Ishavasya

Verse 1

ईशावास्यमिदं सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् । तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ॥१॥

To wszystko, cokolwiek porusza się w tym poruszającym się świecie, jest ogarnięte i przeniknięte przez Pana (Īśę). Używaj tego, co zostało ci dane, w duchu wyrzeczenia; nie pożądaj niczyjego bogactwa.

Verse 2

कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः । एवं त्वयि नान्यथेतोऽस्ति न कर्म लिप्यते नरे ॥२॥

Wykonując tu istotnie działania, należy pragnąć żyć sto lat. Tak dla ciebie nie ma innej drogi niż ta; działanie nie przywiera do człowieka.

Verse 3

असुर्या नाम ते लोका अन्धेन तमसाऽऽवृताः । ताँस्ते प्रेत्याभिगच्छन्ति ये के चात्महनो जनाः ॥३॥

Te światy nazywane są "bez słońca", okryte oślepiającą ciemnością. Do nich po śmierci udają się ci ludzie, którzy są zabójcami Jaźni (Ātmana).

Verse 4

अनेजदेकं मनसो जवीयो नैनद्देवा आप्नुवन्पूर्वमर्षत् । तद्धावतोऽन्यानत्येति तिष्ठत्तस्मिन्नपो मातरिश्वा दधाति ॥४॥

Jedno, nieruchome, jest szybsze od umysłu; bogowie Go nie dosięgli, gdyż był wcześniej. Stojąc w miejscu, wyprzedza tych, którzy biegną; w Nim Mātariśvan (Wiatr) umieszcza wody.

Verse 5

तदेजति तन्नैजति तद्दूरे तद्वन्तिके । तदन्तरस्य सर्वस्य तदु सर्वस्यास्य बाह्यतः ॥५॥

Ono porusza się i nie porusza się. Jest daleko i jest blisko. Jest wewnątrz tego wszystkiego i jest również na zewnątrz tego wszystkiego.

Verse 6

यस्तु सर्वाणि भूतान्यात्मन्येवानुपश्यति । सर्वभूतेषु चात्मानं ततो न विजुगुप्सते ॥६॥

Lecz ten, kto widzi wszystkie istoty w samej Jaźni i Jaźń we wszystkich istotach, ten potem nie cofa się ani nie czuje odrazy.

Verse 7

यस्मिन् सर्वाणि भूतानि आत्मैवाभूद्विजानतः । तत्र को मोहः कः शोक एकत्वमनुपश्यतः ॥७॥

Dla poznającego, w którym wszystkie istoty stały się samą Jaźnią, jaka jest ułuda, jaki smutek dla tego, kto dostrzega jedność?

Verse 8

स पर्यगाच्छुक्रमकायमव्रणमस्नाविरं शुद्धमपापविद्धम् । कविर्मनीषी परिभूः स्वयम्भू याथातथ्यतोऽर्थान् व्यदधाच्छाश्वतीभ्यः समाभ्यः ॥८॥

On przeniknął wszystko: promienny, bezcielesny, bez rany, bez ścięgien, czysty, nietknięty złem. Widzący, mędrzec, wszechprzekraczający, samostnie istniejący, on ustanowił rzeczy i ich znaczenia według ich prawdziwej natury na wieczne czasy.

Verse 9

अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायां रताः ॥९॥

W ślepą ciemność wchodzą ci, którzy czczą niewiedzę; a jakby w jeszcze większą ciemność, ci, którzy są oddani wiedzy.

Verse 10

अन्यदेवाहुर्विद्ययाऽन्यदाहुरविद्यया । इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥१०॥

Mówią: przez wiedzę (vidyā) jest jedno; przez niewiedzę (avidyā) jest inne. Tak słyszeliśmy od mędrców, którzy nam to wyjaśnili.

Verse 11

विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह । अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥११॥

Ten, kto to poznaje, zarówno wiedzę, jak i niewiedzę razem, przekracza śmierć dzięki niewiedzy i osiąga nieśmiertelność dzięki wiedzy.

Verse 12

अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽसम्भूतिमुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ सम्भूत्यां रताः ॥१२॥

W ślepą ciemność wchodzą ci, którzy czczą nieskończone. W jeszcze większą ciemność, jak się zdaje, wchodzą ci, którzy są oddani skończonemu.

Verse 13

अन्यदेवाहुः सम्भवात् अन्यदाहुरसम्भवात् । इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥१३॥

Jedno mówią z powstawaniem, inne mówią z niepowstawaniem. Tak słyszeliśmy od mędrców, którzy nam to wyjaśnili.

Verse 14

सम्भूतिं च विनाशं च यस्तद्वेदोभयं सह । विनाशेन मृत्युं तीर्त्वा सम्भूत्यामृतमश्नुते ॥१४॥

Ten, kto poznaje stawanie się i uleganie zniszczeniu razem, po przekroczeniu śmierci dzięki uleganiu zniszczeniu, osiąga nieśmiertelność dzięki stawaniu się.

Verse 15

हिरण्मयेन पात्रेण सत्यस्यापिहितं मुखम् । तत्त्वं पूषन्नपावृणु सत्यधर्माय दृष्टये ॥१५॥

Złotym naczyniem oblicze Prawdy jest zakryte. O Puszan, odsłoń je dla mnie, abym ja, oddany prawdzie, mógł je ujrzeć.

Verse 16

पूषन्नेकर्षे यम सूर्य प्राजापत्य व्यूह रश्मीन् समूह। तेजो यत्ते रूपं कल्याणतमं तत्ते पश्यामि। योऽसावसौ पुरुषः सोऽहमस्मि॥१६॥

O Puszan, jedyny widzący, o Jamo, o Surjo, synu Prajapatiego, zbierz swoje promienie. Tę blask twojej postaci, która jest najpomyślniejsza, obym mógł ujrzeć. Ten Purusza, który tam jest, tym Puruszą jestem ja.

Verse 17

वायुरनिलममृतमथेदं भस्मान्तं शरीरम्। ॐ क्रतो स्मर कृतं स्मर क्रतो स्मर कृतं स्मर॥१७॥

Niech oddech życiowy odejdzie do nieśmiertelnego powietrza, a to ciało obróci się w popiół. Om, o Kratu, pamiętaj, pamiętaj co zostało uczynione. O Kratu, pamiętaj, pamiętaj co zostało uczynione.

Verse 18

अग्ने नय सुपथा राये अस्मान् विश्वानि देव वयुनानि विद्वान्। युयोध्यस्मज्जुहुराणमेनो भूयिष्ठां ते नमउक्तिं विधेम॥१८॥

O Agni, prowadź nas dobrą drogą do pomyślności, o boski, który znasz wszystkie ścieżki. Usuń z nas grzech, który nas sprowadza na manowce. Tobie złożymy najobfitszy hołd.