Jaabaal

Verse 1

ॐ बृहस्पतिरुवाच—याज्ञवल्क्यं यदनु कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। अविमुक्तं वै कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। तस्माद्यत्र क्वचन गच्छति तदेव मन्ये...

Bṛhaspati rzekł: «O Yājñavalkyo, to, co zwie się Kurukṣetrą, jest miejscem ofiarnym bogów i siedzibą Brahmana dla wszystkich istot. Zaprawdę, Avimukta jest samą Kurukṣetrą, miejscem ofiarnym bogów i siedzibą Brahmana dla wszystkich istot. Dlatego, gdziekolwiek się udasz, powinieneś uważać to miejsce za Avimuktę; to zaprawdę jest Avimukta. To zaiste jest Kurukṣetra, miejsce ofiarne bogów i siedziba Brahmana dla wszystkich istot. Albowiem tutaj, gdy oddechy życiowe istoty odchodzą, Rudra wyjaśnia Brahmana 'tārakę', dzięki któremu ta istota staje się nieśmiertelna i osiąga wyzwolenie (mokṣa). Dlatego należy uciekać się tylko do Avimukty; nie należy porzucać Avimukty, tak rzekł Yājñavalkya».

Verse 2

अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा तं कथमहं विजानीयामिति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—सोऽविमुक्त उपास्यो य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा सोऽविमुक्ते प्रतिष्ठित इति॥ सोऽविमुक्तः कस्मिन्प्रतिष...

Wtedy Atri zapytał Yājñavalkyę: «Ten nieskończony, nieobjawiony Atman, jak mogę go poznać?» Yājñavalkya rzekł: «Avimukta powinna być przedmiotem medytacji; ten nieskończony, nieobjawiony Atman jest ustanowiony w Avimukcie». (Atri zapytał:) «Na czym jest ustanowiona Avimukta?» (On odpowiedział:) «Jest ustanowiona między Varaṇā a Nāśī». (Atri zapytał:) «Czymże jest Varaṇā i czym jest Nāśī?» (On odpowiedział:) «Ponieważ oddala wszystkie błędy powstałe przez zmysły, dlatego jest Varaṇā; ponieważ niszczy wszystkie grzechy powstałe przez zmysły, dlatego jest Nāśī». (Atri zapytał:) «A jakie jest jej umiejscowienie?» (On odpowiedział:) «Złącze między brwiami a nosem, to jest złącze świata niebieskiego i świata ponadnim». To zaiste jest 'złącze' (sandhi), 'medytacja zmierzchowa' (sandhyā), którą czciciele Brahmana kontemplują. Avimukta powinna być przedmiotem medytacji. Tak on naucza wiedzy o Avimukcie: kto tak ją zna, ten zna.

Verse 3

अथ हैनं ब्रह्मचारिण ऊचुः—किं जप्येनामृतत्वं ब्रूहीति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—शतरुद्रियेण इति; एतान्येव ह वा अमृतस्य नामानि। एतैर्ह वा अमृतो भवतीति—एवमेवैतद्याज्ञवल्क्यः॥३॥

Wtedy brahmacārini rzekli do niego: «Powiedz nam, przez powtarzanie czego (japa) osiąga się nieśmiertelność?» Yājñavalkya odpowiedział: «Przez Śatarudriyę». Te zaiste są imionami Nieśmiertelnego; przez nie zaiste staje się nieśmiertelnym, tak rzekł Yājñavalkya.

Verse 4

अथ हैनं जनको वैदेहो याज्ञवल्क्यमुपसमेत्योवाच—भगवन्, संन्यासं ब्रूहीति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—ब्रह्मचर्यं परिसमाप्य गृही भवेत् । गृही भूत्वा वनी भवेत् । वनी भूत्वा प्रव्रजेत् । यदि वेतरथा ब्रह्मचर्यादे...

