘବାନ ସମସ୍ତ ପରିବେଷ୍ଟନକାରୀ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବିଜୟୀ ହେଲେ।

Mantra 14

अहेर्यातारं कमपश्य इन्द्र हृदि यत्ते जघ्नुषो भीरगच्छत् । नव च यन्नवतिं च स्रवन्तीः श्येनो न भीतो अतरो रजांसि ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅହି (ସର୍ପ)ର କେଉଁ ପଥକୁ ତୁମେ ଦେଖିଲ, ଯେତେବେଳେ ତାହାକୁ ବଧ କରିବା ପରେ ଭୟ ତୁମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା? ତଥାପି ତୁମେ ନଅ ଓ ନବ୍ବେ-ନଅଟି ବହୁଥିବା ଧାରାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲ—ଭୟହୀନ ଶ୍ୟେନ (ବାଜ) ପରି—ରଜାଂସି, ବିଭକ୍ତ ଲୋକଧାମମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଟପିଗଲ।

Mantra 15

इन्द्रो यातोऽवसितस्य राजा शमस्य च शृङ्गिणो वज्रबाहुः । सेदु राजा क्षयति चर्षणीनामरान्न नेमिः परि ता बभूव ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥିର ଆଧାର ଓ ଶମ (ଶାନ୍ତି)ର ରାଜା ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି—ଶୃଙ୍ଗୀ (ଶୃଙ୍ଗବାନ), ପ୍ରବଳ ପରାକ୍ରମୀ, ବଜ୍ରବାହୁ। ସେଇ ରାଜା ଚର୍ଷଣୀନାମ୍—ଜନସମୁଦାୟମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ନେମି ଯେପରି ଅରିମାନଙ୍କୁ ଘେରି ରଖେ, ସେପରି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ କରି, ଗତିର ଋତକୁ ଏକତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି।