Sukta 32

Mantra 1

इन्द्रस्य नु वीर्याणि प्र वोचं यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्नहिमन्वपस्ततर्द प्र वक्षणा अभिनत्पर्वतानाम् ॥

এতিয়া মই ইন্দ্ৰৰ বীৰ্যসমূহ ঘোষণা কৰোঁ—বজ্ৰধাৰী ইন্দ্ৰে যি প্ৰথম কৰ্মসমূহ সম্পন্ন কৰিলে। তেওঁ অহিক বধ কৰিলে, জলধাৰা মুক্ত কৰিলে; আৰু পৰ্বতসমূহৰ দৃঢ় আবৰণ ভাঙি উন্মুক্ত কৰিলে।

Mantra 2

अहन्नहिं पर्वते शिश्रियाणं त्वष्टास्मै वज्रं स्वर्यं ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रमव जग्मुरापः ॥

তেওঁ পৰ্বতৰ ওপৰত আশ্ৰয় লোৱা অহিক বধ কৰিলে; ত্বষ্টৃয়ে তেওঁৰ বাবে স্বৰ্গ-জয়ী বজ্ৰ (বজ্ৰশক্তি) গঢ়ি দিলে। তাৰ পাছত গৰুৰ দৰে ডাকে-ডাকে বোৱাই অহা পানীবোৰ সোঁতত সোঁতত সিধাই সাগৰত নামি গ’ল।

Mantra 3

वृषायमाणोऽवृणीत सोमं त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्य । आ सायकं मघवादत्त वज्रमहन्नेनं प्रथमजामहीनाम् ॥

বৃষৰ বলত বৃদ্ধি পাই তেওঁ সোম বাছি ল’লে; ত্ৰিকদ্ৰুক-আসনত নিংড়োৱা সোমৰ ৰস পান কৰিলে। তাৰ পাছত মঘৱান (ইন্দ্ৰ) ক্ষেপণাস্ত্ৰ উঠাই ল’লে, বজ্ৰ ধৰি ল’লে; আৰু বাধাৰ সৰ্পীয় শক্তিসকলৰ প্ৰথমজ—সেইজনক বধ কৰিলে।

Mantra 4

यदिन्द्राहन्प्रथमजामहीनामान्मायिनाममिनाः प्रोत मायाः । आत्सूर्यं जनयन्द्यामुषासं तादीत्ना शत्रुं न किला विवित्से ॥

যেতিয়া ইন্দ্ৰই সৰ্পসকলৰ প্ৰথমজক বধ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ মায়াবীসকলৰ শক্তি আৰু তেওঁলোকৰ মায়া-জাল ভাঙি পেলালে। তাৰ পৰা তেওঁ সূৰ্যক জন্ম দিলে, আৰু দ্যৌ (আকাশ) আৰু উষাকো প্ৰকাশ কৰিলে; সেয়েহে তাৰ পাছত তেওঁ কোনো শত্ৰু বিচাৰিলে নাছিল।

Mantra 5

अहन्वृत्रं वृत्रतरं व्यंसमिन्द्रो वज्रेण महता वधेन । स्कन्धांसीव कुलिशेना विवृक्णाहिः शयत उपपृक्पृथिव्याः ॥

ইন্দ্ৰে মহৎ বজ্ৰে মহা-বধে বিস্তাৰিত-অৱৰোধকাৰী, অধিক ‘বৃত্ৰ-সদৃশ’ বৃত্ৰক আঘাত কৰি নিধন কৰিলে। কুঠাৰে কটা কাঁধৰ দৰে ছিন্ন-ভিন্ন হৈ সৰ্পটি পৃথিৱীৰ গাত তললৈ লেগি পৰি শুই ৰ’ল—অৱৰোধৰ শক্তি ভাঙি পৰিল।

Mantra 6

अयोद्धेव दुर्मद आ हि जुह्वे महावीरं तुविबाधमृजीषम् । नातारीदस्य समृतिं वधानां सं रुजानाः पिपिष इन्द्रशत्रुः ॥

মদোন্মত্ত যোদ্ধাৰ দৰে সি আহ্বান কৰিলে—মহাবীৰ, তুবিবাধ (অতি-দমনকাৰী), ঋজীষ (সোজা-চালিত) ইন্দ্ৰক। সেই আঘাতসমূহৰ সংঘাত পাৰ হ’ব নোৱাৰিলে; চূর্ণ-বিচূর্ণ হৈ ইন্দ্ৰ-শত্ৰু গুৰি-গুৰি ধূলি হ’ল।

Mantra 7

अपादहस्तो अपृतन्यदिन्द्रमास्य वज्रमधि सानौ जघान । वृष्णो वध्रिः प्रतिमानं बुभूषन्पुरुत्रा वृत्रो अशयद्व्यस्तः ॥

পা-হাত নথকা সত্ত্বেও সি ইন্দ্ৰৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিলে; শিখৰত ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰত আঘাত হানিলে। বৃষ (বুল)ৰ মান-মাপৰ সমান হ’ব খুজি, অক্ষম বৃত্ৰ বহু ঠাইত ছিটকি পৰি, বিস্তৃতভাৱে পতিত হৈ শুই ৰ’ল।

Mantra 8

नदं न भिन्नममुया शयानं मनो रुहाणा अति यन्त्यापः । याश्चिद्वृत्रो महिना पर्यतिष्ठत्तासामहिः पत्सुतःशीर्बभूव ॥

ভাঙি-পৰা বাঁধৰ নদীৰ দৰে, সি তাত শুই থাকোঁতেই জলধাৰাসমূহ তাক অতিক্ৰম কৰি বৈ যায়; মনত যেন উঠি, উথলি উঠি ওপৰেৰে ঢৌ মাৰে। যিসকল জলকণাকো বৃত্ৰে নিজৰ মহিমাৰে চাৰিওফালে ৰোধি ৰাখিছিল—সেই জলসমূহৰ সন্মুখত সৰ্প (বৃত্ৰ) পদতলত ধূলিৰ ঢিপা হৈ পৰিল।

Mantra 9

नीचावया अभवद्वृत्रपुत्रेन्द्रो अस्या अव वधर्जभार । उत्तरा सूरधरः पुत्र आसीद्दानुः शये सहवत्सा न धेनुः ॥

বৃত্ৰৰ সন্তানৰ মাতৃ সত্যই নীচলৈ নামি পৰিল; ইন্দ্ৰে তাইৰ ওপৰত আঘাত নামাই আনিলে। ওপৰৰজনী মাতৃ আছিল, তলৰজন পুত্ৰ হৈ পৰিল; দানু বাছুৰসহ গাইৰ দৰে শুই থাকিল—বল পৰি গৈ জড়-আশ্ৰয়ত পৰিণত হ’ল।

Mantra 10

अतिष्ठन्तीनामनिवेशनानां काष्ठानां मध्ये निहितं शरीरम् । वृत्रस्य निण्यं वि चरन्त्यापो दीर्घं तम आशयदिन्द्रशत्रुः ॥

আশ্ৰয় নথকা থিয় খুঁটাসমূহৰ মাজত, কাঠৰ মাজমজিয়াত দেহটো গোপনে থোৱা আছিল। বৃত্ৰৰ গোপন গুহাৰ মাজেদি জলসমূহ মুক্তভাৱে বিচৰণ কৰে; ইন্দ্ৰ-শত্ৰু দীঘল অন্ধকাৰত দীঘলকৈ পৰি ৰ’ল—ৰোধকাৰী শক্তি জড় ৰাত্ৰিত পৰিণত হ’ল।

Mantra 11

दासपत्नीरहिगोपा अतिष्ठन्निरुद्धा आपः पणिनेव गावः । अपां बिलमपिहितं यदासीद्वृत्रं जघन्वाँ अप तद्ववार ॥

