Adhyaya 217
Gāyatrī-nirvāṇa (गायत्रीनिर्वाणम्) — Śiva-Liṅga Stuti as a Path to Yoga and Nirvāṇa
அக்னி கூறுகிறார்—லிங்கரூபத்தில் சிவனைப் போற்றினால் காயத்ரியின் வழியாக யோகசித்தி கிடைக்கும்; வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்கள் சங்கரரிடமிருந்து ‘நிர்வாண’ எனப்படும் பரம்பிரம்மத்தைப் பெற்றனர். இவ்வத்யாயம் சுருக்கமான லிங்கஸ்தோத்திரமாக விரிகிறது—சிவன் பொன்னொளி உடையவன், வேதமயம், பரமன், ஆகாயம் போன்றவன், ஆயிரம் ரூபங்கள் உடையவன், அக்னிதேஜஸ்வி, ஆதியவன், ஸ்ருதி-பிரசித்தன் என வணங்கப்படுகிறது. ஸ்தோத்திரத்தில் லிங்கம் பாதாளம்–பிரம்மம் முதல் அவ்யக்தம், புத்தி, அகங்காரம், பூதங்கள், இந்திரியங்கள், தன்மாத்திரைகள், புருஷன், பாவம், திரிகுணங்கள் வரை, இறுதியில் யஜ்ஞமும் தத்துவமும் எனும் சின்னமாக ஒன்றுபடுத்தப்படுகிறது. பின்னர் வேண்டுதல்—உயர்ந்த யோகம், தகுந்த சந்ததி, அழியாத பிரம்மம், பரம சாந்தி அருள்க. முடிவில் ஸ்ரீபர்வதத்தில் வசிஷ்டரின் ஸ்துதியில் மகிழ்ந்த சிவன் வம்சத்தின் அழிவின்மையும் அசையாத தர்மநோக்கமும் வரமாக அளித்து மறைந்தான்—ஸ்தோத்திரம் தத்துவபோதமும் வரப்பிரதான சாதனமும் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
That Śiva as Liṅga is the all-pervading reality mirrored in cosmic and psychological principles, and that Gāyatrī-linked devotion and yoga culminate in realization of Nirvāṇa (Parabrahman).
A layered identification of the liṅga with Sāṃkhya-style tattvas (avyakta, buddhi, ahaṅkāra, indriyas, tanmātras, bhūtas), the tri-guṇas, and yajña/tattva—presenting Śiva as both transcendence and immanence.
It frames stuti as sādhanā: devotion and mantra-yoga yield inner peace and Brahman-realization, while also legitimizing worldly stability through boons such as akṣaya lineage and steadfastness in dharma.