Wtedy Janaka z Videhy zbliżył się do Yājñavalkyi i rzekł: «Czcigodny panie, naucz mnie saṃnyāsy, życia w wyrzeczeniu». Yājñavalkya odpowiedział: «Po ukończeniu brahmacaryi można zostać gospodarzem domowym; będąc gospodarzem, można udać się do lasu; będąc leśnym pustelnikiem, należy wyruszyć jako wędrowny asceta. Albo też można wyruszyć bezpośrednio z okresu nauki, lub z domu, lub z lasu. Co więcej, czy bez ślubów, czy ze ślubami, czy po kąpieli ukończeniowej, czy nie, czy święte ognie wygasły, w samym dniu, w którym powstała nieprzywiązanie, w tym samym dniu należy wyruszyć. Niektórzy wykonują tylko ofiarę Prajāpati; ale nie należy tak czynić, należy wykonać ofiarę Agni. Albowiem Agni zaiste jest prāṇą, tchnieniem życiowym; tak ustanawia się samego prāṇę. Należy wykonać ofiarę Traidhātavīya; przez nią trzy składniki, sattva, rajas i tamas, są symbolicznie adresowane. Mantrą: 'To jest twoje łono, o kapłani, z którego się narodziliście; z prāṇy zajaśnieliście. Znając ten prāṇę, o Agni, wstąp i pomnóż dla nas pomyślność', należy wdychać woń ognia. Prāṇa jest zaiste łonem Agni; to tak, jakby mówiło: 'Idź do prāṇy, svāhā'. Przyniósłszy ogień ze wsi, należy sprawić, by 'powąchał' poprzedni ogień. Jeśli nie znajdzie się ognia, należy złożyć ofiarę w wodzie; albowiem wody są wszystkimi bóstwami. Złożywszy ofiarę słowami: 'Wszystkim bóstwom składam ofiarę, svāhā', wziąwszy tę wodę, należy ją wypić. Ta ofiara z klarowanego masła nazywa się mantrą wyzwolenia, potrójną Wedą, tak należy głosić. To jest Brahman; to należy kontemplować. 'Tak zaiste jest, czcigodny panie', rzekł Yājñavalkya.

Verse 5

अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—पृच्छामि त्वा याज्ञवल्क्य, अयज्ञोपवीती कथं ब्राह्मण इति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—इदमेवास्य तद्यज्ञोपवीतं य आत्मा । अपः प्राश्याचम्य—अयं विधिः परिव्राजकानाम् । वीराध्वान...

Wtedy Atri zapytał Yājñavalkyę: «Pytam cię, Yājñavalkyo, jak jest się brāhmaṇą bez świętej nici (yajñopavīta)?» Yājñavalkya odpowiedział: «To samo jest jego świętą nicą: Atman. Wypiwszy wodę i wykonawszy ācamanę (rytualne sączenie), to jest reguła dla wędrownych ascetów, czy to na bohaterskiej podróży, czy w poście aż do śmierci, czy w wchodzeniu do wody, czy w wchodzeniu w ogień, czy w wielkim odejściu. Wtedy wędrowny mendyk, ubrany w wyblakłe szaty, ogolony na głowie, bez posiadłości, czysty, niekrzywdzący, żyjący z jałmużny, staje się zdolny do stania się Brahmanem. Jeśli ktoś jest chory, powinien wyrzec się umysłem i mową. Ta ścieżka była znana Brahmie, przekazana w tradycji; nią idzie saṃnyāsin jako znawca Brahmana, tak rzekł czcigodny Yājñavalkya.

Verse 6

तत्र परमहंसानामसंवर्तक-कारुणि-श्वेतकेतु-दुर्वास-ऋभु-निदाघ-जड-भरत-दत्तात्रेय-रैवतक-प्रभृतयोऽव्यक्तलिङ्गा अव्यक्ताचारा अनुन्मत्ता उन्मत्तवदाचरन्तः त्रिदण्डं कमण्डलुं शिक्यं पात्रं जलपवित्रं शिखां यज्ञोप...

Tam, wśród paramahaṃsów, takich jak Asaṃvartaka, Kāruṇi, Śvetaketu, Durvāsas, Ṛbhu, Nidāgha, Jaḍa, Bharata, Dattātreya, Raivataka i inni, noszą oni nieobjawione znaki i praktykują nieobjawione postępowanie; nie będąc szalonymi, zachowują się jak szaleni. Wrzuciwszy do wody, z wyrażeniem 'bhūḥ svāhā', trójząb, dzban na wodę, torbę na ramieniu, misę, sito wodne, kok na głowie i świętą nić, porzuciwszy to wszystko, należy szukać Atmana. Jak ten, kto nosi złoto, a jest wolny od węzłów, bez posiadłości i bez przywiązania, tak prawdziwie doskonały na ścieżce do Brahmana, z oczyszczonym umysłem, uwolniony we właściwym czasie dla podtrzymania tchnienia życiowego, praktykujący jałmużnę, czyniąc brzuch swoją misą, równy w zysku i braku zysku, mieszkając bez domu w pustych domach, świątyniach, stogach siana, mrowiskach, u korzeni drzew, warsztatach garncarzy, domach ofiarnych, na brzegach rzek, w górskich jaskiniach, grotach, dziurach, wodospadach i na gołej ziemi, usiłujący, bez poczucia 'moje', oddany czystej medytacji, ugruntowany w wewnętrznym Atmanie, zamiłowany w wykorzenianiu niepomyślnych karm, porzuca ciało przez wyrzeczenie. On nazywa się paramahaṃsą; on nazywa się paramahaṃsą.