দাসক স্বামী আৰু অহি (সৰ্প) ৰক্ষক হৈ পানীসমূহ ৰুদ্ধ অৱস্থাত থিয় আছিল—পণিৰ দৰে গাইবোৰ গোহালিত বন্দী কৰা যেন। যেতিয়া পানীৰ গুহা-গহ্বৰ আবৃত আছিল, তেতিয়া ইন্দ্ৰে বৃত্ৰক বধ কৰি সেই আৱৰণ আঁতৰাই, বাধা ভাঙি পানী মুকলি কৰিলে।

Mantra 12

अश्व्यो वारो अभवस्तदिन्द्र सृके यत्त्वा प्रत्यहन्देव एकः । अजयो गा अजयः शूर सोममवासृजः सर्तवे सप्त सिन्धून् ॥

হে ইন্দ্ৰ, সংঘৰ্ষত তোমাৰ বাবে অশ্ব-সদৃশ এক বেষ্টনী যেন হৈছিল—যেতিয়া একমাত্ৰ দেৱতাই তোমাক মুখামুখি হৈছিল। তুমি গাই জয় কৰিলা; হে শূৰ, তুমি সোমো জয় কৰিলা; আৰু তুমি সাত সিন্ধু—সাত নদী—প্ৰবাহিত হ’বলৈ মুকলি কৰি দিলা।

Mantra 13

नास्मै विद्युन्न तन्यतुः सिषेध न यां मिहमकिरद्ध्रादुनिं च । इन्द्रश्च यद्युयुधाते अहिश्चोतापरीभ्यो मघवा वि जिग्ये ॥

বিদ্যুৎ বা গর্জন কোনো একোৱে তাক ৰোধ কৰিব নোৱাৰিলে; ন গম্ভীৰ গর্জনসহ ঢালি পৰা কুঁৱলী-মেঘৰ বন্যা। যেতিয়া ইন্দ্ৰ আৰু অহি যুদ্ধত মুখামুখি হ’ল, তেতিয়া দানশীল মঘৱা সকলো আবৰণকাৰী শক্তিৰ ওপৰেৰে বিজয়ী হ’ল।

Mantra 14

अहेर्यातारं कमपश्य इन्द्र हृदि यत्ते जघ्नुषो भीरगच्छत् । नव च यन्नवतिं च स्रवन्तीः श्येनो न भीतो अतरो रजांसि ॥

হে ইন্দ্ৰ, অহিৰ (সৰ্প)-যাত্ৰাৰ কোন পথ তুমি দেখিলা, যেতিয়া বধৰ পিছত ভয় তোমাৰ হৃদয়ত প্ৰৱেশ কৰিলে? তথাপি তুমি নৱ আৰু নৱতি—নৱ-নৱতি—বহমান স্ৰোতসমূহ অতিক্ৰম কৰিলা; ভয়হীন শ্যেন (বাজ)-ৰ দৰে, বিভাজনৰ লোকসমূহ (রজাংসি) পাৰ হৈ গ’লা।

Mantra 15

इन्द्रो यातोऽवसितस्य राजा शमस्य च शृङ्गिणो वज्रबाहुः । सेदु राजा क्षयति चर्षणीनामरान्न नेमिः परि ता बभूव ॥

ইন্দ্ৰ স্থিত-আধাৰৰ (অৱসিত) আৰু শান্তিৰ (শম) ৰাজা হৈ আহিল; শৃঙ্গীণ—বলত শিংযুক্ত—বজ্ৰবাহু, বাহুত বজ্ৰধাৰী। সেয়েই চৰ্শণীসমূহৰ (জনসমূহৰ) ওপৰত ৰাজা হৈ শাসন কৰে; নেমি যেন স্পোকসমূহক ঘেৰি ধৰে, তেনেকৈ তেওঁ সিহঁতক পৰিবেষ্টন কৰি স্থিতি-গতিৰ ঋত (ব্যৱস্থা) একত্ৰে ধৰি ৰাখে।